「83line is Soulmate ,, 変わらない想いを君に...」

นานแล้วสิเนี่ยที่ไม่ได้กลับมาเขียนที่นี่

 

 

มันไม่ใช่ว่าไม่อยากเขียนหรอกนะ แต่จู่ๆก็รู้สึก...รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป

ในตอนแรกอาจจะเป็นที่คนรอบข้างเริ่มเปลี่ยน พอเห็นแบบนั้นก็ไม่รู้เลบว่าเมื่อไหร่กันที่เรารู้สึกเปลี่ยนตามไปด้วยแต่เปลี่ยนไปกันคนละแบบ จริงๆก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องเก่าๆ อะไรผ่านไปก็อยากให้ผ่านไปเลย

เราเองก็ยอมรับว่าเปลี่ยนไปมาก อะไรหลายๆอย่างทำให้เราเปลี่ยนแปลง

 

ใช่...มีคนพูดกับเราหลายคนว่าเราเปลี่ยนไป

 

แต่เรากลับคิดว่าเราเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนนะ

แต่กลายเป็นว่าการเปลี่ยนแปลงของเราทำให้คนอื่นเป็นห่วง เราเปลี่ยนไปในทางที่แย่หรอ ?

บอกว่าเราเย็นชาขึ้น พูดไม่รู้เรื่องขึ้น

บอกว่าคนที่เคยนึกถึงคนอื่นก่อนแบบเรากลายเป็นคนที่แทบไม่สนใจใครเลย

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงเรา็ต้องขอโทษด้วยนะ

 

เรา...โอเค...เรายอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาในใจเรามีบาดแผลใหญ่ๆที่เราพยายามจะรักษามัน

ถามว่าเรื่องอะไร คนเราทุกคนย่อมมีเรื่องที่ทำร้ายจิตใจตัวเองอยู่แล้ว แต่จะเล็กหรือจะใหญ่มันไม่เท่ากัน

เราเคยพยายาม...ใช้เวลารักษาตัวเอง

พยายามหานู่นหานี่ทำเพียงเพื่อจะได้้ไม่ต้องสนใจกับเรื่องที่มันคอยตามหลอกหลอนเรา

เราเคยคิดว่าถ้าทุ่มตัวเองให้สนใจอะไรสักอย่างแบบเต็มที่ เราก็คงจะไม่มีเวลามาคิดมาสนใจ ได้เริ่มต้นใหม่สักที

เราถึงได้เริ่มที่จะเขียนฟิค แต่งนู่นแต่งนี่ ได้รู้จักคนนู้นคนนี้ บอกตรงๆนะตอนแรก..มันรู้สึกดี

ได้รู้จักคนอื่น ได้ใช้จินตนาการโลดแล่นอยู่บนตัวหนังสือ หรือบางที..เราก็เอความลับที่เราเก็บมาตลอดใส่ลงไปในตัวละครพวกนั้น เคยมีคนถามใช่มั้ยว่าทำไมเราถึงแต่งแต่ฟิคเศร้า คงมาจากเรื่องนี้ล่ะมั้ง

 

ขอบคุณที่ทุกคนเคยตามอ่านตามสนใจ เข้ามาพูดคุยกัน

ได้รู้ว่าอืมม...บางทีการยอมรับสิ่งใหม่ๆมันก็ทำให้เราเจออะไรใหม่ๆนะ

แต่...

ยิ่งมีคนรู้จักเยอะเท่าไหร่ ความรู้สึกแรกมันก็เริ่มหายไป...มันไม่สนุกแล้ว

เราไม่ได้กลัวการเป็นคนที่มีคนรู้จักมากขึ้น แต่สิ่งที่เรากลัวมันกลับเป็น...ความคิดของคนที่เข้ามาคุยกับเราต่างหาก เราพยายามที่จะบอกตัวเองทุกครั้งทุกวันว่ามันเป็นเพียงการรู้จักที่ไม่น่ากลัว ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองกลัวมากแค่ไหน

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาหาเราด้วยความจริงใจ เราเองก็อยากจะตอบรับความจริงใจด้วยการจริงใจกลับไป

แต่สำหรับคนที่เรารู้สึกว่าเราไม่ปลอดภัย เราอาจจะสร้งกำแพงขึ้นมากั้นอยู่และทุกคนก็อาจจะรู้ ต้องขอโทษด้วยนะที่เราไม่สามารถพยายามได้มากกว่านี้ เราก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่ง ที่ไม่กล้าพอจะเปิดใจให้ใครมากมาย

 

 

มีคนถามเราว่าทำไมตอนนี้ถึงไม่พูดอะไรเกี่ยวกับ 83Line เลย

เราก็ขอบอกตรงๆ ในเอสเจเราชอบเพียงคนเดียว เรายืนยันด้วยว่าเราเพียงแค่ชอบมันไม่ถึงกับรัก

อย่างที่เรารักคาเมะ เราชอบฮีชอลและเป็นห่วงฮีชอลอย่างที่แฟนคลับคนหนึ่งจะเป็นได้ เพราะงั้นต่อให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเมมเบอร์คนอื่นเราก็ไม่ได้สนใจมากเท่ากับเรื่องที่เกิดกับฮีชอล

และตอนนี้ ดอกไม้ของเรา เค้าก็ไม่ได้อ่อนแออีกแล้ว ตั้งแต่วันที่ฮีชอลลุกขึ้นยืนได้ด้วยขาของตัวเอง เราก็พอใจแล้วว่าตอนนี้คนที่เราชอบเค้าโตขึ้นแล้วนะ เค้าไม่ใช่คิมฮีชอลคนเดิมที่อ่อนแอทั้งร่างกายและหัวใจอีกแล้ว แค่นี้...เราพอใจแล้ว 

 

เรื่องต่อมา...ก่อนมาชอบฮีชอล

เราเคยบอกว่าเราชอบญี่ปุ่น ใช่...นับมาถึงวันนี้ก็เกือบเก้าปีแล้วที่เราชอบญี่ปุ่นมา

แล้วทำไมเราถึงไปชอบฮีชอลนะหรอ เพราะเรากลัวนะสิ...

เราพยายามหนีความจริงกับเรื่องที่เกิดขึ้นของคัตตุน นับตั้งแต่วันที่จินประกาศพักงาน

มันก็ทำให้เราเลือกที่จะหันหนี เดินหน้าหนีไปหาฮีชอล เพราะเราไม่กล้าพอที่จะทนดูวงที่เรารักมากในตอนนั้นต้องมีปัญหากันและคนที่เราเมนคือคาเมะ

คือคนที่โดนโจมตีมากที่สุดในช่วงนั้น แต่ถามว่าตลอดเวลาที่ชอบฮีชอล ลืมคาเมะมั้ยไม่เลย...ไม่เคยลืม

และตอนนี้มันก็ถึงเวลาที่จะกลับมาสนับสนุนคนที่เรารักแล้ว ในเวลาที่ฮีชอลเข้มแข็ง ที่คาเมะกลับเริ่มอ่อนแอลง

ใครที่ตามคัตตุนก็คงรู้ว่าตอนนี้มันเจ็บปวดแค่ไหน เรายอมรับ...เราจะไม่หนีอีกแล้ว เราเคยนั่งดูคอนจิน

เห็นจินยิ้ม..ดีใจเลยนะ เราคิดแบบนั้น

มันเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากตอนที่จินยังเป็นคัตตุนอยู่

แต่พอหันกลับมามองคาเมะ เป็นอีกครั้งที่ใจมันจุกพูดไม่ออก บอกได้แค่ว่าตอนนี้...เราจะหนีไม่ได้แล้ว

 

 

อีกเรื่อง...เรารักคาเมะ แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่สนันสนุนเด็กลุงคนอื่น 

เราชอบยามะจัง เอ็นดูน้องริว ปลื้มจิเน็น และแบล็กอััพให้อิโน๊ะจัง ฟังดูหลายใจนะ ฮ่าๆๆ

แต่เราก็รู้สึกว่าเวลาที่ได้ฟังได้คุยเรื่องญี่ปุ่นเรามีความสุข สุขกว่าตอนที่เราคุยเรื่องเอสเจ เพราะไม่ใช่แนวล่ะมั้ง

โอเค เราชอบคัตตุนและตอนนี้ก็เอ็นดูจัมพ์มาก และอย่างที่บอกเราเลือกที่จะเมนคนใดคนหนึ่งหรือไม่กี่คน

ในจัมพ์เราเลือกเมนยามะจัง จิเน็น และน้องริวมากที่สุด กับคนอื่นก้โอเคนะ

แต่...มันก็มีเรื่องของน้องริวเข้ามา

ไม่ขอพูดเรื่องน้องล่ะกัน มุมมองของคนต่างกัน เรามองมุมนึงคนอื่นมองมุมนึง

แต่เราก็ยังแอบภวนาให้น้องริวกลับมาในจุดเดิมแม้จะมีความหวังริบรี่ก็เถอะนะ แต่ยังไงก็จะรอเด็กคนนี้

และจะคอยสนันสนุนเหมือนจินเช่นกัน ^^

 

 

วันนี้เหมือนมาระบาย จริงๆ..เพราะเราไม่อยากทนแล้ว

การปรับตัวเข้หาคนอื่นมันยากสำหรับเรา และยากยิ่งกว่ากับการที่มุมมองแต่ละคนต่างกันแล้วมาอยู่่รวมกัน

วันนี้เราไม่ทนแล้ว เราจะไม่พยายามให้เข้ากับใครทั้งนั้น เราบอกชัดเจนแล้วนะ

 

เราเป็นแฟนคลับคัตตุนที่เอ็นดูเด็กๆ

และคิดว่าน่าจะพอรู้บ้างว่า แฟนคลับคัตตุนไม่ใช่พวกสรรเสริญเยินยอศิลปิน แต่เมื่อไหร่ที่ศิลปินทำผิด

เราไม่แก้ต่างไม่แก้ตัวให้ บางครั้งเรายิ่งจะตอกย้ำซ้ำเติมด้วยซ้ำไปต่อให้เป็นคาเมะเรากับเพื่อนก็ทำมาแล้ว

แต่นั่น..ก็คือการแสดงความรักของพวกเรา

แฟนคลับคัตตุนบางคนเรียกว่าด่าเมนเลยด้วยซ้ำ แต่ถามว่าพวกเค้ารักคัตตุนมั้ยรักนะ รักมากด้วย แต่เราใช้ตรรกะในการตัดสิน ไม่ได้รับหูรับตาว่าถูกเสมอไม่เคยผิด ผิดก็ว่าตามผิดผิดแล้วยอมรับก็ค่อยให้อภัย ัน่นคือความคิดของเรา ใช่...ซึ่งมันตรงข้ามกับฝั่งเกาหลีอย่างสิ้นเชิง

 

บอกแฟนคลับกลุ่มอื่นด้วย ถ้าเข้ามาแล้วเจอเราใช้คำหยาบว่าน้องบ้างอะไรบ้าง

ถ้ารับไม่ได้ก็กดปิดไปเถอะ แต่เราก็คิดว่าเรารู้ตัวนะว่าคำพูดของเรามันไม่ได้แรงถึงขนาดว่ารับไม่ได้

จะให้เรามาเรียกน้องๆว่า น้องคะ น้องขา มันก็คงไม่ใช่เรื่องสำหรับแฟนคลับวงดาร์คแบบเรา

ก็แค่จิกกัดเล็กๆน้อยๆตามประสา แต่ถ้ารับไม่ได้ก็นะ เอาเถอะ เราก็ไม่ว่าอะไร

 

 

วันนี้ก็พูดแค่นี้แหละ..

บอกตรงๆว่า จะไม่พยายามปรับตัวให้เข้ากับแฟนคลับวงไหนอีกแล้ว

เราแฟนดาร์ค นิสัยมันก็แบบนี้ทั้งศิลปินและแฟนคลับนั่นแหละ ขอโทษด้วยล่ะกัน ^^