*[K]IMHEECHU[L]*

"....โทษนะที่มาช้า" พูดทันที่ที่เปิดประตูเข้าไปในห้องที่ติดป้ายว่า ซูปเปอร์จูเนียร์

"มาแล้วเหรอฮะ ฮยอง?" ซีวอนเอ่ยทันทีที่เห็นคนมาใหม่เข้ามาในห้อง

"อืม เริ่มซ้อมกันเลยมั้ย?"

"อย่าดีกว่าฮะ ฮยองเพิ่งมาเหนื่อยๆพักก่อนก็ได้" ซีวอนมองพี่ใหญ่ที่ยืนหอบหายใจอยู่

"เอางั้นเหรอ อืม....."

อีทึกตอบรับก่อนจะเดินเข้าไปหาที่นั่ง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นร่างบางที่เค้าเป็นห่วง เพราะไม่สบายแต่เจ้าตัวยังคงจะมาทำงาน ทั้งที่เค้าอยากให้หยุดอยู่บ้านแทบตาย แต่ก็นั่นแหละใครกันล่ะจะเอาแต่ใจได้เหมือนคนที่ได้ชื่อว่าซินเดอเรร่าของวงอย่าง คิมฮีชอลกันล่ะ ....(_ _)

คิดก่อนจะเดินเข้าไปหา นั่งลงด้านข้างก่อนจะล้มตัวลงนอนบนตักของอีกฝ่าย

"ทำไรอยู่เหรอฮีชอล?"

"นายก็เห็นว่าอ่านหนังสืออยู่ คงไม่กินข้าวอยู่หรอกมั้ง" เสียงหวานเงยหน้าจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ ก่อนจะแขวะคนถาม

"อ้าวนึกว่าคิดถึงฉันอยู่ซะอีก?" อีทึกยังคงไม่สนใจ แต่กลับถามต่ออย่างไม่ลดล่ะ

"บ้า!" ฮีชอลหันหน้าไปทางอื่น ซ่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็น

อีทึกมองอย่างขำๆ ก่อนจะขโมยหอมแก้มเนียนไปทีนึง ยิ่งทำให้คนโดนขโมยหอมแก้มอายหน้าแดงเข้าไปอีก มองฮีชอลยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆที่อยู่ในห้อง ซีวอนกำลังนั่งฟังเพลงกับคยูฮยอน ฮยอกแจก็เล่นเกมกับดงแฮ โดยมีคิบอมกับซองมินนั่งอยู่ข้างๆ เรียววุคนอนหนุนตักเยซอง ปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นผม แล้วคุยกันสนุกสนาน ส่วนฮันคยองชินดงและคังอินกำลังแข่งกระกินขนมกองใหญ่ -*-

.....ทำไมห้องของซูเปอร์จูเนียร์มันถึงเป็นสีชมพูอย่างนี้เนี้ย!! (แล้วตัวเองละจ๊ะทึกจ๋า??)

"นี่ฮีชอล เราจะซ้อมกันดีมั้ย?" (นั่นซิเจ๊ว่า สงสัยจะไม่ได้ซ้อม)

"ก็ต้องซ้อมสิ นายอุส่าห์วิ่งมา งั้นก็เหนื่อยเปล่าสิ"

"อืม" ตอบรับเสียงหวาน ก่อนจะเดินออกไปยืนกลางห้อง มองน้องๆแต่ละคนที่กำลัง
สวีทกับแฟนตัวเองอยู่ ??

"เฮ้ พวกนายพร้อมจะซ้อมกันรึยัง?"

"คร้าบบบบบบ" เสียงตอบรับจากปากของน้องๆทุกคน ก่อนที่จะพาร่างของตัวเองมายืนในตำแหน่งของตัวเอง ก่อนจะเริ่มเต้นไปตามเสียงเพลงที่คุ้นเคย

-------------------------------------------------------

"ฮีชอล นายจะกลับบ้านเลยมั้ย?" อีทึกเดินเข้ามาถามหลังจากที่ซ้อมเต้นเสร็จได้ไม่นาน เห็นร่างบางกำลังเก็บของใส่กระเป๋า

"เปล่า เดี๋ยวฉันต้องไปจัดรายการวิทยุคืนนี้" ฮีชอลหันกลับมามองคนถาม ก่อนจะตอบ

"อืม คลื่นของนายเร็วกว่าฉันนี่ แล้วไปกับใครเหรอ?"

"ไปกับฮันคยอง"

"อืม"พยักหน้ารับก่อนจะเดินไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อ

"ทึกกี้~แล้วรีบกลับนะ" เสียงหวานเรียกให้คนที่กำลังเดินไปหันกลับมามอง ก่อนที่เจ้าตัวจะยิ้มให้ แต่ประโยคหลังร่างบางพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ถึงบ้านแล้วโทรหาด้วยนะ" ยิ้มตอบแล้วเดินตามฮยอกแจออกกไป ปล่อยให้คนสวยของวงยืนมอง ก่อนจะหันกลับไปเก็บของเหมือนเดิม แต่รอยยิ้มกลับเติมบนใบหน้าสวย ก่อนจะหันไปตระโกนเรียกคนที่จะต้องไปอัดรายการด้วย

"ฮันคยอง! ฉันลงไปคอยข้างล่างนะ" พูดจบก็เดินออกไป เพราะหนุ่มเมืองจีนกำลังยืนคุยกับซีวอนและคยูฮยอนอยู่

"อ้าวฮัน นายไปอัดรายการกับพี่ฮีชอลเหรอ?" ซีวอนถามเพื่อนสนิทที่กำลังคุยกับคยูฮยอนคนรักของตัวเองอย่างสนุก

"อื้อ งั้นฉันไปก่อนนะเดี๋ยวโกรธแล้วจะยุ่ง บาย" พูดจบก็ทำหน้าสยองนิดๆ ทำให้อีกสองคนหัวเราะออกมาเสียงดัง

คนตัวเล็กกำลังยืนคอยหนุ่มอีกคนที่ต้องไปจัดรายการด้วยกัน แต่ความหนาวเย็นของอากาศกับเสื้อผ้าที่สวมอยู่ตอนนี้สิ ก้มลงมองสภาพตัวเองแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ ซุกมือเรียวสวยไว้ในกระเป๋าเพื่อเพิ่มความอบอุ่น แต่ร่างทั้งร่างยังสั้งอยู่เล็กน้อย มองหาผู้จัดการที่กำลังไปเอารถออกมารับอยู่หน้าตึกของบริษัทเพียงคนเดียว

ยิ่งยืนก็ยิ่งหนาว ร่างบางเงยหน้ามองฟ้าที่ตอนนี้มีเพียงความมืดและแสงของดวงดาวกับพระจันทร์เท่านั้น ยิ้มนึกถึงคนที่ชอบให้เค้ามาดูอะไรแบบนี้...ทึกกี้... ก่อนจะสะดุงเมื่อเสื้อกันหนาวตัวโตถูกคลุมมาจากด้านหลัง สัมผัสที่ไม่ต้องหันไปก็รับรู้ได้ว่าเป็นใคร

ฮีชอลปล่อยให้ร่างสูงจัดการกับเสื้อกันหนาวตัวโต ที่เจ้าตัวยืมมาจากใครสักคน หลังจากที่เห็นร่างบางยืนหนาวสั้นงกๆอยู่คนเดียว ลืมแม้กระทั้งว่าพูดอะไรออกไปกับผู้จัดการ

"ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ?" เสียงหวานเอ่ยถามหลังจากที่อีกฝ่ายสวมเสื้อให้เสร็จแล้ว

"ก็นายเล่นมายืนแบบนี้ ไม่หนาวรึไง?"

"โน่น ฮยอกแจเรียกแล้วไปเถอะ" ไม่ตอบแต่หันไปมองอีกคนที่กำลังยืนเรียกอีทึกอยู่

"อืม งั้นไปนะ" ร่างสูงของอีทึกลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป

"ทึกกี้ ขอบใจนะ" พูดตามหลังไป แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ยินแต่ฮีชอลก็อยากจะพูด

ทำไมกันนะเวลาอยู่ต่อหน้าทึกกี้ที่ไร เขาถึงทำอะไรไม่ถูกทุกที แค่จะพูดยังพูดไม่ออกเลย ทำได้แต่เพียงพูดอะไรหลังจากที่อีกคนไม่อยู่เท่านั้นสินะ คิดแล้วก็เงยหน้ามองดาวดวงน้อยที่ลอยอยู่ก่อนจะพูดเบาๆ

"ฉันรักนายนะทึกกี้"

ก่อนจะหันไปเห็นเพื่อนอีกคนที่ต้องไปอัดรายการรีบวิ่งลงมาหาเขา

"แฮ่กๆ มา...ยังอ่ะ?" ฮีชอลมองฮันคยอง แล้วหัวเราะเบาๆ

"ทำไมถึงเหนื่อยแบบนี้ล่ะ? วิ่งมาเหรอ?" มองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีหวานออกมาซับเหงื่อให้ ฮันคยองมองฮีชอลงง ๆ

- แปลก ทำไมวันนี้ถึงใจดี -

แล้วทำไมเขาถึงได้ใจเต้นแปลกๆแบบนี้นะ คนตรงหน้าทั้งที่สนิทกันมากแต่ทำไมคราวนี้?? ฮันคยองได้แต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ยิ่งเรียกเสียงหัวเราะจากฮีชอลได้อีก

แต่ร่างบางคงไม่รู้ว่าภาพที่เจ้าตัวหัวเราะกับฮันคยองนั้นอยู่ในสายตาของหัวหน้าวงอย่างอีทึกตลอด นั้นเพราะเขาเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างบาง เลยแอบมองอยู่นาน และก็ได้รู้

- อยู่กับฉัน นายไม่เคยพูดหรือหัวเราะแบบนั้น คงจะเหนื่อยมากสินะ -

ยิ่งมองภาพที่ฮีชอลเอาผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดออกมาซับเหงื่อให้ ก็ยิ่งเจ็บ ราวกับว่าหัวใจกำลังจะหยุดเต้นไปซะอย่างงั้น ก่อนจะตะวัดสายตากลับไปขึ้นรถ แต่ก็ยังคงมองอีกคนที่ห่วงไม่วางตา

- ฉันจะคอยดูแลนายตลอดไป ฮีชอล -

"ว่าไงฮํนคยอง นายวิ่งมาเหรอ?" เสียงหวานเรียกให้คนที่กำลังคิดมากหลุดออกจากความคิด ก่อนจะพยักหน้าตอบ

"อือ"

"ทำไมล่ะ? ตั้งชั้น 8 น่ะ"

"ลิฟต์มันเสียนะสิ ยัยบ้า" ตอบหน้าสวย ก่อนจะนั่งลงกับพื้นเป็นการพักเหนื่อย ฮีชอลมองแล้วก็หัวเราะใหญ่ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย

"สมน้ำหน้า อยากช้าเองทำไม ฮ่าๆ"

"เออ ฉันมันผิด เชอะ!" ฮันคยองเบือนหน้าหนีอีกฝ่ายที่เอาแต่หัวเราะ ก่อนจะแกล้งงอนให้คนที่ง้อไม่เป็นอย่างฮีชอลหัวเราะไม่ออก

"นี่...เป็นอะไร? ฮันคยอง"

"......................"

"นายโกรธเหรอ?"

"............................"

"ไอ้ฮันคยองบ้า!! นายจะหันมาคุยกับฉันมั้ย?" เท่านั้นแหละที่ความอดทนสิ้นสุด เสียงหวานวีนแตก ทำให้คนที่จะแกล้งต้องรีบหันหน้ามา แล้วตอบเสียงอ่อน

"จ้าาา" ก่อนที่ฮันคยองจะโดนฤทธิ์ของเจ้าหญิงสุดสวยของวง รถที่ผู้จัดการไปเอาก็มาจอดข้างหน้า ฮันคยองเลยรีบวิ่งขึ้นรถไปทันที ทำให้ฮีชอลต้องยิ้มออกมาจางๆ กลับอาการที่อีกฝ่ายแสดงออกต่อเจ้าหญิงอย่างเขา ที่หลายคนพูดกัน....เจ้าหญิงหรือนางพญา.........

------------------------------------------------------------------------------------

"......หมดเวลาของเราแล้ว ....ผมฮีชอล........และผมฮันคยองขอลาไปก่อนนะครับ......ราตรีสวัสดิ์ครับทุกคน"

เสียงหวานของฮีชอลและฮันคยองพูดก่อนจะจบรายการด้วยการเปิดเพลงซึ้ง ที่เข้ากับคืนที่หิมะลงอย่างนี้ เจ้าตัวทั้งสองคนเก็บของใส่กระเป๋า ก่อนจะกล่าวขอบคุณทุกคนที่อยู่ในห้องส่ง แล้วขอตัวกลับ

"ฮันคยอง นายจะกลับบ้านเลยมั้ย?" ฮีชอลถามอีกฝ่ายหลังจากเดินออกมาจากห้องส่ง

"ทำไมเหรอ? หรือนายจะไปไหน?"

ร่างบางพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนจะขออนุญาติผู้จัดการ แล้วขอตัวกลับเอง ปล่อยให้หนุ่มเมืองจีนกลับบ้านพร้อมกับผู้จัดการวง

ร่างบางเดินออกมาข้างนอก ก่อนจะก้าวเท้าไปตามทางที่คุ้นเคย หลายคนอาจจะสะดุดกับใบหน้าที่สวยหวานของเจ้าตัว แต่เพราะบรรยากาศในโซลที่วุ่นวาย ฮีชอลจึงวางใจได้ว่าจะไม่มีใครสนใจ เพราะแต่ละคนต่างก็รีบเดินทางกลับบ้าน หรือให้ความสนใจกลับสิ่งที่ประดับประดาอยู่ตามข้างทาง โคมไฟสีสวยที่ส่องแสงสะท้อนในค่ำคืน กับหิมะที่ลงปร่อยๆ

จนมาสะดุดอยู่ที่ร้านหนึ่ง - Venesia - ยืนมองอยู่นานก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไป ภายในตกแต่งได้เข้ากับบรรยากาศรอบนอก สีขาวที่ตัดกับความมืดของท้องฟ้า ฮีชอลเดินดูของไปเรื่อยๆ ก่อนจะสะดุดตากับ

สร้อยข้อมือ ที่สะลักอักษรว่า -Pamela - คิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจหยิบขึ้นมาดู นึกถึงคนที่จะใส่

- ทึกกี้น่าจะชอบ.............. - คงจะดีไม่น้อยถ้าซื้อให้เป็นของวัน คริสต์มาส ที่จะถึงอีกไม่กี่วัน

เหลือบมองอีกอันที่อยู่ข้างกัน เป็นสร้อยข้อมือที่สวยพอๆกับอันที่เขาเลือก เสียแต่ว่ามันคงจะไม่เหมาะกับทึกกี้ เพราะมันเหมาะกับ คนข้อมือเล็กอย่างเขามากกว่า ด้านในสะลักคำว่า - Beatrice - สวยจนฮีชอลละสายตาไม่ได้ แต่พอมองสิ่งที่อยู่ในมือตัวเอง รอยยิ้มก็ฉายขึ้นบนใบหน้า .....เพื่อคนสำคัญ..........

ฮีชอลมองสร้อยข้อมือในมือ ก่อนจะเดินไปให้พนักงานขาย หญิงสาวมีอายุรับไปจากมือเขา ก่อนจะแย้มรอยยิ้มส่งให้ ทำให้ร่างบางยิ้มตอบ

"ซื้อให้แฟนเหรอจ๊ะ" ฮีชอลชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า เป็นคำตอบ คิดว่าตอนนี้หน้าเขาคงจะแดงแน่ๆเลย

"สร้อยเส้นนี้ มันศักดิ์สิทธิ์นะ"

"...ทำไมเหรอฮะ..." เสียงหวานหลุดถามออกไป ทำให้คนตรงหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง

"หนูน่ารักน่ะ สร้อยเส้นนี้เมื่อให้ใครแล้วหากไม่ใช่คนที่ตัวเองรักจริงๆ หรือเขาไม่ได้รักเรา มันก็จะกลับคืนสู่เจ้าของรอให้เจ้าของเจอคนที่ใช่จริงๆ.......แต่สำหรับหนูป้าว่า......มันคงจะเหมาะกับคนที่หนูเลือกให้แน่ๆจ๊ะ"

"...ขอบคุณฮะคุณป้า......" เสียงหวานพูดก่อนจะก้มหัวลงเป็นเชิงเคารพ แล้วเดินออกจากร้านไป

หญิงสาวมีอายุยังคงมองฮีชอล ก่อนจะยิ้มออกมา

"หนูคนนี้มันน่ารักจริงๆ สวยเหมือนผู้หญิง.... ขอให้เจอกับคนที่ใช่ด้วยเถอะ" เสียงของหญิงสาวภวานาขึ้นไปบนท้องฟ้า เหมือนคุยกับดวงดาว ก่อนจะเดินกลับเข้าร้านไป

ฮีชอลเดินมองบรรยากาศรอบตัว ก่อนจะตรงกลับบ้านด้วยรอยยิ้มสดใสที่น้อยครั้งจะเห็นจากคนๆนี้

"กลับมาแล้ว" เสียงหวานบอกเมื่อเจ้าตัวกลับมาถึงบ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องร่วมที่สมาชิกหลายคนนั่งอยู่ น้องๆกำลังนั่งดูหนังผี ที่คิบอมเช่ามาจากร้านก่อนจะกลับจากที่ทำงาน

ดูสภาพแต่ละคนสิ.....ดงแฮใช้คิบอมเป็นเกาะกำบัง

.......เรียววุคและเยซองนั่งดูแล้วหัวเราะไปเรื่อย..........

.......คยูฮยอนเอามือปิดตา ซบไหล่ซีวอนที่เจ้าตัวกอดเอวร่างบางไว้ไม่ปล่อย.....

......ซองมินหลับตา กอดฮันคยองเอาไว้แน่น?? ฮีชอลมองก็ต้องถอนหายใจถ้าฮยอกแจกลับมาจะเป็นไงเนี้ย?

แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นก้อนกลมๆ ก้อนใหญ่อยู่ตรงโซฟา มองอยู่นานก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

....ชินดงและคงัอินกอดกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร?.......

"ฉันกลับมาแล้ววว" ฮีชอลยังคงไม่ละความพยายาม

"อ้าวกลับมาแล้วเหรอ? ทำไมกลับช้าหนักล่ะ?" ฮันคยองได้สติคนแรก มองร่างบางก่อนจะถามกลับ

"แวะไปซื้อของมานิดหน่อยนะ" ฮันคยองพยักหน้ารับ กอ่นจะหันไปดูต่อแต่

กรี๊ดดดดดดด!!!!!

"ว๊ากกกก"

"เฮ้ย!!"

เสียงกรี๊ดจากหนังที่กำลังดู ทำให้เหล่าลิงน้อยของวงที่นั่งดูอยู่วงแตกกระจายกันไปคนละทิศละทาง บางคนก็กอดแฟนตัวเองแน่น ฮีชอลเหลือบมองเจ้าตัวดีที่เช่ามา แล้วก็ต้องแยกเขี้ยวใส่ .....คิมคิบอม.....

คิบอมกลืนน้ำลาย แม้จะได้กำไร แต่สายตาของพี่ฮีชอลที่มองมามันก็ชวนหวาดเสียวไม่ได้ เหมือนรู้ว่าตัวเองมีชะงักติดหลัง ก่อนที่คนมองจะเลิกสนใจแล้วเดินกลับเขาห้องไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้พวกลิงน้อยสวีทกันให้พอใจ

ทันทีที่ฮีชอลเข้ามาในห้อง ร่างบางก็เปิดคอมตามนิสัยของตัวเอง ก่อนจะปล่อยร่างทั้งร่างลงบนเตียง มือเรียวหยิบสร้อยข้อมือที่เพิ่งซื้อมาขึ้นมาดู สร้อยข้อมือสีเงินสะท้อนกับแสงไฟ ไปทั่วทั้งห้อง

- Pamela - ผู้เป็นที่รักงั้นเหรอ?

รอยยิ้มหวานถูกแต้มขึ้นบนใบหน้าสวย ก่อนจะเหลือบไปเห็นมือถือ นึถึงคนที่กำลังคิดถึงอยู่ นิ้วเรียวกดเบอร์คุ้นเคย แต่ยังไม่โทรออก มองเวลา 22.30 ใกล้จะเลิกแล้วสินะ จะโทรไปดีมั้ย? รบกวนรึเปล่า? คิดอยู่นานสุดท้ายก็ตัดสินใจปิดมือถือ แล้ววางเอาไว้บนโต๊ะแทน

ครืด ครืดดดด

เสียงสั่นของมือถือที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่ เรียกให้เจ้าตัวรีบคว้ามาเปิดดูรายชื่อคนโทร ......ทึกกี้........

หัวเราะนิดๆ ก่อนจะตัดสินใจรับ กรอกเสียงหวานลงในมือถือให้อีกฝ่ายได้ยิน

"ทึกกี้"

"ฮีชอลทำไมไม่โทรมาล่ะ แล้วนี่ถึงบ้านนานรึยัง?" ทึกกี้ถามทันทีที่ร่างบางรับมือถือ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่ให้อีกฝ่ายได้ยิน ใช่สิตลอดเวลาที่อัดอยู่เขาแทบจะไม่มีสมาธิเลย คอยแต่มองว่าเมื่อไหร่ยัยบ้านี่จะโทรมา จนฮยอกแจต้องคอยเรียกหลายครั้ง พอได้เวลาพักเขาเลยต้องรีบออกมาโทรแบบนี้ยังไงล่ะ

"อือ นึกว่าจะไปกวนนายน่ะ"

"เฮ้อ รู้มั้ยฉันเป็นห่วง"

"อือ" ตอบกลับไปเสียงเบา แต่จริงๆแล้วใบหน้ากำลังแดงระเรื่อเพราะความอาย

"แล้วถึงบ้านนานยังครับ" เหมือนอีทึกจะรับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นยังไง

"อืม เพิ่งถึงนะ"

"อ้าว ที่คลื่นเลิกนายแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"พอดีไปเดินเที่ยวมา" ตอบอีกฝ่ายก่อนจะลุกเดินไปเปิดเคื่องเสียงที่ได้มาจากแฟนเพลง น้อยครั้งที่จะได้ใช้ มือเรียวกดคลื่นที่คนที่คุยด้วยกำลังจัดอยู่ เพลงรักหวานซึ้งกำลังบรรเลงให้เข้ากับบรรยากาศ....คริสต์มาสที่ใกล้จะถึง............

"......ทำอะไรอยู่..." เสียงทุ้มของอีทึกเบาลง มาได้คุยกับฮีชอลแล้ว อะไรมันก็ดูสบายไปซะหมด

"ก็กำลังคุยกับคนบ้าอยู่ไง ฮิฮิ" ฮีชอลตอบกลับ กอ่นจะกลั้นหัวเราะ

"นั่นสินะ คนบ้าก็คุยกับคนบ้ารู้เรื่อง" นี่แหละที่ทำให้ฮีชอลต้องยอม ไม่ว่าพูดอะไรไปอีทึกก็ตอบเค้าได้ตลอด

"......................................."

"....ฮีชอล คิดถึงนะ....." ใบหน้าหวานที่ฟังอีกคนพูดอยู่แดงขึ้นมาอย่างไม่ต้องพูดถึง

"บ้า!"

อีทึกหัวเราะออกมาเสียงดัง จะมีสักกี่คนกันที่ทำให้เค้ารู้สึกแบบนี้ คงจะมีแต่คนที่ชื่อฮีชอลล่ะมั้ง?

"นี่ไปทำงานได้แล้ว" เสียงหวานบอกอีกฝ่าย เพราะเพลงที่ฟังอยู่ใกล้จะจบแล้ว

"คร้าบบบบบ รีบนอนน่ะ"

"อือ"

"..............................."

"ทึกกี้.......รีบกลับนะ ใส่เสื้อหนาๆด้วยล่ะ" อีทึกยิ้มให้กับความน่ารักของอีกคน เราะรู้ว่าคนอย่างฮีชอลชอบที่จะพูดลับหลังเบาๆ เค้าก็เลยตั้งใจฟังอย่างดี

"อืม ไปน่ะ" พูดจบเจ้าตัวก็กดวางทันที่ ทั้งที่จริงๆแล้วยังอยากคุยกับร่างบางมากแค่ไหน แต่เพราะเค้าเองจะปล่อยให้ฮยอกแจรับคนเดียวก็ไม่ได้

"คนบ้า" ฮีชอลพึมพำเบาๆ ก่อนจะลุกไปห้องข้างๆที่ฮันคยองอยู่

-------------------------------------------------------------------------

ขาเรียวของคนสองคนที่เพื่งก้าวออกจากบริษัท ฮยอกแจมองเอนรุ่นพี่ที่กำลังรีบเดินอย่างไม่สนใจใคร แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังหันมาพูดกับเขาบ้าง ถึงจะน้อยครั้งก็เถอะ ฮยอกแจมองก่อนจะยิ้มขำๆ

ใครกันนะที่ทำให้คนอย่างพี่อีทึกเป็นได้ขนาดนี้ ก่อนจะนึกไปถึงอีกคน....พี่ฮีชอลเหรอ?..... คิดแล้วก็ต้องกลั้นหัวเราะใหญ่ เจ้าหญิงของวงกับองครักษ์งั้นเหรอ? แต่นะเจ้าหญิงเวลาไม่แผลงฤทธิ์ ก็ดูน่ารักดีไม่น้อยนี่นา แล้วยิ่งเวลาอยู่ด้วยกัน พี่สองคนก็ดู......เหมาะกัน

"ฮยอกแจ! นายจะกลับบ้านมั้ย?" เสียงทุ้มของหัวหน้าวงตะโกนเรียกให้คนคิดมาก หลุดออกจากภวังค์

"ครับ!" ตอบก่อนจะรีบกลั้นหัวเราะ ไม่ให้พี่ใหญ่อีกคนเห็น

ซองมินจะนอนรึยังนะ ยิ่งคิดเจ้าตัวก็รีบวิ่งขึ้นรถไปโดนที่อีทึกไม่ต้องหันมาเรียกอีกรอบ

"กลับมาแล้ววว" ฮยอกแจตะโกนบอกเพื่อนคนอื่นๆ ที่คาดว่าจะนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนปกติ

"ว๊ากกกกกกกก!!!"

"เฮ้ย!"ฮยอกแจตกใจกลับเสียงที่ได้ยิน กอ่นจะรีบวิ่งไปหาต้นเสียงพร้อมกับอีทึก แล้วก็ต้องกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นสภาพเพื่อนแต่ละคนที่นั่งกลัวผีไปตามๆกัน ก่อนจะเหลือบมองคนรัก ซอมมินกำลังนั่งอยู่กับดงแฮแล้วกอดกันกลม ส่วนคิบอมได้แต่นั่งมองยิ้มๆ ฮยอกแจเลยเดินเข้าไปหา ก่อนจะสะกิดซองมินเบาๆ

"อ๊ายย ออกไปน่ะดงแฮ~"

"ซองมินนี่ฉันเอง ฮยอกแจ"

"ห๊ะ ฮยอกแจเหรอ?" หันมามองอีกฝ่ายก่อนจะเปลี่ยนไปกอดอีกคนแทน ปล่อยให้ดงแฮมองยิ้มๆ กอ่นที่เจ้าตัวจะหลุดไปอยู่ในอ้อมกอดของคิบอม

อีทึกมองสภาพแต่ละคน ก่อนจะต้องสะดุงเมื่อคังอินเดินมากอดเขาจากข้างหลัง

"กลับมาแล้วเหรอ อีทึก"

"นี่คังอิน เมื่อไหร่นายจะเลิกทำแบบนี้สักที มันอึดอัด" เสียงทุ้มของอีทึกบ่นเบาๆ แต่ก็เหมือนแกล้งเมื่อคังอินยิ่งกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้นอีก

"ก็นายมันน่ารัก น่าแกล้งนี่นา" เสียงของหมีหื่นเรียกให้คนอื่นๆที่นั่งดูหนังผีอยู่หัวเราะ กับมุขเน่าๆ แต่สำหรับอีทึกแล้วมันราวกับมีดที่กำลังจะแล่หัวใจเขาออกเป็นชิ้นๆ เพราะคนที่เดินออกมาจากห้องอีกคน.....ฮีชอล.......

ร่างบางมองอีทึกและคนอื่นๆยิ้มๆก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป ปล่อยให้อีทึกขมวดคิ้วเพราะห้องที่เจ้าตัวเดินออกมามันไม่ใช่ห้องเขา แต่เป็นห้องของฮันคยอง.....อารมณ์ของอีทึกก็เรื่มเปลี่ยนไปทันที

"คังอินนายจะปล่อยได้รึยัง?" เสียงที่ปกติจะดูน่าฟังทุกครั้งแต่ตอนนี้มันดูน่ากลัวมากกว่า ในสายตาของรุ่นน้องแต่ละคน

หมีบ้าพลังของวงก็รีบปล่อยอีกฝ่ายทันที กอ่นจะรีบกระโดดไปนั่งกับคนอื่นๆ ที่ทำหน้างงเพราะไม่เคยเห็นว่าพี่อีทึกกำลังโกรธ

"ฮันคยอง" เสียงทุ้มของอีทึกเอ่ย เพราะเจ้าตัวมองหาแล้วแต่ไม่เห็น

"พี่ฮันคยอง ไม่สบายฮะ" คยูฮยอนตอบพี่ใหญ่ของวงเบาๆ

"ไม่สบาย?"

"ฮะ ใครเข้าไปก็ไม่ยอม พวกเราก็เลยไปเรียพี่ฮีชอลมาดู" ซีวอนตอบเบาๆ กลัวว่าพี่ใหญ่จะโกรธ

"อืม ดีแล้วล่ะ แล้วเป็นไงบ้าง"

".............................................." เหมือนนัดกัน เพราะมีแต่ความเงียบเป็นคำตอบ

"งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง" พูดก่อนจะเดินเข้าไปดู

ฮันคยองนอนอยู่บนเตียง เหมือนเพิ่งจะหลับได้ ข้างเตียงมีอ่างใส่น้ำใบเล็กๆ ที่ดูเหมือนคนที่เพิ่งออกไปจะเป็นคนจัดการให้เรียบร้อย อีทึกมองก่อนจะเดินเข้าไปหา มือเรียวทาบลงบนหน้าผากอีกฝ่าย ทำให้คนที่ตื่นเร็วอย่างฮันคยองสะดุงตื่น

"อ้าว อีทึก?"

"ได้ยินว่านายไม่สบาย เป็นไงบ้าง?"

"ฮีชอลเพิ่งให้กินยาเมื้อกี้เอง"

"อืม งั้นก็นอนเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะลางานให้" บอกอีกฝ่ายก่อนจะห่มผ้าไปเรียบร้อยแล้วเดินออกไป มองคนอื่นๆที่ยังดูหนังกันไม่จบ ก็ต้องถอนหายใจเมื่อหันไปเห็นหน้าห้องของอีกคนที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร....ฮีชอล.......

"นี่พวกนาย! รีบนอนกันได้แล้วนะ"

"ครับ" มีเพียงคยูฮยอนและคิบอมเท่านั้นที่ตอบรับ ส่วนคนอื่นๆ ไม่สนใจเลยสักนิด บอกก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องคนที่คิดถึง

ก๊อก ก๊อกๆ

"ฮีชอล นอนรึยัง? ฉันเข้าไปได้มั้ย?" ถามอีกคนที่อยู่ในห้อง

"ยัง เข้ามาสิ"

ร่างสูงของอีทึกเข้ามาในห้อง ก่อนจะเห็นร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำ ยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงของร่างบางฮีชอลมองอีกฝ่ายงงๆ

"มานี่สิ จะเช็ดผมให้เดี๋ยวจะไม่สบาย" ฮีชอลมอง ก่อนจะเดินไปหาอย่างง่ายๆ มือเรียวของอีทึกเช็ดผมอีกฝ่ายเบาๆ

"ผมยาวแล้วนะ"พูดหลังจากที่เช็ดผมสวย กลิ่นหอมจากเจ้าตัวทำให้คนรู้สึกดี ก่อนจะใช้มือเรียวเล่นกับเส้นผมบางยาวระต้นคอ สีน้ำตาลอ่อนที่เจ้าตัวชอบ

"อือ........."

"โกรธเหรอ? เรื่องคังอินรึเปล่า?" พูดจบ ฮีชอลก็หันมามองอีกฝ่าย สบตาไม่หลบเหมือนเคย

"อืม"

"นายก็รู้นี่ว่าอะไรเป็นอะไร? ฉันกับคังอินเป็นเพื่อนกัน"

"อือรู้ แต่มันก็น่าคิดไม่ใช่เหรอ? คนสวยอย่างอีทึก กับคนหล่อนิสัยดีอย่างคังอิน ทุกคนเค้าก็คิดว่านายเป็นแฟนกันทั้นนั้นแหละ!" อีทึกลุบผมอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"ฮีชอลต่างหากที่สวย รู้มั้ยเวลานายกับฮันคยองอยู่ด้วยกันนะ ฉันเจ็บกว่าอีก" เสียงหวานเรียกให้ฮีชอลเงยหน้าขึ้นมามอง

"ดูซิ ฮันชอลเยอะจะตายแล้ว ฉันไม่คิดมากได้ยังไงล่ะ? แล้วเวลานายอยู่กับฮันคยองนะ นายยิ้มมหัวเราะ ไม่เหมือนอยู่กับคนอื่น แม้แต่...ฉัน"

"นายก็เหมือนกันแหละ คังทึก!" อีทึกมองคนขี้งอนยิ้มๆ ก่อนจะดึงเจ้าตัวเข้ามากอดเบาๆ ฮีชอลเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

"...................."

"ขอโทษนะ เจ้าหญิง" บอกอีกฝ่ายเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้าลงสัมผัสความหอมหวานจากแก้มเนียน

"อือ" บอกก่อนจะดันอีกฝ่ายออก

"ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายอีก" อีทึกมองคนน่ารักตรงหน้า ที่คอยเป็นห่วงเขาตลอดเวลาแม้คนอื่นไม่รู้แต่เขาก็พอรู้ พยักหน้ารับกอ่นจะขยับทีให้ร่างบางนอน จัดการห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนทีนึง

"ฝันดีนะ เจ้าหญิง"

"อือ ฝันดีนะ..ทึกกี้"บอกก่อนจะเข้าสู่นิทรา ทั้งทีปกติแล้วหลับยากจะตายแต่ทุกวันที่หลับได้ก็เพราะมีคนอย่างนายไง....ทึกกี้.....

----------------------------------------------------------------------------------

"นี่ คังอินนายอย่ากินหมดสิ!!"

"เฮ้ย!!! ฮยอกแจ อย่ามาแย่งของฉันนะ"

ฮีชอลเดินออกมาจากห้อง เพราะเสียงที่ดังแบบนี้แหละทำให้เขาอยากจะนอนต่อก็นอนไม่ได้ เลยต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เดินออกมาก่อนจะมองหาหัวหน้าวง แต่สายตาเรียวก็เหลือบไปเห็นคนป่วยเมื่อวาน

"อ้าว ฮันคยองหายแล้วเหรอ?" เสียงหวานทักคนที่ทำอาหารอยู่หน้าเตา ให้หันกลับมามอง ร่างสูงยิ้มขอบคุณให้ ฮีชอลเลยเดินไปหาอีกที่นาจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพราะคาดว่าเจ้าตัวหน้าจะตื่นแล้ว แต่ไม่เห็น

"คังอิน ทึกกี้ไปไหนเหรอ?"

"ไม่รู้สิยังไม่เห็นเลยตั้งแต่เช้า" เสียงทุ้มบอกกลับมา ก่อนจะหันไปสนใจขนมตรงหน้ากับชินดงสองคน ปล่อยให้ฮีชอลมอง ก่อนจะตัดสินใจไปที่ห้องของเจ้าตัว

ก๊อก ก๊อก

"ทึกกี้ อยู่รึเปล่า?"

".................................." เงียบจนฮีชอลต้องเปิดประตูเข้าไปดู

ร่างสูงที่เขามหากำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ฮีชอลมองยิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เรียกอีกฝ่ายแต่กลับไม่มีเสียงตอบ มือเรียวเลยทาบไปบนหน้าผากเนียนก่อนจะต้องรีบดึงมืออก เมื่อคนข้างหน้าตัวร้อนยังกับไฟ

"อือ" เสียงทุ้มครางออกมา ฮีชอลมองลุกก่อนจะเดินออกไปข้างนอกห้องอีกครั้ง

"ฮันคยอง ทำข้าวต้มให้หน่อยได้มั้ย?" เสียงหวานถามคนข้างตัวที่กำลังตักข้าวใส่จานให้คนอื่นๆ ส่วนมือเรียวก็หาอ่างน้ำกับผ้าผืนเล้ก ฮันคยองมองงงๆ

"ใครเป็นอะไรเหรอ? ฮีชอล"

"ทึกกี้นะ"

"อืม ได้สิแปปนะ"

"อือ เดี๋ยวฉันออกมาเอาล่ะกัน" พูดก่อนจะกลับเข้าห้องไปอีกคร้ง

ร่างบางวางอ่างใส่น้ำไว้ข้างเตียงก่อนจะลงมือเช็ดตัวให้อีกฝ่ายเบาๆ แต่ดูเหมือนคนที่ป่วยจะเป็นหนัก เพราะปกติจะรู้สึกตัวแต่นี่ยังเลย ฮีชอลมองร่างสูงที่นอนอยู่อย่างกังวล

"ฮีชอล ฉันเอามาให้แล้วนะ อีทึกเป็นไงบ้าง?" ฮันคยองเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มถ้วยเล็ก วางลงข้างคนสวยก่อนจะถามอาการของอีกคน

"ไม่รู้สิ ยังไม่รู้สึกตัวเลย"

"ถ้าไงไปหาหมอดีกว่ามั้ย?"

"อย่าเลย หมอนี่ไม่ชอบโรงพยาบาลนะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"งั้นฉันไปหยิบยามาให้นะ"

"อือ ฝากด้วยนะ" บอกก่อนจะปลุกคนที่นอนอยู่ให้ลุกมากินข้าว

"ทึกกี้ ลุกมากินข้าวก่อนนะ" เสียงหวานปลุกคนที่นอนอยู่ให้ตื่นขึ้น อีทึกมองคนตรงหน้าแต่เพราะอาการปวดหัว ที่ดูเหมือนจะมีคนมาเต้นอยู่ในหัวสักสิบคน ทำให้ร่างสูงได้แต่มอง ก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นนั่งโดยมาร่างบางอย่างฮีชอลคอยช่วย

"มาเดี๋ยวฉันป้อนให้" ฮีชอลมองอาการของอีกคนแล้วก็ต้องเอ่ยออกมาเบาๆ อีทึกมองคนตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา......อย่างน้อยฮีชอลก็ยังเป็นห่วงเขา......

ร่างบางเป่าข้าวต้มร้อนๆให้เย็นลงก่อนจะป้อนอีกฝ่าย กินไปได้ไม่เท่าไหร่เจ้าตัวก็บอกว่าไม่เอาแล้วเหมือนเด็กๆซะอย่างนั้น จนร่างบางถอนหายใจหลังจากที่คะยั้นคะยอให้กิน

แต่ฮีชอลเองก็รู้ดีเพราะตัวเองเป็นคนที่ไม่สบายบ่อยที่สุดในวงเลยก็ว่าได้ ก็มีแต่ทึกกี้เท่านั้นแหละที่คอยดูแลตลอดไม่ว่ากี่ครั้ง ไม่เคยบ่นด้วยสักครั้งว่ารำคาญ

- คนไม่สบายก็เป็นแบบนี้แหละ -

มองอีกคนที่หันหน้าออกไปอีกด้าน หลบสายตาของฮีชอล ร่างบางมองก่อนจะลุกขึ้น มือเรียวคว้าเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไป ส่งสายตาเป็นคำถาม

"ขอโทษนะ แต่มันไม่อร่อยจริงๆ" เสียงแหบของอีทึกบอกเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่ข้าวต้มข้างตัว มองอีกฝ่ายอ้อนๆ ฮีชอลเลยต้องนั่งลงอีกครั้ง ก่อนที่มือเรียวจะลูบผมอีกฝ่ายอย่างเบามือ

"อือ อย่างน้อยฮันคยองก็ดีใจที่นายกินมัน" ทึกกี้มองฮีชอล ก่อนจะยิ้มตอบ

"เดี๋ยวฉันมานะ" กระซิบข้างหู แล้วหยิบเอาชามข้าวต้มก่อนเดินออกไป

ร่างบางเดินเอาจากข้าวต้มออกมาที่ห้องครัวก่อนจะล้างเก็บแล้วเดินไปหยิบยา เหลือบเห็นพวกน้องๆคนอื่นๆที่ทำหน้ายุ่งกันอยู่ตรงห้องนั่งเล่น

"มีอะไรเหรอ?" เสียงหวานเอ่ยถามคนข้างตัว

"เออ....พอดีผู้จัดการโทรมาบอกว่าให้พี่อีทึกไปทำงาน แต่พอบอกว่าพี่ไม่สบาย ผู้จัดการเลยให้หาคนอื่นไปแทน แต่พวกเราไม่มีใครว่างเลยสักคนนะฮะ จะมีก็แต่พี่ฮันคยองแต่รายการนี้พี่เขาออกไม่ได้" ดงแฮบอกฮีชอล

"อือ งานอะไรล่ะ? กี่โมง"

"เป็นพิธีกรคู่กับฮวาจินนะฮะ ถ่ายทอดสดฮะตอนห้าโมงเย็น"

"งั้นเหรอ? อืม เดี๋ยวฉันไปเอง" บอกก่อนจะเดินออกไป แต่ดงแฮรั้งเอาไว้ก่อน

"แล้วพี่ไม่มีงานเหรอฮะ?"

"มีสิ พวกนายก็ไปทำงานกันได้แล้ว เก้าโมงกว่าแล้ว" พูดจบก็เดินเข้าห้องของอีทึกไปทันที

ฮีชอลเดินเข้าไปใกล้ เห็นอีกคนกำลังนอนหลับอยู่ ก็ปลุกอีกฝ่ายขึ้นมา

"ทึกกี้...กินยาก่อนนะ" ยืนยากับแก้วน้ำให้อีกฝ่ายรับไปอย่างว่าง่าย

"ฮีชอล วันนี้ฉันต้องไปทำงาน" ขยับตัวลุกขึ้นแต่ฮีชอลจับไหล่เอาไว้ ก่อนจะดันให้นอนลงบนเตียงเหมือนเดิม

"นายไม่ต้องไป ฉันลางานให้แล้วแต่เดี๋ยวฉันจะออกไปทำงานนะ ......ตอนเย็นฉันไปออกรายการแทนนายไม่ต้องห่วงนะ...อยู่กับฮันคยองล่ะกัน"

อีทึกพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อยๆเคลิ้มหลับไปเพราะฤทธิ์ยา ฮีชอลห่มผ้าให้อีกฝ่าย แล้วค่อยออกจากห้อง เดินไปเจอฮันคยองนั่งดูทีวีอยุ่

"อีทึกเป็นไงบ้าง?"

"อือ ดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวฉันออกไปทำงานนะ" พูดแล้วหมุนตัวเข้าไปแต่งตัว

ร่างบางเก็บของก่อนจะเดินอกมาด้วยชุดใหม่ ขาเรียวเดินไปจัดยาให้คนป่วย ก่อนจะเอามาวางไว้ตรงหน้าหนุ่มเมืองจีน

"ให้ทึกกี้กินยาด้วยนะ .....แล้วอาจจะกลับเย็นหน่อย"

"อืม รีบไปรีบกลับล่ะ อีทึกคงคอยนายแย่เลย" คำพูดแปลกๆที่เจ้าตัวพยายามพูดให้ถูก กลับเรียกสีแดงระเรื่อขึ้นบนใบหน้าของเจ้าหญิง กอ่นที่จะหันมายิ้มเย็นใส่

.

.

.

ร่างบางของนักร้องชื่อดังของวงซูเปอร์จูเนียร์ คิมฮีชอล รีบเดินกลับมาที่บ้านหลังจากผู้จัดการติดธุระด่วน ปล่อยให้เขาเดินกลับเองเพราะมันไม่ไกลจากบ้านพักสักเท่าไหร แต่ถึงยังไงเขาเองก็ไม่อยากเสี่ยงที่จะเจอแฟนคลับในช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวแบบนี้ มันทำให้คนอย่างคิมฮีชอลทำตัวไม่ถูก......เพราะงั้นไงล่ะ ถึงกลายเป็นข่าวใหญ่ว่า ฮีชอลนักร้องของค่ายเอสเอ็ม....หยิ่ง

ยิ่งอากาศหนาวเท่าไหร ฮีชอลก็ต้องกระชับเสื้อตัวที่ใส่มาให้แน่นขึ้น ทั้งที่มันช่วยอะไรไม่ได้เลย ขาเรียวจำพรวดๆ จนมาถึงหน้าบ้าน ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

"กลับมาแล้ว" เสียงหวานบอกเบาๆ ทันทีที่เข้ามาถึงบ้าน สมาชิกส่วนมากกลับกันมาแล้ว แต่ที่ทำให้ฮีชอลตกใจยิ่งกว่าคือ คนป่วยที่เมื่อเช้าลุกแทบจะไม่ไหวกลับมายืนคอยเขาแบบนี้

ร่างสูงของอีทึกก้าวเข้ามาใกล้ๆก่อนจะสวมเสื้อกันหนาวให้อีกตัว มืออุ่นคว้ามือของร่างบางไปจับไว้ ก่อนจะลากเจ้าตัวมานั่งที่ห้องนั่งเล่น น้องหลายคนที่เห็นรีบลุกให้ คิบอมลุกเดินไปหยิบนมอุ่นๆมาให้พี่ใหญ่

"มือนายเย็นจังเลย ฮีชอล" คงเป็นใครไม่ได้นอกจากอีทึก

"นั่นสิ พี่ไม่สบายรึเปล่า? ปากก็ซีด" ดงแฮนั่งลงด้านข้างก่อนจะจับมืออีกข้างมาถูให้ความร้อนกับอีกฝ่าย

ร่างบางรับนมอุ่นจากคิบอม ก่อนจะค่อยๆดื่มเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ตัวเอง

"หายแล้วเหรอ? ทึกกี้"

"อือ ค่อยยังชั่วแล้ว..ว่าแต่นายเถอะ ทำไมกลับมาทั้งแบบนี้ล่ะ?"

"ผู้จัดการโทรมาบอกว่ามาส่งพี่ไม่ได้ เราจะออกไปหาก็ไม่ได้อีกพี่เล่นปิดมือถือ ค่อยตั้งนานอากาศก็หนาวเป็นห่วงแทบแย่" ซองมินที่นั่งมองคนอื่นดูแลฮีชอล เอ่ยหลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายงงกลับสิ่งที่เห็น

มือเรียวค้นมือถือในกระเป๋า ก่อนจะพบว่ามันแบตหมด เจ้าตัวถึงได้เข้าใจอะไรหลายอย่าง

"โทษทีน่ะ"

"งั้นผมไปอาบน้ำดีกว่า" ซองมินพูด ก่อนที่แต่ละคนจะพร้อมใจกันเดินออกจากห้องปล่อยให้อีทึกกับฮีชอลอยู่กันตามลำพัง

มือของอีทึกยังคงจับกับมือเรียวของฮีชอลไม่ปล่อย ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนท่านั่งเป็นนอนตักของฮีชอลแทน

"เหนื่อยมั้ย?" เสียงทุ้มถามเบาๆ ร่างบางพยักหน้าตอบน้อยๆ ก่อนจะหลับตาลง คลายความเหนื่อยที่ได้มาจากวันนี้ ก็ไหนจะงานของเขาอีกหลายอัน แถมยังมีถ่ายทอดสดของทึกกี้อีก มันก็ทำให้เหนื่อยได้ง่ายๆ ทำไมอีทึกจะไม่รู้ล่ะ เพราะคนที่งานเยอะที่สุดในวงน่ะคงจะมีแต่พวก ซีวอน คิบอม และฮีชอลเท่านั้น

ฮีชอลลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่คุ้นเคย ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสง มองหานาฬิกา 23.00 ใกล้แล้วสินะ.....วันคริสต์มาส....ที่เขาคอยมานานร่างบางลุกจากเตียงมองหาคนที่น่าจะพาตัวเองเข้ามานอนในห้อง ไม่เจอก่อนจะเดินไปหยิบกล่องของขวัญสีขาว สวยงานในกลางคืนแบบนี้

- ถึงเวลาที่จะให้แล้วสินะ -

ฮีชอลเดินออกมาจากห้อง แต่ไม่พบใครเลย มืดสนิทเจ้าตัวเดินไปเปิดไฟ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มที่ยากจะได้เห็น

"Merry Christmas!!~"

ฮีชอลหันมองรอบตัว ก่อนจะพบว่าห้องนั่งเล่นเมื่อตอนเย็นถูกตกแต่งด้วยต้นคริสต์มาสสีเขียว กับเครื่องประดับอื่นๆ สมาชิกทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า และแล้วงานคริสต์มาสของเหล่าสมาชิกซูเปอร์จูเนียร์ก็เริ่มขึ้น
ร่างบางนั่งคุยกับคนอื่นๆ หลายคนรวมทั้งเหล่าดงบังชินกิ ที่มาร่วมแจมด้วย เสียงเพลง เสียงดนตรีและรอยยิ้มมากมายถูดจัดขึ้นจากมิตรภาพของพวกเขา นานจนแต่ละคนค่อยๆทยอยกันกลับบ้าน หรือไปเที่ยวที่อื่นต่อกับคนที่ตัวเองรัก

เหลือเพียงแค่ฮีชอลคนเดียว ร่างบางถอนหายใจเบาๆ เพราะตั้งแต่เริ่มงานจนจบแล้วเขาก็ยังไม่เห็นคนที่ต้องการเจอมากกว่าใคร......ปาร์คจองซู.........

คิดก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง มือเรียวเปิดไซเวิล์ดดูข้อความจากแฟนๆที่ส่งมาให้ฉลองคริสต์มาส

- แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อคนที่อยากอยู่ด้วยมากที่สุดกลับไม่อยู่ -

มือเรียวหยิบกล่องสีขาวที่เก็บเอาไว้มองก่อนจะเก็บกลับที่เดิมแค่คิดน้ำตาที่ไม่เคยนึกว่าจะไหลกับเอ่ออยู่ดวงตาได้ซะนี่มือเรียวเช็ดน้ำตาลวกๆ แต่ก็มีอ้อมกอดที่คุ้นเคยจากด้านหลัง แขนเรียวกอดกระชับร่างบางให้แน่นขึ้นอีก ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับไปมอง

รอยยิ้มและน้ำตากำลังอยู่บนใบหน้าสวย คนที่หลายคนบอกว่าร้องไห้ยาก แต่ตอนนี้ปาร์คจองซูกำลังเห็น

"ไปไหนมา.....ทึกกี้"

"ก็พวกนั้นมันจับชั้นไปขังไว้นะสิ....แล้วร้องไห้ทำไมครับ?" ยิ่มพูดก็เหมือนแกล้งน้ำตาสีใส กำลังไหลอาบแก้มเนียน ไม่ใช่ว่าเสียใจ.....แต่ดีใจมากๆเลยต่างหาก.....

"เพราะนายไง.....นายไม่อยู่ นายทิ้งฉันไว้คนเดียว" อีทึกจูบซับน้ำตาให้อีกฝ่ายเพราะเจ้าตัวดูเหมือนจะไม่สนใจที่จะเช็ดมันเลยเป็นหน้าที่ของเขา

"ขอโทษนะ....."

"สัญญากับฉันสิว่าจะไม่ไปไหน? จะอยู่กับฉันได้รึเปล่า?"

อีทึกไม่ตอบ แต่มือเรียวกลับเอื้อมไปหยิบของขวัญในกล่องสีชมพูสวย ก่อนจะยื่นให้อีกคน แต่ฮีชอลไม่รับทำให้อีทึกต้องหยิบของชิ้นนั้นออกมาเอง

- สร้อยข้อมือสีเงินอันที่ฮีชอลเห็นในร้านอีกอัน -

อีทึกนั่งลงก่อนจะจับมือร่างบางมาแล้วใส่สร้อยข้อมือสีเงินให้ฮีชอล

"ฉันปาร์คจองซู จะรักและอยู่กับคิมฮีชอลตลอดไป" แค่นั้นก็ทำให้ฮีชอลกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ทั้งดีใจและมีความสุข น้ำตามากมายไหลอาบแก้มสวยก่อนจะกอดคนให้จนลงล้มไปบนเตียงด้วยกัน

"ทึกกี้คนบ้า!" บอกไปแต่ใบหน้าสวยกับซบลงบนอกกว้าง

"แล้วไหนล่ะ ของขวัญของฉัน"

"ไม่มีหรอก ฉันลืมไปนะ" เสียงหวานบอกก่อนจะดันตัวออก แต่มือเรียวของอีกฝ่ายกับกอดเอวเขาแน่นขึ้น

อีทึกยิ้มมุมปากกอ่นจะดันคนที่นอนทับอยู่บนตัวเขาพลิกไปอีกด้าน กลายเป็นว่าฮีชอลกำลังถูกอีกคนนอนคล่อมอยู่ด้านบน จะหนีไปไหนก็คงไม่ได้แล้ว เพราะอีกฝ่ายเล่นใช้แขนกักตัวเขาเอาไว้แบบนี้.....จะหนีก็คงไม่ได้......

อีทึกมองใบหน้าหวานที่ยิ่มมองใกล้ๆก็ยิ่งสวย ก่อนจะมอบสัมผัสอ่อนหวานและนุ่มนวลให้อีกฝ่าย ริมฝีปากสีกุหลาบถูกริมฝีปากอีกคู่ประทับลงมา แต่ความหวานของคนตรงหน้ากลับไม่ได้หายไปเลยยิ่งอยากให้อีทึกลิ้มลองมากกว่าเก่า ถ้าไม่ติดว่าคนสวยในอ้อมกอดจะหายใจไม่ทันนี่สิ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงคนข้างล่างให้ลุกขึ้นมาด้วย

"ชอบมั้ย?"

"อือ" ฮีชอลตอบอีทึก แต่สายตาเรียวกลับจ้องอยู่ที่สร้อยข้อมือ ก่อนจะสะดุดตากับตัวอักษรที่สลักเอาไว้

- Beatrice - มองอย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองคนให้อย่างต้องการคำตอบ

"แปลว่าอะไรเหรอ? ทึกกี้"

คิ้วเรียวของอีทึกยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบกอดคนที่นั่งด้านข้างให้มาอยู่ในอ้อมกอด

" Beatrice มันแปลว่า....ผู้มอบความสุข เหมือนนายไง คิมฮีชอลคนที่มอบความสุขให้กับฉัน ให้กับทุกคนที่อยู่รอบข้าง.....ฉันดีใจนะ ที่ได้มีโอกาสรักนายแบบนี้"

ฮีชอลมองอีทึก ก่อนจะลุกออกจากอ้อมกอด เดินไปที่โต๊ะคอมก่อนจะหยิบกล่องของขวัญสีขาว ซ่อนไว้ด้านหลัง แล้วเดินเข้าไปหาร่างสูงของคนรักที่นั่งอยู่บนเตียง มือเรียวของร่างสูงจะเอื้อมไปหยิบของขวัญที่ร่างบางตั้งใจจะให้ สร้องข้อมือสีเงินถูกสวมให้กับคนรัก ก่อนที่ฮีชอลจะจับมือเรียวขึ้น ถามร่างสูงที่โอบกอดตัวเองไว้

"เหมือนกันเลยนะ....แต่ของฉันมันหมายความว่า ผู้เป็นที่รัก" พูดเสียงหวาน กระซิบที่หูของอีกฝ่ายเบาๆ

รักนายน่ะ ปาร์คจองซู เสียงหวานบอกก่อนจะโดนอีทึกโอบกอดเข้ามาแนบชิดแล้วกระชับกอดอีกฝ่าย ไม่ต่างจากฮีชอลที่ขยับกายเข้าหาแล้วโอบล้อมรอบเอวของอีกฝ่ายอย่างแนบแน่นเช่นกัน.......

"รู้มั้ย? ฉันรอคำนี้มานานแค่ไหน?"

"ฉันรักนายนะ ปาร์คจองซู" เสียงหวานบอกคนรักเบาๆ ในที่สุดเขาก็ได้พูดมันออกไป คำว่ารักที่เก็บมานาน ทั้งที่รู้ว่าคนข้างกายรู้มากนานแล้ว แต่เจ้าตัวก็คงอยากจะได้ยินมัน ในที่สุดฉันก็ได้บอกนาย....ทึกกี้.....

"ฉันเองก็รักนาย คิมฮีชอลเจ้าหญิงของฉัน...."

.

.

นานแค่ไหนแล้วที่ขาดคนๆนี้ไม่ได้.

นานแค่ไหนแล้วที่ทำให้คนอย่างฉันยิ้มออก

นานแค่ไหนแล้วที่คนไม่เอาไหนอย่างฉันมีคนมาดูแลตลอดเวลา

.....คงไม่มีคำไหนที่ฉันจะให้นายได้นอกจากคำว่า......รัก..........

......................คิมฮีชอลคนนี้รักปาร์คจองซู.....................................

.

.

The End Or To Be Con.