*[K]IMHEECHU[L]*

คุยกันก่อน

อันยองเพื่อนพ่อแม่พี่น้องทุกคน (_ _) โค้งงามๆกับคอมมเนท์เอนทรี่ที่แล้ว

ก็อย่างที่บอกไว้จะไม่พูดอีกแล้วนะ เราต่างคนต่างมุมมอง

แต่ยังไงซะพวกเราก็คือเหล่ากลีบดอกไม้ของ Super Junior ทุกคน เพราะงั้นอย่าทะเลาะกันเลย อิอิ

.

.

วันนี้ขอสครีม ทึกซิน!! ก่อน

มีคนถามทำไมเจ้าของบล็อกถึงได้บ้าคู่นี้มาก เอิ๊ก~ (เช็ดน้ำลายก่อน) ไปดูกันเลย

.

Credit : Dream ขอบคุณคับ! รูปนี้ทำเรายิ้มได้ตลอดเวลาที่ท้อแท้เลย >_______<

.

ข้อ1 - เพราะพวกเจ๊ชอบทึกกี้แมน และฮีชอลสวย บางครั้งก็เห็นสองคนนี้เล่นกันแบบน่ารัก เหมือนสองคนนี้อาจจะไม่สนิทกันเหมือนคนอื่นๆ รูปอะไรก็ไม่มีออกมา

แต่เจ๊รู้สึกว่าพวกเค้าแค่มองตาก็เข้าใจ (+_+) ไม่ต้องแสดงออกมากมายแต่เหมือนจะคอยมองกันอยู่ห่างๆ

.....กรี๊ดดดดดดด >////////< อิปอนบ้าไปแล้ววววว......

ปล. ข้ออื่นจะทยอยบอกนะ ฮ่าๆ

.

.

.

.

.

.

[SF] : Love Collection (NC)

- illusion -

Paring : คยูฮยอน X เรียววุค

[OT] ฟิคป่วนๆจากป้าโก๊ะ ฮ่าๆ พอดีว่ามีป้าแก่ๆคนหนึ่งมารีเคสเอาไว้

(/ฟิ้วหลบบาทาป้าโก๊ะ/ หนูล้อเล่นจ๊ะป้า+_+)

แหม แต่เล่นเอาคนแต่งอย่างเจ๊น๊อคเลยนะนั่น เลือกมาได้ ...คยูฮยอน กับ เรียววุค ไม่ก็ คิบอม กับ เรียววุค....

ป้าขาาา ทำไมเลือกให้เขาแตกกันอย่างงี้ล่ะ?? (แต่เจ๊ก็แต่ง -*-) หนูขอแต่ง คยูฮยอน กับ เรียววุค แล้วกันนะ

ไม่กล้าแต่ง คิบอมกับเรียววุค กลัวอาหมวยด๊องมันมาตบตาย > < (อ๊ากกก!! มาแล้ววว....)

เอาเป็นฟิคแก้ขัดไปก่อนน้าาา *[]*

ปล..หวังว่าแฟนๆ คู่ คยูมิน หรือ เยเรียว จะไม่มารุมกระทืบเจ๊น่ะ ฮ่าๆ -*-

.

.

.

.

- illusion -

....ถ้าอีฟรู้ว่าการขโมนกินแอปเปิ้ลของสวนต้องห้ามผิด อีฟจะยังขโมยมันแล้วส่งต่อให้อดัมมั้ย?...

....เพราะหลงในรสชาติของผลไม้ เลยอยากให้คนรักของตัวเองลิ้มลองด้วย...

....แต่ลืมไปรึเปล่าว่ามันคือข้อห้าม....อดัมกับอีฟเลยต้องเป็นแบบนี้ไงล่ะ.....เพราะสิ่งที่ทำมันผิด!!

.

.

เท้าเรียวของผู้บุกรุกก้าวเข้ามา ภายในห้องตกแต่งด้วยสีชมพูสดใส

เหลือบมองใบหน้าหวานที่ซุกตัวลงกับที่นอนเพื่อหลบแสงแดดที่ลอดเข้ามา ปลุกคนขี้เซาให้ลุกขึ้น

เด็กหนุ่มมองคนตัวเล็กในผ้าห่มยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงด้านข้าง มองใบหน้าสวยอย่างหลับอย่างหลงใหล

.

...นี่ถ้าไม่ได้พี่ซองมิน เขาคงไม่มีโอกาสได้เข้ามาเห็นคตัวเล็กตรงหน้าอย่างใกล้ชิดแบบนี้หรอก

เพราะวันๆคนตัวเล็กเอาแต่คอยหลบหน้าเขาตลอด ไม่เคยเปิดโอกาสให้อยู่กันเพียงสองคนเลยสักครั้ง....ไม่รู้ทำไม??

.

คยูฮยอนเอื้อมมือยาวของตัวเองไปปัดเส้นผมบนหน้าผากเนียนออกอย่างเบามือ

เพียงแวบเดียวที่สัมผัสกับเนื้อเนียน คนตัวสูงกลับต้องรีบชักมือออกอย่างรวดเร็ว

เมื่อรับรู้ได้ว่าอุณภูมิของคนตรงหน้าร้อนกว่าปกติ

"อื้อ" เสียงครางหวานดังลอดออกมาจากปากเรียว ร่างของเด็กหนุ่มมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เหมือนจะซีด ขาว

มากกว่าเดิม ปากเรียวแห้งจนเห็นได้ชัด ก่อนจะตัดสินใจเรียกคนตรงหน้าอย่างเบาๆ

"ฮยอง ฮยองฮะ เรียววุค!" น้ำเสียงร้อนรนของคยูฮยอนกลับไม่ได้เข้าสู่โสนประสาทของคนที่นอนหลับอยู่เลยสักนิด

ร่างสูงมองอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะก้าวเท้าเรียวออกไปจากห้อง

.

.

คิ้วเรียวขมวดขึ้นอย่างหงุดหงิด ก็ทุกคนที่คาดว่าจะนั่งคุยกัน หรือเล่นกัน กลับไม่มีใครอยู่เลยสักคน

.....ไปไหนกันหมด...?

ก่อนจะเลิกสนใจเดินเข้าห้องครัว เหลือบไปเห็นกระดาษสีชมพูลายน่ารัก มือเรียวหยิบขึ้นมาอย่างไม่ลังเล

อ่านข้อความผ่านๆ แต่ก็ยิ่งทำให้ต้องถอนหายใจเข้าไปใหญ่

.

คยูฮยอน เรียววุค

พอดีมีงานด่วนเข้ามาฉันเลยต้องรีบออกไป ส่วนคนอื่นๆก็แยกย้ายไปทำงานแล้;จะรีบกลับตอนเย็นนะ............. อย่าแกล้งเรียววุคฉันล่ะ!(+o+)

กระต่ายน้อยซองมิน!

.

.

.......ทำไมมันต้องมาไปทำงานกันตอนนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจ?.....แล้วนี่ถ้าเขาไม่อยู่เรียววุคจะเป็นยังไงกัน??

คิดจบคยูฮยอนก็เดินหายเข้าไปในห้องครัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมอ่างใส่น้ำใบยอ่มกับผ้าขนหนูผืนเล้ก

เท้าเรียวก้าวตรงไปที่ห้องของคนป่วย

.

มือเรียววางอ่างไว้ข้างตัว ก่อนจะวางลงบนหน้าผากเนียน ยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่เมื่ออุณหภูมิของอีกฝ่ายกลับเพิ่มมาขึ้น

...........ว่าแต่คนไม่สบายต้องทำไงล่ะ?......... ถอนหายใจกับความคิดของตัวเองหยิบมือถือเรียวกดเบอร์พี่ที่คุ้นเคย

"ยอบาเซโย"

"พี่ซองมิน....ฮยองไม่สบายอ่ะ"

"เฮ้ยจริงอ่ะ? นายไปแกล้งอะไรเรียววุคของฉัน!!!" เสียงหวานขอกระต่ายน้อยแทบจะตะโกนมาเลยก็ว่าได้

"นี่พี่คิดว่าผมจะล้อเล่นงั้นเหรอ? ผมจะไปแกล้งฮยองทำไม?"

"เอ่อ..จริงสินะ แล้วเป็นอะไรมากมั้ย?" คยูฮยอนลอบถอนหายใจบ่นๆกับความคิดของพี่ในวงแต่ละคน

- นี่เราดูเป็นคนชอบแกล้งขนาดนั้นเลยเหรอไงว่ะ -

"ไม่รู้อ่ะ ตัวร้อนเป็นไฟเลย แล้วผมต้องทำไรบ้างอ่ะ?"

"โถ่...ไอ้เกมคยู นายมันดีแต่เล่นเกม!! เช็ดตัวก่อนสิฟ่ะ แล้วก็หายาให้กิน อ๋อ ต้องกินข้าวก่อนนะแล้วค่อยกินยา"

"อืมมม เช็ดตา กินข้าวกินยาแค่นี้ใช่ป่าว?" ถามกลับเพื่อความแน่ใจ

"เออ แล้วก็อย่าไปแกล้งเรียววุคของฉันล่ะ!!"

คยูฮยอนมองมือถือของตัวเองที่เพิ่มวางสายไปเมื่อครู่ วางมันลงข้างตัว แล้วหันมาสนใจคนป่วย

.

เช็ดตัว! คิดถึงคำพูดของพี่ซองมิน มือเรียวก็หยิบผ้าในอ่างมาเช็ดตัวใกล้ร่างบางตรงหน้า

ก่อนจะลงมือเช็กตัวตามที่อีกฝ่ายบอก

ร่างสูงหน้าแดงน้อยๆ เมื่อเห็นเนื้อเนียนขาวของเรียววุค.....ก่อนจะห้ามใจตัวเองไว้เพราะ ยังไงซะคนตรงหน้าก็ป่วยอยู่

นานกว่าที่คยูฮยอนจะเช็ดตัวเสร็จ ร่างสูงถอนหายใจอย่างโล่งอก

.

กินข้าว กินยา!!

มองใบหน้าหวานที่ยังซีดอยู่แต่น้อยหว่าเมื่อครู่ ระบายยิ้มออกมาอย่างน้อยคนตรงหน้าเขาก็ยังไม่เป็นอะไรมาก

แล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อทำตามขั้นตอนต่อไป (ทำไมเรื่องนี้คยูฮยอนมันดูซื่อจังอ่ะ ฮ่าๆ)

อย่างน้อยเขาก็ยังทำข้าวต้มเป็น แต่รสชาติจะกินได้รึเปล่านี่สิ น่าเป็นห่วง!

คยูฮยอนคิดขณะ เดินถือชามใส่ข้าวต้มมาให้กับคนป่วยที่ยังนอนอยู่

.

ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งด้านข้าง มือเรียวปลุกคนที่นอนอยู่ให้ตืนขึ้น

"ฮยอง...เรียววุค เรียววุคฮะ"

"อื้อ ...คยุฮยอน?" ร่างบางลืมตาขึ้นมาช้าๆ เปลือกตาสวยเปิดขึ้นและปิดลงเพื่อปรับภาพข้างหน้าให้ชัดขึ้น

เอ่ยถามออกไปเบาๆ เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"ครับ พี่ไม่สบายกินข้าวก่อนดีกว่า" บอกอีกฝ่าย ก่อนจะช่วยพยุงให้อีกฝ่ายนั่งขึ้นอย่างลำบาก

"คนอื่นล่ะ?" ถามออกไป ไม่ใช่เพราะอยากรู้หรอก แต่เพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับคนตรงหน้ามากกว่า

....ก็ทุกครั้งที่อยู่ด้วย เป็นต้องโดนคนคนนี้แกล้งเสมอ แม้จะรำคาญแต่ก็ยอมรับว่าชอบ....!!

"ไปทำงานสิฮะ ถามอะไรแปลกๆ" คยูฮยอนตอบขำๆ กวนคนตรงหน้า ลืมไปรึเปล่าว่าอีกฝ่ายนะคนป่วย?

มือเรียวตักข้าวต้มในชามป้อนอีกฝ่าย

"ร้อน!" เรียววุคแทบจะกัดลิ้นตัวเองทันทีที่ข้าวต้มเข้าปาก ก็ไอ้เด็กบ้าตรงหน้านี่สิไม่รู้จะแกล้งอะไรเขา

ถึงได้ป้อนข้าวต้มร้อนๆให้แบบนี้?

"ฮยอง! ขอโทษฮะไม่คิดว่าจะร้อนขนาดนี้" คยูฮยอนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

เพราะมัวแต่มองคนตรงหน้ากับคิดอะไรเพลิน เลยไม่ได้สใจถึงข้าวต้มในชาม จนลืมเป่าให้อีกฝ่าย

เรียววุคมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างแปลกใจ ที่ได้ยินเมื่อกี้ไม่ผิดใช่มั้ย? ไม่ได้แกล้ง!!

คงจะจริงเพราะคราวนี้เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาเป่าข้าวต้มก่อนจะส่งให้ แม้จะขัดกับท่าทางเกๆกังๆ

แต่มันก็ทำให้คนมองรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ....อย่างน้อยหมอนี่ก็ยังใจดี เหมือนที่ซองมินว่า...

.

.

ข้าวต้มในชามหมดไปไม่ถึงครึ่ง จนคยูฮยอนยังสงสัยว่าทำไมคนตัวเล็กถึงได้กินอะไรน้อยแบบนี้?

มิน่าถึงได้ตัวเล็กแบบนี้ตลอด น่าแกล้งชะมัดเลย!! (เอ่อ..คยูจ๋า คนป่วยนะกินอะไรไม่ลงหรอกนะ -*-)

คยูฮยอนจัดที่นอนให้อีกฝ่าย ได้นอนอย่างสบายขึ้น ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง

ปล่อยให้เรียววุคได้คิดอะไรกับสิ่งใหม่ๆจากคนที่เคยเอาแต่แกล้งเขามาตลอดเวลาแบบนี้

ใบหน้าสวยยิ้มขำๆ กับสิ่งที่คิด โดยที่ไม่รู้เลยว่าโดนใครบ้างคนมองอยู่ตลอดเวลา

.

จะรู้มั้ยนะว่ารอยยิ้มแบนี้กลับทำให้คนที่ไม่สนใจอะไรนอกจากเกม ต้องแปลกใจเมื่อหัวใจของตัวเองเต้นผิดจังหวะ

คยูฮยอนมองอยู่อย่างนั้น จนสุดท้ายก็ต้องเดินเข้ามา มือเรียวยื่นเม็ดยาให้กับร่างบางตรงหน้า ใบหน้าสวยหันหนีทันที

"กินยาสิฮะ จะได้หายไวๆ"

"ไม่เอา!!"

...ให้ตายเหอะ นี่เขาเพิ่งรู้นะว่าคนตรงหน้าดื้อเหมือนเด็กแบบนี้? ไม่กินยาง่ายๆอีกต่างหาก

"กินเถอะฮะ"

"ไม่กิน ยังไงก็ไม่กิน" จะให้กินได้ยังไงเล่า ยาพวกนี้เขาเกลียดมันจะตาย คิดแล้วเรียววุคก็ต้องหันหน้าหนี

"ถ้าพี่กิน ผมจะไม่แกล้งพี่นะ" คยูฮยอนเอ่ยเบาๆ แต่ก็ทำให้อีกฝ่ายหันมามองได้ แต่ก็หันกลับไปอีกฝั่งทันที

....ทำไมกัน ถึงจะไม่อยากกิน แต่กลับไม่อยากให้คนๆนี้เลิกยุ่งกับเขา......

คิดแล้วเจ้าตัวก็เริ่มไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมกันทุกคร้งที่โดนแกล้งทั้งที่ปากบอกว่ารำคาญ แต่กับไม่เคยว่าเลยสักครั้ง

แต่พอเจ้าเด็กบ้าคนนี้บอกจะเลิกแกล้ง มันก็เหมือนกับเลิกสนใจเขาใช่มั้ยล่ะ?

ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บเพียงนี้ น่าจะดีใจถึงจะถูกที่คนตรงหน้าจะไม่แกล้งเขาอีก

.

....คยูฮยอนมองใบหน้าหวานที่หันข้างให้ ก่อนจะสะดุดกับหยดน้ำสีใสที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยคู้นั้น

ที่เขาเคยอยากให้คนๆนี้สนใจ อยากให้ดวงตาคู่นั้นฉายภาพของเขาบ้าง ไม่ใช่มีแต่ภาพของคนอื่น

แต่ตอนนี้เขาก็ไม่อยากให้ดวงตาคู่นี้ต้องร้องไห้.....

"ฮยองร้องไห้ทำไม?" เอ่ยถามอยากแปลกใจ พอๆกับอีกคนที่หันมา มือเรียวสวยแตะแก้มตัวเองเบาๆ

เหมือนเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองร้องไห้.....ใช่ร้องไห้ทำไม?

"ฉันไม่รู้ อึก..แต่ไม่อยากให้นายเลิกยุ่งกับฉัน" พูดจบเจ้าตัวก็ก้มหน้าลงร้องไห้ อย่างไม่สนใจอีกคนที่นั่งมองอยู่

คยูฮยอนมองใบหน้าหวานงงๆ ก่อนจะแย้มรอยยิ้ม รอยยิ้มที่อ่อนโยนจากคนที่ชอบแกล้งแบบนี้

มือเรียวดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้

เรียวุคอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ทำไมกันอ้อมกอดของคนต้องหน้าถึงได้อบอุ่นเพียงนี้? อยากจะอยู่แบบนี้นานๆ

"ฮยอง...ผมนะไม่เลิกยุ่งกับฮยองหรอกนะ" เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ ข้างหูข้างคนตัวเล็กในอ้อมกอด

ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคู่สวยฉายแววสงสัย จนคยูฮยอนยังใจอ่อนไปด้วย

"ก็ผมชอบแกล้งฮยองนิ จะให้เลิกยุ่งได้ยังไงล่ะ?" บอกยิ้มๆ แม้มันจะดูกวนๆ

แต่ถ้าเรียววุคมองเข้าไปภายในดวงตาคงจะเห็นว่ามันอ่อนโยอนแค่ไหน?

"แกล้งอีกแล้ว ทำไมนายชอบแกล้งฉันจังห๊ะ?" ใบหน้าหวานบึ้งขึ้นมานิดหน่อย

..................ใช่อยากรู้เหมือนกันทำไมถึงแกล้งแต่เขา .......................

.

.

คยูฮยอนหันหน้ามองเรียววุคตรงๆ ไม่มีการหลบ หรือแกล้งอะไรอีก

"ฮยองเคยได้ยินเรื่องของอีฟกับอดัมมั้ย?" เอ่ยถามคนตัวเล็กอย่างขำๆ เรียวุวคส่ายหัวเป็นคำตอบ

พวกตำนานอะไรแบบนี้เขาไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

"เล่าให้ฟังฟน่อยสิ" บอกอีกฝ่ายอ้อนๆ มีหรือที่คยูฮยอนจะทนได้ ก็เขานะรักคนคนนี้มาก

ถึงไม่ขอเขาก็อยกาจะบอกอยู่แล้ว เสียแต่เมื่อไหร่กันที่คนตัวเล็กจะรู้ตัว

"ฮยองรู้มัย ตอนสร้างโลกพระเจ้าได้สร้างมนุษย์ขึ้นมาคู่หนึ่ง ชื่ออีฟกับอดัม ทั้งคู่เป็นทั้งคู่รักและเพื่อนให้กัน"

เรียววุคมองคนเล่า ก่อนจะลุกขึ้นกลับมานั่งที่เตียงตามเดิม แต่ยังคงสนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายจะบอก

"วันหนึ่ง อีฟได้เดินเข้าไปในสวนต้องห้าม แล้วเจอกับแอปเปิ้ลลูกหนึ่ง ครั้งแรกที่ลองชิ้มมันอร่อย

อร่อยเสียจนอยากให้อดัมได้ลิ้มลองด้วย จนสุดท้ายอีฟก็ลืมไปว่ามันคือการฝ่าฝืนกฎของสวน

อีฟขโมยมันกลับไปให้อดัม"

"แล้วไงต่อล่ะ คยูฮยอนเร็วๆสิ"

"ครับๆ แต่ฮยองอยากให้มันจบแบบไหนล่ะ?"

"อืมมม ก็คงต้องโดนลงโทษ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ได้มีความสุขด้วยกันล่ะมั้ง?"

"ฮ่าๆ ฮยองนี่คิดเหมมือนผมเลยนะ ...เพราะอีฟรักอดัมเลยอยากให้คนรักของตัวเองได้ลิ้มรสด้วย

ถึงแม้จะผิดแต่พวกเขาก็ยอมที่จะรับผิดด้วยกัน" พูดจบคยูฮยอนก็หันหลับมามองใบหน้าหวานที่ตั้งอกตั้งใจฟังเขา

ก่อนที่มือเรียวจะยื่นเม็ดยาให้เหมือนเดิม

"ฮยองก็กินยาสิ รู้มั้ยว่ามันหวานกว่าที่ฮยองคิดนะ"

"หวานเหรอ?" สิ้นเสียงของเรียววุค ปากเรียวก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากของเด็กหนุ่มขี้แกล้ง

แม้อยากจะขัดขืนแต่แรงกลับหายไปหมด เพราะรสชาติของยาภายในปากรึเปล่านะ

ยาที่ร่างสูงกำลังป้อนให้มันช่างหวาน จนร่างสูงที่เป็นคนป้อนเองแทบไม่อยากจะละออกจากปากเรียวเลยสักนิด

เพราะความหวานจากร่างบางมากกว่า ความหวานที่ไม่มีวันหมดแม้จะดูดดื่มเข้าไปมากเท่าไหร่

แต่ก็ยังคงมีมาตลอด เหมือนเกม ที่ต้องเล่นต่อไปเพราะมันไม่มีวันจบ

"อื้อ" ร่างเล็กในอ้อมกอด ผลักหน้าอกกว้างออกเบาๆ เพราะร้องไห้เมื่อครู่ บวกกับมันคือจูบแรก

แล้วเด็กบ้านี่ก็ดูเหมือนจะชำนาญซะเหลือเกิน จนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

คยูฮยอนถอนจูบออกอย่างเสียดาย เหลือบมองอีกฝ่ายในอ้อมกอดที่ตอนนี้หน้าแดงจัด ทำให้น่ารักขึ้นไปอีก

"รสชาติแบบนี้ ฮยองยังอยากจะกินด้วยมั้ย?" ถามอีกฝ่ายเบาๆ

เรียววุคเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะนึกไปถึงเรื่องที่เด็กหนุ่มเพิ่งเล่าไปเมื่อครู๋ ใบหน้าหวานก็กลับมาร้อนดังเดิม

....นั่นสิ รสชาติมันอร่อยขนาดนี้ ยังไงซะอดัมก็คงอยากจะกินอีก.....

....แม้มันจะผิด แต่เขาก็ยอม...ยอมรับผิดกับคนตรงหน้าคนนี้ด้วยกัน....

"อยากสิ"

"โอ๊ย!! ผมรักฮยองจังเลย" สิ้นเสียงของคยูฮยอน เรียววุคก็ต้องหน้าแดงเข้าไปอีก

....ทำไมไอ้เด็กบ้านี่มันไม่อายเลยกันนะ...แต่ถึงยังนั้น เขาก็มีความสุขที่ได้ยิน

"พูดอีกสิ" เหมือนคนที่หลงใหลในรสชาติของแอปเปิ้ลแบบอดัมยังไงล่ะ

"ผมคยูฮยอนรักเรียววุคครับ" ก่อนจะมอบจูบรสหวานที่เหมือนรสชาติของผลแอปเปิ้ลให้กัน

จูบที่หวานแต่อบอุ่น เหมือนความรู้สึกที่คนทั้งสองคนให้กัน

"นายมันดีแต่แกล้ง คยูฮยอน...แต่ฉันก็รักนาย"

"ผมก็รักฮยองฮะ"

"....อื..ม.....คยู....อย่..า....."

เสียงหวานร้องห้ามเมื่อคนรักเริ่มซุกไซร้ซอกคอของเขาแถมมือก็ยังเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เรียววุคปรือตาขึ้นมองเรียว หลบหน้าหนีริมฝีปากอุ่นนั่นเป็นพัลวัน

"...อือ....ฮยอง....ขอ.....ได้ไหม....."
เสียงวอนขอของคนรักเกือบจะทำให้เรียววุคใจอ่อนยอมทุกอย่างแล้ว ถ้าไม่ติดตรงที่ว่า........

"...แต่.....เดี๋ยวมีคนกลับมานะ....ไม่เอา....."

ใช่ เพราะหลังจากที่เพื่อนเขาออกไปทำงานแล้ว ในห้องนี้ก็ไม่มีใครอยู่อีกนอกจากตัวเขาและคยูฮยอนแค่สองคน แล้วดูสิ อยู่กันสองคนทีไรก็โดนแกล้งทุกที คยูฮยอนนะคยูฮยอน ....เด็กบ้า!

"ไม่มีใครอยู่ซักหน่อย.....ขอ...นะครับ...."
พูดเสียงหวาน แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะตอบรับหรือปฏิเสธ เรียวก็ปิดปากเขาด้วยริมฝีปากตัวเองเสียแล้ว...

"อืม..."
ร่างบางอดไม่ได้ที่จะเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่ได้รับ มันนุ่มนวล อ่อนหวาน และลึกซึ้ง ...เรียววุคเอามือโอบรอบคอคนรัก เริ่มเอนเอียงกับคำขอของผู้เป็นที่รักเสียแล้ว...

คยูฮยอน จูบริมฝีปากหวานนั้น จนพอใจ แล้วละมาสูดความหอมจากซอกคอร่างบาง อีกครั้ง... ไม่ลืมที่จะทำสัญลักษณ์ แสดงว่าเป็นเจ้าของ ของร่างกายนี้ไปด้วย ส่วนมือก็ปลดกระดุมเสื้อ ไล้ไปตามร่างกายบอบบางของเรียววุค จนร่างเล็กอ่อนระทวย .......

"....อ๊ะ...อ๊า....คยู........"
ครางออกมาเบา ๆ เมื่อมือของคนรักลูบไล้อยู่แถวสะดือ และต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนถึงส่วนอ่อนไหวของร่างกาย
ขาเล็กทั้งสองกางออกให้มากขึ้นเพื่อง่ายต่อการสอดใส่

ช่องทางอุ่นร้อนถูกแทนที่ด้วยนิ้วเรียวของเจ้าของร่าง ขยับช้าๆจนเริ่มเปลี่ยนเป็นรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ เพื่อปลุกอารมณ์ของร่างบางให้สูงขึ้นอีก

ใบหน้าสวยของเรียววุคปลือลงด้วยแรงอารมณ์ที่ร่างสูงเป็นคนปลุกขึ้นมา ตาเรียวมองใบหน้าคนรักก่อนที่จะหยีตาด้วยความเจ็บขณะที่ร่างสูงค่อย ๆ สอดใส่ของเขาเข้าไปอย่างช้า ๆ เรียววุคผวากอดเขาเต็มแรง เล็บสั้นกดจิกเพื่อคลายความเจ็บที่ถาโถมเข้ามา

ร่างสูงไล้วนเบา ๆ อยู่ภายในก่อนจะขยับทีละนิด ๆ เรียววุคเองก็เริ่มช่วยตัวเองเช่นกัน
ความอึดอัดคับแน่นทางด้านหลังและการขยับกายของคยูฮยอน ทำให้เขาหัวสั่นหัวคลอนไปมา จวนจะปลดปล่อยอยู่แล้ว แรงเสียดสีที่เพิ่มมากขึ้นทำให้ต้องเพิ่มแรงกดจิกที่หลังของร่างสูง ใบหน้าเล็กแหงนขึ้น เสียงครางอืออา ดังไปทั่วห้องนั่งเล่น.......

อะ อะ....คยูฮยอน....ไม่ไหวแล้ว..นะ เรียววุคร้อง กัดปากล่างแน่น อารมณ์ปะทุเต็มที่ ร่างสูงพยักหน้า เขาเองก็จะเสร็จแล้วเช่นกัน.........

เหมือนกับถึงจุดหมาย ทั้งสองกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมาพร้อม ๆกัน.....เรียววุคซบศีรษะตัวเองกับไหล่หนาด้วยความเหนื่อยอ่อน คยูฮยอนยังคงไม่ถอนกายออก เขาอยากอยู่แบบนี้นาน ๆ

แต่พอมองหน้าคนรักที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ ก็ต้องลอบอมยิ้มอย่างอดไม่ได้

ใบหน้าสวยหลับตาพริ้มอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะยิ้มเข้าไปอีกเมื่อได้ยินเสียงจากปากของคนรัก

แล้วเข้าสู่นิทรากับคนที่กำลังกอดตัวเองอยู่ในตอนนี้

"คยูฮยอนรักเรียววุคนะครับ"

..........................................................................

Tbc. Or The End.

เฮือก (ถอนหายใจยาวๆ) ในที่สุดฟิคนอกใจเจ้าของบล็อกก็เสร็จ ฮ่าๆๆ

แต่ต้องบอกว่า เรื่องนี้มีคนแต่ง 3 คน โอ้!!! ข้าพเจ้าแต่ง NC ไม่เก่งจริงๆ เลยต้องขอความร่วมมือจากเพื่อน ให้ช่วยแต่งต่อ กร๊ากกกก (ความจริงมันอู้-*-)

หวังว่าจะเป็นที่ชอบของใครหลายคนนะคับ!

เอนทรี่นี้ยาวแท้...ใครจะอ่านจบเนี้ย?

-------อิดิท--------

Credit : ป้าโก๊ะค่าาา