*[K]IMHEECHU[L]*

Title : Belive in you! [SF] 

Pairing : Park Jungsoo x Kim Heechul [Ft.Super Junior]  

Author : FeMoDoS [ปอนด์]  

 - - - 

ก็แค่..  

คำพูด...  

คำพูดลอยๆ... 

แต่กลับ..ทำร้ายพวกเราได้ขนาดนี้ 

ภายในห้องนั่งเล่น ใบหน้าหวานเนียนของเด็กหนุ่มที่ได้ชื่อว่ามีอายุมากที่สุดในวงที่ปกติจะเอาแต่คอยยิ้มหวานสดใสให้กับสมาชิกและบรรดาแฟนคลับ กลับกำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดที่เคยเป็นของสมาชิกอื่นๆภายในวง

แต่ตอนนี้กลับมีเพียงแค่ร่างสูงโปร่งของลีดเดอร์อย่าง ปาร์คจองซู คนเดียวที่กำลังใช้มัน คิ้วเรียวสวยหยักขึ้น ใบหน้าเนียนเรียกได้ว่าเกือบจะเฉยชาทันทีที่เห็นภาพตรงหน้าในหน้าจอที่ตัวเองเพิ่งเปิดขึ้น ภาพของสมาชิกคนหนึ่งในวงกับ..คนที่ได้ชื่อว่า..เป็นผู้จัดการใหญ่ของเหล่าศิลปินอื่นทั้งค่าย 

..ลีซูมาน.. 

“ผมว่าหลายๆ คนคงคิดว่าเขาน่ากลัว เพราะเขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก แต่เขาก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ นะ” เสียงพูดที่เรียกรอยยิ้มหยักขึ้นบนใบหน้าเนียนของปาร์คจองซูได้อย่างง่ายดายๆ 

“ทั้งผมที่มาจากคังวอนโด ทงแฮจากมกโพ หรือแม้แต่ฮันคยองที่มาจากจีน มิสเตอร์ลีเป็นคนที่นำพวกเราไปสู่ความสำเร็จ” บทสนทนายังคงดำเนินต่อไป ต่อไป... จนกระทั่ง... 

“เขาไม่เคยออกคำสั่งกับพวกเรา...แต่..เขาจะผลักดันเราให้ทำในสิ่งที่ดีที่สุด” เสียงหวานของคนที่อีทึกเคยเชื่อมั่นในตัวเองมาตลอดอย่างคนที่กำลังให้สัมภาษณ์อยู่ตอนนี้ กลับทำให้อีทึกเบิกตากว้างอย่างตกใจ ..กับสิ่งที่ได้ยิน 

ร่างสูงโปร่งที่ปล่อยตัวเองนั่งบนเก้าอี้สีขาวตัวโปรด..ยกมือเรียวขึ้นก่อนจะใช้มันจับลงกับเม้าส์ตัวเล็กแล้วค่อยๆขยายภาพตรงหน้าให้ใหญ่ขึ้น   รอยยิ้มหยักยกยิ้มที่มุมปากเรียวของตัวเอง  เหมือนไม่ยี่ระกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

ราวกับว่ามันคือ...สิ่งที่คาดการณ์เอาไว้ 

แต่ถึงอย่างนั้น... นัยน์ตาเรียวที่เคยสดใส และยิ้มแย้มเสมอกับดูอ่อนแอและเจ็บปวด ต่างกับรอยยิ้มที่คลายออกมาบนใบหน้า 

คิมฮีชอล...’คนรัก’ ของเค้า ปาร์คจองซู กำลังอดทนและต่อสู้อย่างหนัก...เพื่อปกป้อง ชีวิตของใครอีกหลายคนเอาไว้  เพื่อ..รักษาคนอีกหลายคนที่อยู่รอบตัวของตัวเอง 

มือเรียวขยับนิ้วของตัวเองช้าๆ ก่อนจะวางลงบนมืออีกข้างที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ แล้วถูเบาๆบนแหวนทองคำขาวเกลี้ยงๆ ที่ปกติเค้าไม่เคยคิดจะเอาออกไปใส่ให้ใครต่อใครเห็น ..เพราะมันเป็นของสำคัญ ..ของเค้าและคนรักของเค้า.. 

“อย่างเช่น..เรื่องทรงผม หรือเสื้อผ้า เขาพยายามให้เราได้แสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมา และช่วยหาจุดแข็งของพวกเราแต่ละคน” 

“อ้า...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยของฮีชอล คนตัวเล็กยกมือขึ้นก่อนจะปิดปากตัวเองเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ  

แต่ใครจะรู้...ว่ามันหมายถึงอะไร 

ถ้าไม่ใช่...  

“พวกเขาก็แค่ไม่รู้ตัวเองว่าพวกเขามีพรสวรรค์แค่ไหน” อีทึกคลายยิ้มเย็นบนใบหน้า ก่อนจะต้องหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังประโยคที่หลุดออกมาจากปากของใครบางคน ..ประโยคที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากเรียวของคนคนนั้น 

แต่ถึงอย่างนั้น..อีทึกก็ทำได้แค่มองแบบนี้ ไม่ว่าจะเค้าหรือฮีชอลก็ไม่มี ‘สิทธิ์’ ที่จะตอบโต้อะไรอยู่แล้ว... 

นั่นสินะ..

ต่อให้อยากแสดงความคิดเห็นแค่ไหน เห็นด้วยกับแฟนคลับและเอลฟ์มากมายขนาดไหน..ก็ไม่สามารถที่จะเอ่ยปากพูดอะไรออกไป 

เพราะนี่คือข้อตกลงระหว่าง...ตัวเค้าและสมาชิกคนอื่นกับสังกัดใหญ่นี้ 

อีทึกปิดภาพข่าวตรงหน้าที่กำลังเปลี่ยนไปฉายข่าวอื่นๆ เอนหัวตัวเองพิงเข้ากับพนักพิงด้านหลังของเก้าอี้  ปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยใจ “นายคงกำลัง...ร้องไห้อยู่ในใจสินะ” เสียงทุ้มหวานพึมพำเบาๆ ราวกับว่ามันไม่อยากจะหลุดออกมาจากปากของคนพูด  

พวกเรา..จะต้องเสียน้ำตาอีกเท่าไหร่กันนะ? 

หรือ...ตลอดไปเลยเชียว   

- - -  

“กลับมาแล้ว” เสียงหวานเอ่ยเนืองๆ บอกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคอมเครื่องโปรด ใบหน้าเนียนของอีทึกหันมาก่อนจะยิ้มให้อีกคนที่เพิ่งกลับมาถึง..รอยยิ้มอ่อนโยนอย่างเคย  ที่อยู่กันสองคน 

ฮีชอลเดินมานั่งลงกับโซฟา ก่อนจะเอนตัวลงนอนราบไป ปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน  ใช่..เค้าเหนื่อย เหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงนี้   เท้าเรียวของอีทึกเดินเข้าไปหาร่างเพรียวบางที่นอนหลับตา  มือเรียวทาบลงบนหน้าผากเนียนของคนที่นอนอยู่ ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีวี่แววว่าฮีชอลจะลืมตาขึ้นมามองตอบเค้า มีแต่มือเรียวเล็กของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นมาจับมือของอีทึก ก่อนจะดึงรั้งคนที่ยืนอยู่ให้นั่งลงเคียงข้าง แล้วซุกหน้าลงกับเอวของอีกฝ่าย 

ดูก็รู้ว่ากำลังมีอะไรอยู่ในใจขนาดไหน... 

อีทึกยกยิ้มบางๆกับท่าทีของอีกฝ่าย   มือเรียวยกขึ้นลูบเบาๆบนกลุ่มผมเนียนไม่ได้พูดหรือเอ่ยอะไร แต่ก็รู้ดีว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนตัวเล็กบอบบางตรงหน้า 

นัยน์ตาเรียวของอีทึกสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ ถึงจะพยายามกลั้นหยดน้ำตาที่คลออยู่ให้ไหลกลับเข้าไปในดวงตาก็เถอะ 

“เป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้น”  เงียบอยู่นาน จนคนที่กอดเอวเค้าเอาไว้ในที่แรกขยับตัวออกห่าง อีทึกถึงได้เอ่ยปากพูดคำแรก ตั้งแต่คนบอบบางคนนี้เข้ามาในห้อง ร่างบางส่งยิ้มให้ ก่อนจะดึงให้อีทึกขึ้นมานั่งที่โซฟาด้านข้าง เอนตัวเองพิงไหล่กว้างของอีกฝ่าย  หลบตาก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่กำลังจับมือของอีทึกอยู่ นัยน์ตาเรียวสดใสขึ้นมา เมื่อเห็นว่านิ้วที่เคยว่างของอีกคน..กลับมีแหวน... แหวนที่เป็นคู่กับของเค้าสวมอยู่ที่นิ้วนางด้านซ้าย 

“เปล่า...วันนี้เจอเฮนรี่ที่บริษัท” บอกเสียงเบา แต่ใบหน้าเนียนแย้มรอยยิ้มสดใส จับมือของอีทึกขึ้นมาอย่างเด็กๆ ที่ดีใจเมื่อเห็นของสำคัญของตัวเองอยู่กับอีกคน..คนที่รัก 

“เฮนรี่?  เด็กนั่นนะเหรอ?” อีทึกทวนคำของฮีชอล  สายตาเรียวมองคนตรงหน้าที่ก้มลงสนใจกับแหวนที่อยู่ในนิ้วนางของเค้า และแหวนที่คล้องอยู่กับสร้อยเงินเส้นบางบนคอของตัวเอง 

“อื้อ  วันนี้ก็ไปซ้อมอีกตามเคย ไม่รู้หมอนั่น..จะขยันอะไรนักหนา” บ่นเบาๆ กับใบหน้าเนียนที่ชอบใช้เวลาที่อยู่กับพวกน้องๆ ใบหน้าที่ใครหลายคนมองว่าน่ากลัว...แต่สำหรับเค้า...มันน่าแกล้งซะนี่ 

“...” เงียบไม่ตอบ อีทึกเพียงแค่ไม่อยากจะเอ่ยปากอะไรกับเรื่องของเด็กคนนั้นก็เท่านั้น  

เพราะถ้าอีทึกมองไม่ผิด.. เฮนรี่ เองก็มองฮีชอลแบบเดียว..กับที่ปาร์คจองซูคนนี้มองเหมือนกัน แล้วยิ่งคนข้างตัวเกิดนึกเอ็นดูเด็กบ้านั่นขึ้นมาขนาดนี้..มีเหรอที่อีทึกจะทำตัวเฉยแล้วยิ้มให้ได้อย่างปกติ 

“อีทึก..ถ้าวันหนึ่ง..ซูปเปอร์จูเนียร์จะมี 14 คนขึ้นมาจริงๆอย่างที่มีคนพูด นายจะรู้สึกยังไง?” ฮีชอลละสายตาจะแหวนในมือของคนข้างตัว ก่อนจะหันมาสบตากับคนถูกถาม  ถามตรงๆไม่หลบ..

แวบนึงที่เห็นแววตาของอีทึกสั่นไหว ..คงไม่แปลกที่จะเกิดอาการแบบนั้น 

ต่อให้เป็นเค้าเองก็คง...เป็นเหมือนที่อีทึกเป็นตอนนี้ ใบหน้าเนียนของลีดเดอร์เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากเรียวเอือนเอ่ยประโยคถามกลับเบาๆ ประโยคที่ตอบไม่ตรงคำถาม “ทำไมพูดแบบนั้น” 

ฮีชอลระบายยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าหวานของตัวเอง ก่อนจะส่ายหัวไปมาเบาๆ เป็นคำตอบ

“เปล่า..ก็แค่ถามดู”  อีทึกมองคนสวยของตัวอย่างงงๆ ยอมรับว่าบางที..เค้าก็อ่านใจคิมฮีชอลไม่ออก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังทำอะไรอยู่ รู้แต่..ตอนนี้เจ้าตัวคงกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ ยกมือเรียวผลักหัวคนตอบเบาๆ ฮีชอลหน้ายู่ก่อนจะทิ้งตัวเองลงนอนตักของอีทึก 

ใบหน้าเนียนยิ้มเหมือนเคย แต่อีทึกเองก็พอรู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปจากคนตรงหน้า 

อาจจะเป็น..นัยน์ตาล่ะมั้ง? 

แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็คงไม่มีสิทธิ์ที่จะถามอะไรคนสวย เพราะเรื่องแบบนี้คงมีบ้างที่ใครต่อใครอยากจะเก็บอะไรเอาไว้ในใจคนเดียว ถึงเค้ากับฮีชอลจะรักกัน จะคบกันมากกว่าคำว่าเพื่อนก็เถอะ แต่บางทีจะให้คอยถามเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวันจากคนรัก..บางทีมันก็อาจจะดูมากเกินไป เหมือนที่ฮีชอลเองก็รู้ดีว่าเค้าเองมีอะไรปิดบังร่างบางอยู่

แต่ถึงอย่างนั้นคิมฮีชอลก็ไม่เคยคิดจะเอ่ยปากถาม ปล่อย..ปล่อยให้เค้าเลือกที่จะปิดหรือบอกก็แล้วแต่ความต้องการของเค้า 

นี่สินะ..ความเชื่อใจที่ฮีชอลมีให้ แตกต่างจากการคบกันของคนอื่น  คู่อื่นๆ..เพราะเราเชื่อใจในตัวของอีกฝ่าย ไม่จำเป็นที่จะต้องคอยระแวงว่าอะไรจะเกิดขึ้น  ไม่ต้องกลัวว่า...ความสัมพันธ์ของเราจะเปลี่ยนไป เป็นแบบนี้มานาน...จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้  

“หิวมั้ย?  เดี๋ยวชั้นจะต้องออกไปจัดรายการต่อ...อยู่คนเดียวได้รึเปล่า?” อีทึกเกลี่ยเส้นผมบางที่ปรกลงมาบดบังใบหน้าเนียน  แล้วกระซิบถามร่างบางอย่างเคย ก่อนจะกดจูบเบาๆลงกับริมฝีปากเนียนสวย  แล้วผละออก.. ฮีชอลเบือนหน้าลบสายตาของอีทึก ก่อนจะตอบกลับมาเสียงเบา...”อืม...อยู่ได้” 

คนตัวโตถอนหายใจกับสภาพของคนตรงหน้า 

ทั้งที่บอกว่าอยู่ได้แต่... สภาพแบบนี้นะเหรอ? แล้วเค้าจะปล่อยให้ฮีชอลอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน? 

“จะไม่บอกว่าเป็นอะไรก็ได้ ...แต่...ไปอยู่กับฮันเถอะนะ ห้องข้างๆเอง อย่าอยู่คนเดียวเลย ...แต่ถ้านายอยากนอนก็แล้วแต่นาย” บอกฮีชอล ก่อนจะดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้น ฮีชอลฝืนตัวเล็กน้อย เพราะไม่อยากออกไปไหนและ..ยังคิดไม่ตกว่าจะบอกอีทึกดีรึเปล่า? กับเรื่องที่ได้ยินมาในวันนี้... 

“ชั้น..อยากอยู่ที่ห้อง..คนเดียว” ดึงมือเรียวของตัวเองออกจากการเกาะกุมของร่างสูง อีทึกพยักหน้ารับกับอาการของอีกฝ่าย ถึงจะดึงมือออกแต่กลับทำหน้าเหมือนลังเลอะไรสักอย่าง  

“งั้น...” 

“ทึกกี้รีบไปรีบกลับก็พอ...ชั้นไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อยเฉยๆ” พูดขัดคำพูดที่จะออกมาจากปากเรียวของอีทึก เด็กหนุ่มอายุมากกว่าเลิกคิ้วขึ้น  ก่อนจะพยักหน้าลงเล็กน้อยเป็นการตอบรับ  แล้วเดินนำฮีชอลออกไปที่ประตู 

“ถ้า..มีอะไร  โทรมาหาชั้นนะ” หลีกเลี่ยงคำที่จะเป็นการคาดคั้นเรื่องบางเรื่องที่อยากรู้จากคนตัวเล็ก ฮีชอลยิ้มรับอย่างเคย มือเรียวยกขึ้นจัดเสื้อให้อีทึก  คนตัวสูงลูบผมเนียนของฮีชอลอย่างอ่อนโยน...

แวบหนึ่งที่เค้าเห็นสายตาเรียวสวยนั่นสั่นไหวเหมือนกำลัง...จะร้องไห้ แต่มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้น.. อีทึกบอกตัวเองว่าตาฝาดไป ..เพราะไม่อยากจะทำท่าทางเป็นห่วงจนเกินเหตุ  

“ไปได้แล้ว...ฮยอกแจเดินมาแล้ว” ฮีชอลเงยหน้าบอกอีทึกเสียงเบา  มือเรียวสวยดันหลังของอีทึกออกน้อยๆ

หากแต่ทันทีที่อีทึกก้าวเดินออกไป มือเรียวสวยนั่นกลับทำท่าเหมือนดึงรั้งเสื้อสีขาวที่อีกฝ่ายใส่ให้กลับมาอยู่ที่เดิมอีกครั้ง 

อยากให้อยู่ด้วย...มากกว่าที่จะให้ไป 

แต่คิมฮีชอลพูดไม่ได้... 

หัวเราะเสียงเบากับตัวเอง  เงยหน้าไปมองคนอีกสองคนที่หันมาทางเค้า มือเรียวยกขึ้นทำท่าโบกมือนิดๆ ให้อีกสองคนยิ้มรับว่า..คนสวยไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่นั้นทั้งอีทึกและฮยอกแจก็หันกลับ เดินตามผู้จัดการลงไป ทิ้งร่างบางให้ยืนอยู่กับความเงียบ

ราวกับว่าเป็น....เพื่อนกันในตอนนี้ 

ฮีชอลยกมือขึ้นจับใส่ที่ใส่แหวนคู่เหมือนกับอีทึก หลับตาลงเหมือนต้องการหยุดพัก ก่อนจะระบายยิ้มขึ้นมา...เพียงแค่จับ ก็รู้สึกเหมือนอีทึก..อยู่เคียงข้างตลอด 

ใบหน้าหวานหันกลับก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าไปในห้อง....ห้องของเค้ากับคนที่เค้ารัก

..ห้องของนางฟ้ากับปีศาจ  ที่เหมือนจะไม่มีวันลงเอยกันได้ หากแต่ในความเป็นจริง..มันเป็นเรื่องที่แปลกไปจากที่ใครหลายคนคิด 

เพราะ...ปีศาจตนนี้ อ่อนแอจนต้องอยู่เคียงข้างและเดินไปกับนางฟ้าตลอดเวลา... 

เท้าเรียวพาร่างบอบบางของฮีชอลผ่านห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงา เนื่องจากไม่มีคนอยู่ และตอนนี้สมาชิกที่เหลือทั้งหมด..ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกคน แยกย้ายกันไป  แม้บางครั้งที่จะกลับมาคุยกันเล่นกันในห้องรวม แต่ตอนนี้ห้องนี้มัน..ว่างเปล่า ฮีชอลทิ้งตัวเองลงบนเตียงสีขาวที่เคยตกลงกับอีทึกเอาไว้... 

“ชั้น..จะทำยังไงดี..อีทึก?” เสียงหวานขาดเป็นช่วงๆ เพราะคนพูดกลั้นเสียงสะอื้น ที่เหมือนจะหลุดออกมาได้อย่างง่ายๆ หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเนียน..  

มีคนบอกว่า..ถ้าไม่เคยร้องไห้...จิตใจจะเย็นชา 

แล้วสำหรับคิมฮีชอลคนนี้ล่ะ?

...คนที่ไม่เคยร้องไห้มาตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่กับสมาชิกคนอื่นๆ  

..จะเจ็บแค่ไหนกันนะ?... ไม่ใช่ไม่อยากร้อง..แต่ร้องไม่ได้ ..เพราะคิมฮีชอลจะอ่อนแอไม่ได้ ตราบใดที่น้องๆทุกคนยังไม่อาจยืนหยัดต่อสู่กับบรรดาแอนตี้และเรื่องแย่ๆทั้งหลาย  และเค้าจะต้องอยู่เคียงข้างกับลีดเดอร์อย่างอีทึกตลอดไป ทั้งที่จริงแล้ว...หัวใจของคิมฮีชอลร้องไห้มาตลอดเวลา 

แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังมีคนๆหนึ่งที่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเค้าบอบช้ำแค่ไหน...ปาร์คจองซู และสุดท้ายเค้าก็ร้องไห้ทุกครั้งที่มีอีทึกอยู่เคียงข้าง... 

จะผิดมั้ย?...ถ้าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะเลือกให้ทุกคนได้อยู่ด้วยกัน  ..ให้อีทึกกับผมได้อยู่ด้วยกัน    

ถ้าเลือกได้..คงไม่มีใครอยากจะให้เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นมาหรอกใช่มั้ย? 

ก๊อก  ก๊อก... 

เสียงเคาะประตู ดังพอที่จะเรียกสติของคนที่นั่งเหม่ออยู่บนเตียงอย่างฮีชอลให้กลับมาได้ ใบหน้าเนียนเปื้อนหยดน้ำตา ฮีชอลหยดมือเรียวขึ้นเช็ดมันออกอย่างลวกๆเหมือนไม่สนใจว่าจะเจ็บมากแค่ไหน เพราะข้างในมันเจ็บจนช้าไปแล้ว… 

เท้าเรียวของคนบอบบางเดินผ่านห้องนั่งเล่นรวม นัยน์ตาเรียวสวยหันมองนาฬิกาข้างฝา ...ห้าทุ่มกว่า...

คิ้วเรียวยกขึ้นเล็กน้อย เพราะมันไม่ใช่เวลาที่อีทึกจะกลับมา...แต่ถึงอย่างนั้นฮีชอลก็ยังคิดว่าเป็นรุ่นน้องคนอื่นๆที่พักอยู่ข้างๆ อย่างพวกทงแฮ หรือ ฮันฮยอง 

ตาเรียวมองผู้มาหาผ่านจอมอนิเตอร์เครื่องเล็ก ก่อนจะที่จะเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม... 

ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ ปรากฏกายของเจ้าของห้อง ริมฝีปากเรียวสวยยิ้มจางๆให้คนมาหา ก่อนจะหลีกทางให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาในห้อง 

“มีอะไรหึ? ถึงมาหามืดค่ำแบบนี้” ถามออกไป ก่อนจะย้ายตัวเองไปที่ห้องครัว เพื่อหาน้ำให้กับแขก  

“เอ่อ...ไม่ต้องหรอกฮะ ผมมีเรื่องอยากคุยกับพี่” แต่ไม่ทันที่เท้าเรียวจะก้าวออกจากห้องนั่งเล่น เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มก็เรียกให้คนหน้าสวยเค้นยิ้มอย่างเคย ก่อนจะหันกลับไปมองเด็กหนุ่มคนพูด 

“นั่งสิ” พูดเชิญอีกฝ่าย แล้วย้ายตัวเองมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับที่เด็กหนุ่มนั่ง ฮีชอลมองใบหน้าเนียนตรงหน้า ..ดูก็รู้ว่าร้องไห้มา.. เพราะขอบตาแดง หากแต่มันไม่ได้เกิดเพราะอากาศข้างนอกแน่ๆ 

“ผม...” 

“ช่างเถอะ... เฮนรี่...” เสียงหวานขัดทันทีที่เห็นใบหน้าเนียนของเด็กหนุ่มอึกอักเกินกว่าที่จะพูดอะไรออกมา ...เพราะเพียงแค่ฮีชอลเห็นหน้าเฮนรี่...ก็พอที่จะเดาอะไรออกหมดแล้ว 

“ขอโทษครับ...ผมคงทำให้พวกพี่เหนื่อยใจ...” เฮนรี่ก้มหน้าลงมองมือเรียวของตัวเองที่จับกันอยู่ ไม่กล้าสบตากับคนสวย เพราะรู้ดีว่าเรื่องแย่ๆทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะใคร...ถ้าไม่ใช่ตัวเค้า ฮีชอลถอนหายใจกับท่าทางของน้อง

“นายไม่ได้ผิดหรอก.. นาย...ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย” บอกเสียงเบา แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าเนียนก็ยังคงยิ้มอยู่  ยิ้มที่คนมองก็บอกไม่ถูกว่าคนตรงหน้ารู้สึกยังไง 

“อย่าคิดมากไปเลย.. นายเองก็โดนหนักเหมือนกันนี่ ต้องขอโทษด้วยนะที่เอลฟ์ทำอะไรแบบนั้น” 

“แต่..” 

“เฮนรี่...พี่ว่านายควรจะกลับได้แล้ว..ผู้จัดการรออยู่ข้างนอกนั่นไม่ใช่เหรอ   อย่าให้พวกเค้าคอยนานเลย”  ฮีชอลตัดบท ก่อนจะเอ่ยคำพูดเปรยยิ้มๆ ประโยคที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเลย แต่สำหรับเฮนรี่...เด็กหนุ่มรู้ดีว่าคนพูดกำลังบอกอะไร 

“ขอโทษครับ...ผม..” เฮนรี่พูดเงยหน้ามองฮีชอลไม่หลบ เมื่อครู่ถ้าจำไม่ผิด คนสวยคนนี้ไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครมากับเค้ารึเปล่า? ..เพราะคนที่พาเค้ามาให้เค้าเข้ามาคุยกับฮีชอลแค่สองคน  ทั้งที่เค้าไม่อยากจะคุยก็เถอะ  แต่กลายเป็นว่า..พี่ฮีชอลรู้ 

“บอกเค้าว่า..ชั้นยังไม่ได้พูดอะไรกับคนอื่นๆ หรือแม้แต่อีทึก” ฮีชอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาเรียวมองสบตาเด็กหนุ่มไม่หลบ... นัยน์ตาเรียวสั่นไหว แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความแข็งเหมือนนิสัยของเจ้าตัว เฮนรี่ยิ้มรับกับคำพูดและท่าทางของฮีชอล “..ขอโทษนะครับ.. ฝากบอกพี่อีทึกด้วย”  

“หึ...” เสียงหวานหัวเราะห้วนๆ เบือนสายตามองไปทางอื่น.. ที่ไม่ใช่หน้าของน้องชายคนนี้ 

“ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกครับ” คำพูดพร้อมมารยาทงามที่เด็กหนุ่มแสดงออก ทำให้คนอย่างคิมฮีชอลต้องหันกลับมามอง ยิ้มจางๆปรากฏบนใบหน้า นัยน์ตาเรียวสวยกระตุกน้อยๆเมื่อเห็นหยดน้ำสีใสไหลออกจากด้วยตาของเด็กหนุ่ม

แต่...คิมฮีชอลก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ 

ใช่..ไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่ใช่ว่าไม่สางสาร

...แต่ตอนนี้เค้ากำลังสงสารตัวเองมากกว่า 

เพราะคนที่อยากร้องไห้ ไม่ใช่แค่เฮนรี่ แต่เป็นตัวเค้า...เป็นคิมฮีชอลคนนี้  

“อืม ไม่ส่งนะ” บอกรับคำ มือเรียวจับไหล่กว้างของเด็กหนุ่มก่อนจะบีบลงเบาๆ แล้วย้ายตัวเองไปที่ห้องนอน ไม่แม้แต่จะหันมามองว่า..เฮนรี่จะเดินออกไปเมื่อไหร่ ...ไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม 

เด็กหนุ่มมองร่างบอบบางเดินผ่านไป ทั้งที่อยากจะเอือมมือเรียวออกไปดึงเข้ามากอด เหมือน..ที่เคยเห็นพี่อีทึกทำ ...แต่ก็นั่นแหละ ...เพราะพี่อีทึกทำไงล่ะ  ถึงทำได้แค่ยืนมองห่างๆแบบนี้ เฮนรี่เค้นยิ้มให้กับตัวเองนิดๆ  ทั้งที่หยดน้ำตายังคงไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย...แต่ก็คงไม่เท่าความรู้สึกที่อยากจะเป็นคนดูแลร่างบอบบางเมื่อครู่มากกว่า ...เจ็บที่ตัวเอง ...มาช้าเกินไป 

“รีบกลับมาสิครับ...พี่อีทึก กลับมาเช็ดน้ำตาให้พี่ฮีชอลเร็วๆ” พึมพำเบาๆ พร้อมกับเท้าที่ก้าวเดินออกจากห้องไปที่ประตู ร่างบางของเด็กหนุ่มออกไปช้าๆพร้อมกับบานประตูที่ถูกปิดลงอย่างเรียบร้อย เหมือนตอนที่มันยังไม่ได้ถูกเปิด 

“เป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มห้าวดังขึ้น ทันทีที่ประตูปิดลง บ่งบอกได้ดีว่าคนพูดต้องการคำตอบอย่างเร็วที่สุด 

“พี่เค้า...ยังไม่ได้พูดอะไรกับใครเลยครับ” เด็กหนุ่มยิ้มอ่อนๆ ตอบกลับไป  

“งั้นเหรอ  ...ถ้างั้นก็คงต้องใช้วิธีนั้น” ประโยคคำพูด ที่พูดราวกับว่าเป็นคำพูดธรรมดา..แต่สำหรับคนฟัง ..เฮนรี่เพียงแค่ชักสีหน้าแวบนึง ก่อนจะคลายออกเหมือนเดิม  นัยน์ตาเรียวแดงกล่ำเพราะอารมณ์โกรธ แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ทำได้แค่นี้ 

“ไปกันได้แล้ว..เฮนรี่” ชายหนุ่มมีอายุ เอ่ยทำลายความเงียบ ลากเท้าตัวเองเดินกลับออกไปพร้อมกับสมองที่กำลังใช้ความคิด เด็กหนุ่มแทบอยากจะหันกลับไปที่ประตูบ้านเก่า..อยากจะเข้าไปพูดให้รู้เรื่อง...ว่าเค้า...ไม่ต้องการ! 

“ทำไม...ถึงอยากได้ผมขนาดนั้น?” เท้าเรียวของคนถูกถามหยุดชะงัก ก่อนจะหันกลับมาพบใบหน้าเนียนเรียวของเด็กหนุ่มเชื้อสาย จีน – แคนาดา ที่มีความพร้อมหลายด้าน 

“ชั้นว่าชั้นคุยเรื่องนี้กับ...ครอบครัวและผู้จัดการของนายแล้ว” ชายหนุ่มมีอายุตอบกลับอย่างไม่สนใจว่าคำพูดที่พูดออกมา จะทำให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มพุ่งสูงขึ้นหรือไม่ พูดจบก็สาวเท้าเดินออกไปทันที 

เฮนรี่เม้มปากแน่น มือเรียวกำเข้าหากันจนแทบเห็นข้อเลือดที่บริเวณฝ่ามือด้านใน “คุณไม่คิดว่านี่จะทำร้ายพวกพี่ฮีชอลเหรอ? ..ไม่คิดว่านี่คือฝันร้ายของพวกเค้าบางรึไง?!” ตะโกนถามออกไป ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มกลับเอาแต่เดินนำออกไป ราวกับว่าเสียงที่ได้ยินเป็นเพียงแค่เสียงลมพัด

สุดท้ายเฮนรี่เลยทำได้เพียง...ก้มหน้ามองพื้นพึมพำกับตัวเอง “ทั้งที่คุณเองก็รู้ดีว่าอะไร..สมควร ..ไม่สมควรอย่างนั้นนะเหรอ” 

ถ้าทำได้ผมเองก็ไม่อยากให้ใครมาเสียความรู้สึกกับเรื่องแบบนี้ ...เสียน้ำตากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น 

โดยเฉพาะถ้าคนๆนั้น...เป็นพี่ฮีชอล ...ผมไม่อยากให้พี่เค้าร้องไห้ และได้ชื่อว่าเป็นคนทำลายวงที่เค้าสร้างขึ้นมาด้วยตัวของเค้าเอง 

วงล้อของชะตากรรม ..จะเดินไปยังไง ..พวกเราก็ไม่มีทางขัดขว้างหรือพยายามสวนทางกลับได้เลย...   

ก๊อก...ก๊อก 

ประตูหน้าห้องนอนถูกเคาะขึ้นเบาๆ หลังจากที่อีทึกพาตัวเองกลับมาที่ห้องเมื่อเสร็จจากการจัดรายการวิทยุเมื่อครู่ กับน้องอีกไม่กี่คนที่ขอตามมานั่งคุยกันเหมือนเคยก่อน อย่างพวกฮยอกแจ ซองมิน ทงแฮ รยออุค และคยูฮยอน เด็กหนุ่มที่เหลือย้ายตัวเองมายืนอยู่ด้านหลังของลีดเดอร์อย่างอีทึก  

เพราะตั้งแต่ย้ายห้อง ..ก็ไม่ได้มานั่งคุยหรือเจอหน้ากันแบบแต่ก่อน ยิ่งกับพี่ฮีชอลยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเจ้าตัวไม่ได้พักอยู่หอเดียวกับพวกเค้ามาก่อน ..พูดง่ายๆอยากจะเข้าไปนั่งเล่นในห้องของเจ้าหญิงต่างหาก  

“ฮีชอล...หลับรึเปล่า?” มือเรียวเคาะประตูอีกสองสามที พร้อมกับน้ำเสียงที่แสดงความห่วงใยอย่างชัดเจน จนพวกลิงที่เหลืออดที่จะยิ้มกับท่าทางของพี่อีทึกไม่ได้ 

“..อืม..แปปนะ....อีทึก” เสียงหวานตอบกลับมา แต่กลับเรียกให้หัวคิ้วของคนที่รอคำตอบอยู่หมุนขึ้นมาอย่างแปลกใจได้ ...เพราะมันดูยังไงก็รู้ว่าคนข้างใน..กลั้นสะอื้น   

อีทึกหันมองหน้าของบรรดาสมาชิกคนอื่นๆ ทุกคนกำลังคุยกันอยู่จนลืมสังเกตถึงเสียงที่ตอบกลับมา อีทึกถอนหายใจอย่างโล่งอก ..เพราะเค้าเองก็ไม่อยากให้พวกน้องๆต้องเป็นห่วงพี่ใหญ่อย่างเค้ากับฮีชอล 

“พี่ว่าพวกนายไปนอนเถอะ ...ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก” อีทึกเอ่ยปากเรียกให้หลายคนที่กำลังคุยกันต้องหันกลับมามอง ทงแฮอ้าปากจะค้านแต่พอเห็นสายตาของร่างสูงเลยได้แต่ปิดปากเงียบ แล้วยอมทำตามที่ลีดเดอร์สั่ง 

“แต่..ผมอยากเจอพี่ฮีชอล” 

“พรุ่งนี้ก็ได้... อย่าดื้อนักสิทงแฮ...ฮีชอลต้องทำงานแต่เช้า นายคงไม่อยากเห็นสภาพแย่ๆของพี่หรอกใช่มั้ย?” ถามเสียงเบา แต่กลับหนักแน่นจนคนฟังไม่สามารถที่จะเอ่ยอะไรโต้แย้งได้ นัยน์ตาเรียวสวยที่เคยยิ้มอ่อนโยนยังไงก็ยังคงยิ้มอ่อนโยนให้กลับน้องเช่นเคย ทงแฮมองใบหน้าเนียนของอีทึกสลับกับประตูห้องของฮีชอล ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ หากแต่ไม่ทันที่ทงแฮจะเดินกลับออกไปเสียงหวานก็เรียกให้เด็กหนุ่มหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าเนียนขาวคลายยิ้ม จนอีทึกต้องส่ายหัวกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า “อ้าว? พวกนายมีอะไรกัน ทำไมยังไม่กลับไปนอนกันอีก” เสียงหวานเอ่ยถาม เช่นเดียวกับคิ้วเรียวที่ยกขึ้นสูงอย่างแปลกใจ ก่อนจะยิ้มรับกับเด็กหนุ่มหน้าหวานที่เดินเข้ามาหาทันที แวบหนึ่งที่อีทึกเห็นว่านัยน์ตาเรียวสวยสั่นไหว เหมือนกำลังกังวลกับอะไรสักอย่าง  

“จะไปนอนแล้วฮะ แต่แวะมาหาพี่ก่อน” ทงแฮตอบรับคนถาม สายตาเรียวมองผ่านเข้าไปในห้องนอนของลีดเดอร์กับคนสวย  เหมือนเคย..ห้องที่ไม่ได้ต่างไปจากพวกเค้าสักเท่าไหร่ ..เตียงสีขาวและสีแดงวางขนานกันห่างเพียงแค่ช่วงก้าวของปลายเท้า รอบห้องถูกจัดโซนเอาไว้อย่างดี สีขาว...กับสีแดง  ถึงจะมองดูแปลก แต่ในความรู้สึกลึกๆก็มีบางอย่างที่ทงแฮอธิบายไม่ถูก คิ้วเล็กเลยได้แต่ผูกกันเป็นปม  

“ทำไม..ห้องของพวกพี่ถึงไม่เป็นสีชมพูล่ะฮะ” ลีซองมินที่ยืนดูภายในห้องกับทงแฮและคนอื่นๆ เอ่ยปากเป็นคนแรก หลังจากที่รู้สึกแปลกๆกับสิ่งตรงหน้า ความต่างของสี..ที่น่าจะลงเอยกันได้ดี 

“นั่นสิฮะ..สีขาวของพี่อีทึก กับสีแดงของพี่ฮีชอล” รยออุคพยักหน้าเห็นด้วยสนับสนุนคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างซองมิน เช่นเดียวกับคนอื่นๆ  ฮีชอลเพียงแค่ยิ้มจางๆ ใบหน้าเนียนเบือนหนีสายตาของอีทึก ที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยอะไรอีก... เพราะสายตาของอีทึกไม่เคยปิดบังอะไรเลยสักนิด 

อีทึกสับสนกับท่าทีของฮีชอล ที่เจ้าตัวแสดงออกหลังจากที่เดินออกมาจากห้อง มองก็รู้ว่ากำลังพยายามหลบสายตาของเค้าอย่างเห็นได้ชัด อาจเพราะ...เค้ามองออกว่าคนสวยร้องไห้ก็ได้ล่ะมั้ง? 

“นี่...พี่ว่าพวกนายกลับกันได้แล้วนะ  ดึกแล้วอย่าลืมว่าพรุ่งนี้มีงานสิ ไปได้แล้วฮยอกแจ ทงแฮ” ฮีชอลละสายตาจากผ้าม่านที่ติดอยู่ด้านข้างของห้อง  ผ้าม่าน...ที่ถูกแบ่งออกเป็นสีขาวและสีแดง... หันกลับมาพูดกับน้องคนอื่นด้วยรอยยิ้มอ่อนๆอย่างเคย  หากแต่แววตาเรียวสวยนั่น กลับสั่นไหว ถ้าเพียงแค่น้องๆสังเกต อีทึกพยักหน้าเห็นด้วยกับฮีชอล

ร่างสูงเดินมายืนเคียงข้างของร่างบาง มือเรียวบีบไหล่เรียวเล็กน้อย ฮีชอลส่ายหัวไปมา เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นอะไร  ก่อนจะส่งยิ้มให้กับทุกคน แล้วเดินพาน้องคนอื่นๆไปส่งที่หน้าห้อง อีทึกเดินทิ้งท้ายให้คนสวยไปพร้อมกับพวกน้องๆ ส่วนตัวเองหยุดยืนคุยกับฮยอกแจที่ยังคงมองภายในห้องอยู่ 

“มีอะไรรึเปล่าฮยอกแจ?” เสียงทุ้มหวานเอ่ยถามเด็กหนุ่ม คนถูกถามสะดุ้งน้อยๆ ดึงตัวเองหลุดออกจากภวังค์ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของอีทึกสลับกับห้องของคนทั้งคู่ แล้วปิดประตูลงเบาๆ  

“เปล่าครับ...” ตอบเสียงเบา เหลือบมองคนตรงหน้า ดูก็รู้...ว่าทำไมถึงอยากให้พวกเค้ากลับห้องกันเร็วๆ   บรรยากาศในห้องนี้..

ทั้งที่ดูอบอุ่น หากแต่แฝงความเจ็บปวดเอาไว้ 

“กลับดีๆนะ เจอกันพรุ่งนี้” เสียงหวานบอกลาน้องคนอื่นๆ มือเรียวปิดประตูลงก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิด  เท้าเรียวพาตัวเองเดินผ่านคนตัวสูงที่ยืนพิงฝาผนังด้านข้างอยู่โดยไม่คิดจะหันกลับไปมอง  หากแต่ข้อมือเรียวสวยกับถูกชุดเอาไว้ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะเดินผ่านอีทึกไป  

ใบหน้าเนียนหวาน หันกลับมามอง  ทั้งที่ปกติคนสวยจะวีนใส่ แต่คราวนี้ฮีชอลกลับเพียงแค่ยืนนิ่งๆ....ให้อีทึกดึงข้อมือเรียวของตัวเองเข้าไปในห้อง 

ร่างสูงทิ้งตัวเองลงบนเตียงสีขาวของตัวเอง  ก่อนจะฉุดให้คนที่ยืนทำหน้านิ่งๆ แต่แววตากลับสั่นไหวคนนั้นนั่งลงมาด้วยอีกคน  มือเรียวโอบกอดคนบอบบางให้ชิดตัวเอง ไม่นานหนักอีทึกก็รับรู้ถึงสัมผัสชื้นๆที่หยดลงบนมือของเค้า ...หยดน้ำตา  … 

คนตัวเล็กกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวโยน สั่น..สั่นจนน่ากลัว แต่อีทึกกลับไม่พูดอะไรนอกจากดึงและรั้งอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก 

ขอบคุณ..ที่อย่างน้อยพระเจ้าก็ยังให้เค้ากลับมาดูแลคนๆนี้   

โชคดีที่วันนี้ ทางห้องอัดไม่คิดชวนไปหาอะไรดื่มกันอีก ไม่งั้น..ไม่รู้ว่าฮีชอลจะเป็นยังไง 

“เป็นอะไร?” เสียงทุ้มถามร่างบาง อ้อมกอดยังคงไม่คลายออก  

“ชั้น..ชั้น..ทำไม่ได้!...ขอโทษนะอีทึก..ขอโทษ!!!” ร่างบางเงยหน้าหันกลับมามองสบตาเรียวไม่หลบ ริมฝีปากเนียนพึมพำคำพูด ที่ฟังยังไงก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังขอโทษเรื่องอะไร?  และทำอะไรไม่ได้? 

“ฮีชอล...เกิดอะไรขึ้น?  วันนี้ไปเจออะไรมาใช่มั้ย” ร่างสูงพยายามกลั้นเสียงของตัวเองให้คงตัวเหมือนเดิม รางสังหรณ์กำลังบอกเค้า..ว่าสิ่งที่ฮีชอลจะพูด มันจะทำให้หยดน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเค้าแน่ๆ 

แต่ถึงอย่างนั้น...เค้าก็ปล่อยให้คนบอบบางคนนี้รับอะไรคนเดียวไม่ได้แน่ๆ เพียงแค่เห็นแววตาเรียวสวยนั่นสั่นไหว อีทึกก็มองออกว่าฮีชอลไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ให้เค้าฟัง ..ไม่อยากให้เค้ารับรู้เรื่องนี้ “บอกมาเถอะ...เรา...จะได้ช่วยกันแก้ไขมัน” 

ฮีชอลเม้มปากแน่ จนแทบเป็นเส้นตรง  กลั้นเสียงสะอื้น....แต่หยดน้ำตาก็ยังคงไหลลงมาไม่ขาดสาย 

แบบนี้...ท่าทางแบบนี้ทำให้อีทึกเจ็บกว่ารอยเท่า 

“ชั้น...ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้....อึก...พวกเค้า..ยืนยันคำเดิม!..ขอโทษนะ..อี..ทึก “ เสียงพูดขาดหาย ไปพร้อมกับใบหน้าเนียนที่ฝังตัวลงกับมือเรียวสวย  อีทึกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ..ถึงเค้าจะเห็นฮีชอลร้องไห้ แต่มันก็ไม่ใช่แบบนี้ 

“ฮีชอล...”

“นายคงไม่โกรธใช่มั้ย?...ถ้าชั้น...จะยอมรับเด็กคนนั้น” สุดท้ายฮีชอลก็ต้องพูด...ใบหน้าเนียนสวย ขาวซีดลงเรื่อยๆ เมื่อเอ่ยประโยคที่ไม่คิดจะออกมาจากปากเรียวของตัวเอง  สบตาคนฟังไม่หลบ 

 ..ยอมรับว่า..ตอนนี้คิมฮีชอลกำลัง ‘กลัว’ ..กลัวว่าคำพูดนี้จะทำร้าย ทำลายพวกเค้าทุกคน  แต่..จะให้เค้าพูดมันออกไปโดยไม่บอกอีทึก..มันก็คงดูแย่เกินไป 

อีทึกนั่งนิ่ง  เฉย...เฉยซะจนน่ากลัว  มือเรียวจับมือของอีทึกเบาๆ  ราวกับอยากให้ความอบอุ่นนี้ผ่านไปที่มือของอีทึกบ้าง  ไม่มีคำพูดหลุดออจากปากเรียวสวยอีทึก... 

ฮีชอลได้แต่นั่งเงียบ  รู้สึกผิดกับคำพูดของตัวเอง...มือเรียวยกขึ้นจับใบหน้าของอีทึกเบาๆ เรียกสติของอีทึกกลับมา ร่างสูงมองคนสวยที่นั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้า  ก่อนจะค่อยๆแย้มรอยยิ้ม...รอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างเคย  ฮีชอลยิ้มรับ สายตาเรียวเห็นหยดน้ำใสใสไหลออกมาจากดวงตาเนียนสวยคู่นั้น ไม่มีการสั่นสะอื้น  ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าอีทึกกำลังร้องไห้  นอกจากหยดน้ำที่ไหลลงมาจากดวงตาที่บ่งบอกว่าคนคนนี้กำลังร้องไห้

..ฮีชอลเคยเห็นเวลาที่คนร้องไห้บ่อยๆ 

แต่การร้องไห้ครั้งนี้...ต่างหากที่ทำให้ร่างบางต้องกอดตัวเองแน่นขึ้น   ที่อีทึกร้องโดยไม่มีเสียง ไม่มีอาการอะไรนั่น.... จะมีคนรู้บ้างมั้ย? ว่านั่น...คือน้ำตาที่เจ็บปวดที่สุดของชีวิต 

“ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไรฮีชอล..ไม่เป็นไรนะ” ใช่  ..ไม่เป็นไร ..พูดคำเดียวแต่ปลอบทั้งตัวเค้าเองและปลอบคนตรงหน้า.. มือเรียวของอีทึกยกขึ้นลูบกลุ่มผมเนียนเบาๆ คนตัวเล็กยิ่งกอดตัวเองแน่นขึ้นเรื่อยๆ... จนสุดท้ายอีทึกเลยต้องดึงฮีชอลเข้ามากอด เพราะเล็บเนียนเอาแต่จิกลงกับฝ่ามือด้านในจนซึมเลือด 

“ชั้น...ชั้นกลัว...จะทำยังไงดี?...อีทึก...นายไม่โกรธใช่มั้ย?” เสียงหวานสั่นจนเห็นได้ชัด อีทึกฝังหน้าตัวเองลงกับกลุ่มผมเนียนบาง  กระชับอ้มกอดให้แน่ขึ้น แล้วพึมพำเบาๆ..”เค้า..บังคับนายใช่มั้ย?” 

ร่างบางส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ จะให้บอกยังไง?  ว่าถ้าเค้าไม่ตอบหรือไม่ออกมาพูด...ซูปเปอร์จูเนียร์จะจบลง ..ตัวเค้าเองมันก็ไม่เท่าไหร่  แค่ออกไปรับงานอื่น..หรือฟอร์มวงใหม่มันก็จบ ..แต่สำหรับคนอื่นล่ะ?  จะให้เค้าทิ้งน้องๆที่สู้ด้วยกันมาตลอดโดยไม่ทำอะไรเลยนะเหรอ.. จะให้เค้าทิ้งอีทึก..เอาไว้แบบนี้งั้นเหรอ?!!!  ต่อให้ตาย คิมฮีชอลก็ไม่มีวันทำ!!! 

“อย่าโกหก..” 

“แค่นายไม่โกรธ..แล้วพวกเรายังอยู่ด้วยกัน...เท่านั้นก็พอ” ฮีชอลบอกเสียงเบา ราวกับกระซิบ อีทึกจึงได้แต่กอดกระชับให้แน่นขึ้น เค้าอยากส่งผ่านความอบอุ่นให้มากที่สุด ให้รู้ว่าฮีชอลไม่ได้อยู่คนเดียว 

“ชั้น...ไม่ได้รังเกียจอะไรเด็กนั่น..เอ็นดูเหมือนกับนาย  แต่...ยังเองก็กลัวเหมือนกันนะฮีชอล  กลัวว่าสักวัน..เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน  ถึงตอนนั้น..ชั้นก็คงเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่มีวันเอื้อมมือไปถึงตัวนาย” คำพูดธรรมดาๆ แต่กลับเรียกสีชมพูระเรื่อขึ้นบนใบหน้าคนฟังได้ง่ายๆ  

 “อีกอย่าง...พวกน้องๆ ชั้นอยากให้พวกเราอยู่ด้วยกันเหมือนที่เคยอยู่ มีชั้น มีนาย มีน้องๆ..แล้วมีเอลฟ์ของพวกเรา” ฮีชอลพยักหน้ารับ..ใช่  เค้าเองก็หวังแบบนี้มาตลอด ฝันแบบนี้มาตลอด จนทนอยู่กับวงที่มีสมาชิกเยอะแบบนี้  ทนกับเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้น..ที่มันทำให้รู้ว่าพวกเรารักกันแค่ไหน 

“แล้ว...พวกเราจะเป็นยังไงต่อไป” 

“บางที...นี่อาจจะเป็นบทสอบของพวกเรา ...หรือมันอาจจะเป็นแค่ฝันร้ายก็ได้....อย่างน้อยถ้าพวกเราอยู่ด้วยกัน เข้าใจกันแบบนี้..ชั้นว่ามันก็ทำลายพวกเราไม่ได้หรอกฮีชอล“อีทึกกระซิบข้างหูของร่างบาง 

“เราจะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป” ฮีชอลกระซิบกลับที่หูของร่างสูง อีทึกระบายยิ้มบนใบหน้ามือเรียวยกขึ้นเช็ดหยดน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าหวานเนียน 

- - -

คิมฮีชอล,แสดงท่าทีถึงการยอมรับให้เพิ่มเฮนรี่เข้าสู่ Super Junior.  

‘SM Entertainment ได้แสดงออกว่าพวกเค้ามีแผนการที่จะเพิ่มเฮนรี่,ซึ่งเป็นผู้ที่เล่นไวโอลินในเพลง Don't Don เข้าเป็นสมาชิกคนที่ 14. ซึ่งการตัดสินใจนี้ได้สร้างความโกรธเคืองให้กับแฟนเพลงของ Super Junior เป็นอย่างมาก และพวกเค้าจึงได้ทำการประท้วงคัดค้านขึ้นมา. ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นนั้น,สมาชิกวง Super Junior คิมฮีชอล ได้แสดงท่าทีว่า "เค้านั้นไม่ได้คัดค้านต่อการเพิ่มเฮนรี่เข้ามาใน SJ."

ในการสนทนาครั้งล่าสุดกับคิมฮีชอลเกี่ยวกับสมาชิกคนที่ 14 , ฮีชอลกล่าวว่า, "เฮนรี่นั้นเป็นคนที่ดีมาก และเค้าก็เป็นคนที่สำคัญกับการแสดงเพลง Don't Don ด้วย. ผมรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับการเพิ่มจำนวนสมาชิกอยู่เหมือนกัน,แต่ไม่มีสมาชิกดั้งเดิมของเราต้องออกไป. จริงๆแล้วพวกเราจะเพิ่มสมาชิกคนใหม่ต่างหาก และผมเห็นด้วยในจุดนั้น. ในการโชว์บางครั้ง ฮันเกิงและเฮนรี่ไม่สามารถจะขึ้นแสดงด้วยได้ และนั่นทำให้รู้สึกว่าไม่ค่อยจะสะดวกนัก. ถ้าหากว่าเฮนรี่เข้ามาร่วมกับพวกเรา, Super Junior จะได้โชว์การแสดงที่ดีขึ้นไปอีก และแฟนๆจะต้องชอบมัน."

นี่เป็นครั้งแรกที่สมาชิกของ Super Junior ได้พูดถึงประเด็นของสมาชิกคนที่ 14 ในที่สาธารณะ.’ 

“ทำดีที่สุดแล้วฮีชอล” เสียงพูดพึมพำกับตัวเอง หลังจากที่อีทึกเปิดอ่านข่าวจากเวบไซต์หนึ่งที่รู้มาจากฮีชอลว่า เจ้าตัวจะไปให้สัมภาษณ์ในวันนี้เพราะทางนั้นกับสังกัดคุยกันเอาไว้แล้ว มือเรียวคลิกผ่านรูปภาพที่ทางเวบเอาลง รูปของคนรักของเค้ากับเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่า หากแต่มากไปด้วยความสามารถ 

รอยยิ้มจางๆฉายขึ้นบนใบหน้าของอีทึก ก่อนที่เจ้าตัวจะปิดหน้าต่างนั้นแล้วไปดูข่าวอื่นๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยิ้ม...ยิ้มทั้งที่มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาคู่สวย 

‘แต่ไม่มีสมาชิกดั้งเดิมของเราต้องออกไป’ ขอบคุณมากฮีชอล... อย่างน้อยนายก็สู้จนถึงที่สุดเลยงั้นสินะ...ขอบคุณสำหรับความเข้มแข็งที่มอบให้กับพวกเรา 

“พี่อีทึกครับ..ผู้จัดการมารับแล้ว” ฮยอกแจเดินมาเรียก..พี่ใหญ่ที่นั่งเล่นคอมรอเวลาที่ผู้จัดการจะมารับ  ใบหน้าเนียนของอีทึกหันกลับไปพยักหน้ารับ แล้วยิ้มให้จางๆ ก่อนจะหันกลับไปจัดการกับเครื่องคอมตรงหน้า มือเรียวยกขึ้นปาดหยดน้ำตาลวกๆ  

‘เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป’ เสียงหวานของฮีชอลดังขึ้นมาโสตประสาท อีทึกยิ้มจางๆอย่างเคย ก่อนจะหันกลับไปมองน้องๆแต่ละคน...ที่กำลังมองมาที่เค้า..มาที่ลีดเดอร์ที่คอยดูแลทุกคนตลอดมา 

“ไปกันเถอะ ฮยอกแจ...” พูดจบก็บอกลาคนอื่น เดินนำไปที่ประตูห้อง เท้าเรียวชะงักค้างก่อนจะก้าวออกไปกับคำที่ได้ยินตามมา 

“พี่อีทึก...พวกเรา..เชื่อในการตัดสินใจของพี่กับ..พี่ฮีชอล” 

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...พวกเราจะเดินไปพร้อมกับพวกพี่ครับ” อีทึกหันกลับมามองเด็กหนุ่มแต่ละคน ก่อนจะยิ้มให้อย่างเคย รอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอไม่ว่าจะกับใคร...โดยเฉพาะสมาชิกทุกคนในวง  “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป…ฮีชอลบอกพี่แบบนี้” 

“และพี่...ก็เชื่อแบบนั้นเหมือนกัน” พูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปพร้อมกับฮยอกแจ...  

 - - -

“ซองมิน..อ่านอะไรอยู่?” เสียงหวานของทงแฮที่เดินเข้ามาหาซองมินในห้องของพี่ฮีชอล เรียกให้คนหน้าหวานต้องหันกลับไปมอง 

“อ่าน..เรื่องของพี่อีทึกกับฮยอกแจ” หันกลับมาบอก ทงแฮขมวดคิ้วน้อยๆ 

“อะไรบางล่ะซองมิน..ขอดูด้วยสิ” พูดจบก็เลื่อนตัวเองเข้าไปอ่านกับเพื่อสนิท นัยน์ตาเรียวสวยสั่นไหวน้อยๆทันทีที่เห็นหัวข้อของข่าว ..ก่อนจะต้องคลายยิ้มออกมาในที่สุด 

อีทึกและฮยอกแจยอมรับการเพิ่มสมาชิกคนที่ 14 

อีทึกกล่าวว่า SUJU พวกเค้านั้นไม่ต้องการจะเป็นวงที่มีโอกาสแค่ครั้งเดียวแล้วก็แยกวงกันไปเหมือนไอด้อลในอีต, พวกเค้าอยากจะมีอยู่ตลอดไป และอีทึกก็บอกอีกว่า ไม่เหมือนกับวงไอด้อลในอดีตที่แยกวงกันไปแล้ว, ไม่ใช่ตัวผม, แต่เป็นคนอื่นที่สามารถแทนที่ผม และแทนที่คนอื่นๆได้ ดังนั้นพวกเค้าก็จะสามารถอยู่ได้ 'ตลอดไป'

จากนั้นทึกก็บอกว่าทีแรกนั้นเค้าไม่เชื่อในความนิรันดร์, แล้วจากนั้นเค้าก็ได้ทำการพูดเปรียบเทียบเกี่ยวกับข่าวแล้วก็บอกว่า "คุณไม่มีทางรู้ว่าเมื่อไหร่ที่คุณจะขึ้นสู่จุดสูงสุด หรือเมื่อไหร่ที่คุณจะตกลงมา, SUJU นั้นจะต้องเจอกับทั้งช่วงที่ขึ้นและลง. ถ้าหากว่า super junior สามารถจะลองทำในสิ่งใหม่ๆที่จะเพิ่มความรักจากแฟนๆได้มากขึ้น, แบบนั้นแล้ว super junior ก็จะลองทำในสิ่งนั้น."

ฮยอกแจบอกว่า

"เมื่อตอนที่พวกเราออกซิงเกิ้ล U, kyu เข้ามาและก็มีเสียงต่อต้านอยู่มากเช่นกัน, แต่ตอนนี้หลายคนรักเค้า. ดังนั้นพวกเราควรจะ "เข้าใจ" ว่าการที่เฮนรี่เข้ามานั้นหมายถึงว่า super junior จะสามารถเติบโตขึ้นไปได้อีก "

"ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีแต่คำวิจารณ์ที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวด (เกี่ยวกับเรื่องเพิ่มสมาชิก). ได้โปรดเข้าใจว่าเป็นการพยายามที่จะทำให้ภาพลักษณ์ของพวกเราดีขึ้นจากการเพิ่มเฮนรี่เข้ามา"

และอีทึกก็พูดเปรียบเทียบขึ้นมาอีกครั้ง

"ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะเจ็บปวด,แต่ถ้าหากว่าเราทำการ"ผ่าตัด"ซะตั้งแต่ตอนนี้, จากนั้นพวกเราก็จะสบายไปอีกถึง 20 ปี, แต่มันก็เหมือนว่า ถ้าหากว่าเราเจ็บ และเราไม่ทำการ "ผ่าตัด" ในตอนนี้ มันก็แค่เป็นเพราะว่าเราไม่อยากเจ็บปวดมากขึ้นอีก "

Super Junior อยากจะเป็นวงที่ทั้งพ่อแม่แล้วก็ลูกๆของพวกเค้าสามารถจะรักได้ทั้งหมด. 

 “ชั้นเชื่อ..ในคำพูดของพวกพี่” ซองมินบอกเสียงสั่น...รู้ว่าตัวเองต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวแน่ๆ

แต่มัน..ก็คือหยดน้ำตาที่ออกมาจากจิตใจ เพราะความดีใจ 

พี่อีทึก...พี่ฮีชอล ..สู้จนวินาทีสุดท้าย  และนี่คือสิ่งที่ดีที่สุดและสื่อได้ว่าพวกพี่เค้า..รักพวกเราขนาดไหนต่างหาก 

“พวกเรารักกันขนาดนี้...ไม่ว่าใครก็ทำลายพวกเราไม่ได้” ทงแฮกอดซองมินแน่ ก่อนจะปล่อยให้หยดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเนียนเช่นเดียวกับเพื่อนอีกคน 

“ใช่..ไม่ว่าใครก็ทำลาย..ซูปเปอร์จูเนียร์ไม่ได้” 

- - -