*[K]IMHEECHU[L]*

Exodus






Chapter 7

 

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด...ฮีชอลก็แทบจะลากแม่ของตัวเองให้ออกจากลิฟต์  อีทึกมองท่าทางของอีกฝ่ายก่อนจะหัวเราะน้อยๆ เดินตามร่างเพรียวกับแม่เข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ

“แม่อยู่นี่ก่อนนะ คุยกับตาแก่นี่ไปก่อน!  เดี๋ยวผมจะไปหาอะไรมาให้กินลองท้อง” ข้อมือสวยปล่อยมือของแม่ออกพลางพูดกับอีกฝ่าย ไม่วายแขวะคนที่เดินตามมาอย่างจัง คุณนายคิมหัวเราะกับคำพูดพยักหน้ารับอย่างไม่ถือสา หันมองอีทึกด้วยความรู้สึกเดียวกัน

อย่าไปถือสาฮีชอลเลยนะ...

“บ้านสวยดีนะจองซู...อยู่กันกี่คนล่ะ” ปากเรียวเอ่ยถามอย่างสนิทใจ พลางขยับเดินดูไปรอบๆห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งไปด้วยกรอบรูปของบรรดาทุกคนในวง รูปฮีบอมที่ฮีชอลบอกว่าอยากจะเอาเข้ามาโชว์บ้าง...และรูปของพวกเขาสองคน 

“สองคนครับ...ผมกับฮีชอล แต่คนอื่นๆก็มาอยู่ด้วยบ่อยๆ”

“สองคนเหรอ?...แล้วอยู่กันดีรึเปล่า  ทะเลาะกันบ่อยเลยสิท่าเห็นฮีจินชอบมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ  ยังไงแม่ก็ฝากฮีชอลด้วยนะ...” น้ำเสียงหวานห่วงใย  อีทึกพยักหน้ารับเพราะไม่รู้จะพูดตอบยังไง ก่อนจะลุกขึ้นยืนขอตัวเข้าไปช่วยคนตัวเล็กที่อยู่ในครัวหลังจากอีกฝ่ายตะโกนเรียก

“นี่ทึกกี้!  มาช่วยชั้นหน่อยสิ...”

ส่ายหัวไปมากับนิสัยของเจ้าลูกชายตัวแสบ...เดินตามอีทึกเข้าไปในครัว  มองแผ่นหลังของฮีชอลที่พยายามหยิบของจากตู้ชั้นบน  หันมองร่างสูงข้างตัวที่น่าจะยืนอยู่ด้วยกันแต่กลับไปอยู่ข้างฮีชอลตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“จะเอาอะไร?  บอกสิจะได้หยิบให้”

“ชั้นจะเอาผงโกโก้ในกล่องนะ...แต่มันหยิบไม่ถึง นู่น!  กล่องทางขวานะอีทึก” บอกเสียงหวาน พลางขยับถอยหลังมายืนมองให้ร่างสูงของอีทึกเป็นคนหยิบให้ 

“ทำอะไรกัน” ร่างเพรียวขยับเดินเข้าไปหามือเรียววางลบบนไหล่เนียนของฮีชอล มองร่างสูงของอีทึกที่หยิบผงโกโก้ลงมา

“กินไรมารึยังฮะ แล้วจะไปบ้านคุณยายเมื่อไหร่” ถามกลับมากกว่าที่จะตอบคำถาม มือเรียวเอื้อมรับถุงโกโก้จากมือของอีทึกมาถือไว้ 

“ไม่ล่ะจ๊ะ...แม่ยังไม่หิว แม่อยากรู้เรื่องที่ลูกบอกแม่มากกว่า ลูกจะมีหลานให้แม่จริงๆเหรอฮีชอล?” บอกเสียงหวานหากแต่ดูห้วนจนเห็นได้ชัด หันหน้ามองอีทึกกับฮีชอลไม่หลบ มือเรียวสวยสั่นน้อยๆก่อนจะถูกร่างสูงข้างตัวดึงไปกุมเอาไว้ ฮีชอลมองอีทึกอย่างขอคำตอบ

ร่างเพรียวของอีทึกยืนนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ  ก้มหัวลงตรงหน้าของแม่ฮีชอล “ขอโทษครับ...แต่ผมจะดูแลฮีชอลกับลูกให้ดีที่สุด”

ไม่มีเสียงตอบรับออกจากปากเรียวของหญิงสาว  ฮีชอลเม้มปากแน่น...เขารู้ดีว่านิสัยของแม่เป็นยังไงถึงจะบอกว่าดีใจ  แต่แม่ก็ต้องโมโหเป็นธรรมดา  เพราะเขาเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน...แต่กลับมาเป็นแบบนี้  ทั้งยังกำลังจะมีลูกเหมือนพวกผู้หญิงทั่วไปด้วยซ้ำ!

ถึงจะบอกว่ายอมรับว่าให้เขาคบกับอีทึก  แต่ถึงอย่างนั้น...มีพ่อแม่ที่ไหนบ้างที่จะเปิดใจยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ขนาดนั้น 

บางที...แม่อาจจะโกรธเขาแต่ไม่พูดออกมาก็ได้

 

“แม่....”

“จริงเหรอ?!  สรุปว่าพวกเธอจะมีหลานให้แม่จริงๆใช่มั้ย?” ฮีชอลสะดุ้งน้อยๆ นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างมองหน้าของแม่ที่กำลังยิ้มดีใจอย่างสุดๆ หันกลับมองอีทึกที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากันอย่างไม่เข้าใจ

“ยังจะมาทำหน้าแบบนี้อีก...ตายแล้ว!  แม่กำลังจะมีหลาน...ถ้าพ่อได้ยินคงดีใจแน่ๆเลย!!  บ้านเราก็คิดกันมานานแล้วล่ะนะ ตั้งแต่ที่เห็นลูก...ยิ่งได้ข่าวลือพวกที่ว่าลูกกับฮันเกิง ซีวอนอะไรแบบนั้นก็นั่งเครียดกันแทบตาย”

“แม่ไม่โกรธเหรอ”

“โกรธทำไมละหึ?  ทั้งลูกแล้วก็จองซู  บ้านเราก็ยินดีต้อนรับอยู่แล้ว  รู้มั้ยตอนที่ฮีจินมันมาบอกว่ามันอยากได้จองซูเป็นลูกเขยนะ...แม่นี่แทบช็อค  แต่พอเห็นหน้าจองซุนะ...ยังแอบเสียใจเลย  ถ้าแม่สาวกว่านี้สักหน่อยคงจะดีนะเนี่ย” มือเรียวหยีผมนุ่มของอีทึกและฮีชอลอย่างแรง ก่อนจะหันกลับมาคุยกับลูกทั้งสองที่ยังงงอยู่

“แม่ก็!...เงียบซะจนผมกับทึกกี้ตกใจหมดเลย” เสียงหวานบ่นออกมา  ถอนหายใจอย่างโล่งอก  มองอีทึกที่ยืนหน้าแดงกับคำพูดของแม่  “ถ้าแม่อยากได้ตาแก่นี่นะ...เอาไปเลยก็ได้”

“จะบ้าเหรอ?!  พ่อลูกได้เสียใจแย่เลยสิ...ยังไงแม่ก็ไม่สนใจเด็กอยู่แล้วล่ะน่า!”

“แต่ผมยังคิดว่าแม่สวยอยู่เลยนะครับ” อีทึกหัวเราะเบาๆ พูดกับหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าเนียนที่ยังคงมีความสวยงามอยู่ถูกแต้มด้วยสีระเรื่อจนต้องอดมองคนด้านข้างไม่ได้

สวยเหมือนแม่นี่เองนะ...ฮีชอล

“ปาร์คจองซู!!” ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อนิ้วเรียวสวยหยิกเข้าที่ต้นแขนอย่างแรง ร้องออกมาเบาๆ ใช้มืออีกข้างจับข้อมือสวยเอาไว้อย่างยากลำบาก จนคุณนายคิมได้แต่หัวเราะกับภาพตรงหน้า

“ไปนั่งคุยกันเถอะ ฮีชอลก็...ไปแกล้งจองซูเขาทำไม  ก็แค่ชมแม่ว่าสวยเอง...ไปทายาให้จองซูเดี๋ยวนี้เลย!  เดี๋ยวแม่จะทำโกโก้ร้อนไปให้เอง...ไปสิ” บอกลูกชายข้างตัวพลางขยับดันให้อีกฝ่ายพาอีทึกออกไป

เท้าเรียวขยับตามแรงผลัก  หันมองร่างสูงที่เอามือลูบไหล่ปอย  นึกขำกับท่าทางสำออยของอีกฝ่าย  มือเรียวเลยบีบไหล่อีทึกแรงๆทีนึง

“โอ๊ย...เจ็บนะ”

“เจ็บจริงเหรอเนี่ย?...” บ่นพึมพำคนเดียวเบาๆ  หัวเราะน้อยๆเหมือนเด็กที่โดนจับผิด  “...ไม่คิดว่าจะเจ็บจริงนี่  เดี๋ยวฉันทายาให้แล้วกัน”  บอกพลางเดินนำอีกฝ่ายไปที่ห้องนอน

อีทึกยืนมองแผ่นหลังเนียนที่ก้มลงหายาให้เขากับโต๊ะข้างหัวเตียง  ไม่นานนักใบหน้าสวยก็หันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม  มือเรียวถือหลอดยาแก้ปวดไว้ในมือเดินเข้ามาใกล้

“ใครจะไปรู้ว่านายจะเจ็บจริงนี่น่า” บ่นใส่อีกฝ่าย มือเรียวนวดเบาที่รอยแดงช้ำเป็นจ้ำตรงไหล่เนียน

“ก็แค่พูดเล่นเอง...มีเจ้าหญิงขี้ซนอยู่ทั้งคน จะไปสนใจใครอีกทำไม หยิกมาได้!”

“โอเคๆ ฉันผิด!  พอใจยัง...อ๊ะ!” ยกมือเรียวขึ้นทั้งสองข้าง ปากอิ่มเชิดน้อยๆอย่างหงุดหงิด สะบัดตัวไปมาไม่ให้มือเรียวของอีทึกจับเอาไว้ได้ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายกอดแล้วล้มลงไปบนเตียงด้วยกันทั้งคู่  

ใบหน้าสวยหันหนีทันที  มือเรียวดันอีกฝ่ายให้ออกห่าง อีทึกหัวเราะกับตัวเองท่าทางขี้อายแบบนี้ของฮีชอลก็มีแต่เขานั่นแหละที่จะได้เห็น ขยับตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงให้อีกฝ่ายตามมาด้วย  เสียงหวานบอกเบาๆข้างหูที่ทำให้ยิ้มออก

“ขอโทษ”

“อืม...ช่างมันเถอะ ว่าแต่แม่นายนี่สุดๆเลยนะ ทั้งนิสัยทั้งหน้าตา...เหมือนกันเปี๊ยบ!” ส่ายหัวอย่างไม่ถือสา ดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้กอดเอวบางไว้หลวมๆ พูดข้างหูอย่างอารมณ์ดี พลางนึกไปถึงสีหน้าและท่าทางที่เหมือนกันอย่างกับแกะของสองคนนั้น

“ก็แม่ชั้นนี่...ไม่ใช่แม่นายสักหน่อยจะได้ไปหน้าเหมือนนาย!”

“อะไรกัน...จองซูก็เป็นลูกแม่เหมือนกันนั่นแหละ  เขาเป็นอะไรกับเราอย่าลืมสิฮีชอล...ทำหวงแม่เป็นเด็กไปได้  ไม่ไหวเลยลูกคนนี้” เสียงทุ้มหวานดังขึ้นเรียกให้ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว อีทึกปล่อยฮีชอลออกจากอ้อมกอดมองใบหน้าเนียนของแม่ช้าๆ

เข้ามาเห็นตอนเขากำลังกอดนี่นะ...ถ้าเป็นพ่อของฮีชอลเขาคงตายคาที่แน่ๆ!!

ร่างเพรียวเดินเข้ามานั่งที่เตียงของฮีชอล  มองใบหน้าเนียนของลูกชายที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ  สลับกับอีทึกที่ก้มหน้าหลบสายตาอย่างเด็กทำผิด  หัวเราะอย่างถูกใจ

“แล้ว...หลานแม่ชื่ออะไรล่ะเนี่ย?” เปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่น เพื่อคลายบรรยากาศในห้องที่ดูเงียบแปลกๆ อีทึกเงยหน้ามองช้าๆสบตากับฮีชอลด้านข้าง

“ชื่อจองฮี...” บอกเสียงหวาน ขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้อีทึกอย่างเคย

คุณนายคิมพยักหน้าน้อยๆ “จองฮีเหรอ…น่ารักดีนะ เอาสิชื่อนี้แหละแม่ชอบ!” ปากเรียวเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี จนฮีชอลต้องส่ายหน้ากับท่าทางแบบสาววัยรุ่นของแม่ 

“จองฮี...จองซูกับฮีชอลสินะ”

มองใบหน้าเนียนของทั้งคู่ที่ขึ้นสีแดงชมพูพร้อมกัน  ยิ่งเอ็นดูเด็กทั้งสองคนเข้าไปใหญ่ ขยับตัวหยิบแก้วโกโก้ร้อนส่งให้อีทึกกับฮีชอลคนละแก้ว  หันมองนาฬิกาข้างฝา  “ฮีชอล...เดี๋ยวแม่ต้องไปบ้านคุณยายแล้วล่ะ เจอกันที่บ้านวันนี้แล้วกันนะลูก”

“ผมไปส่งมั้ย?” ถามเสียงหวาน

“ไม่ต้องหรอก...เดี๋ยวจะไปบ้านจองซูไม่ใช่เหรอ ตอนเย็นก็แวะไปบ้านเราล่ะ จะได้บอกพ่อเขาซะด้วย...แล้วจะนอนบ้านไหนก็อย่าลืมโทรมาบอกแม่ล่ะ” ขยับลุกขึ้นยืนช้าๆ หันมองรอบห้องนอนที่เป็นสีขาวซะส่วนใหญ่

“จองซูชอบสีขาวสินะ...ส่วนฮีชอลชอบสีแดง ถ้ามีหนูจองฮี...แม่ว่าหลานแม่ต้องชอบสีชมพูแน่ๆเลย” บอกพลางเดินดูไปรอบห้อง อีทึกหัวเราะขำๆกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด 

นั่นสินะ...ถ้ามีจองฮี  ลูกเราก็คงเป็นสีชมพู

“เอาล่ะ...เดี๋ยวแม่คงต้องไปแล้ว จริงสิ! แม่เอาพวกกับข้าวมาฝากด้วยนะ...ถ้าหิวก็อุ่นกินได้นะจ๊ะ” ร่างเพรียวของฮีชอลเดินเข้าไปหาแม่ก่อนจะเดินพากันออกไปจากห้องให้อีทึกเดินตามหลัง มองความรักของแม่ที่มีต่อลูก

ไม่แปลกเลย...เพราะงี้สินะ  ฮีชอลถึงเป็นคนติดแม่มากเอามากๆ

“ดูแลตัวเองบางนะฮีชอล จะมีจองฮีแล้วต้องระวังตัวหน่อยล่ะ...อย่าซนมากนัก เดี๋ยวจองซูเขาจะเหนื่อยเอา”

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ทำไมแม่พูดแบบนี้ตลอดเลย!” ตอบกลับ ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่อีทึกที่ถูกแม่ลากมาเดินด้านข้างอีกคน

มือเรียวขยับหยีผมฮีชอลอย่างเอ็นดู  หันมองอีทึกที่หัวเราะเบาๆ  “จองซูก็ดูแลลูกแม่ดีๆล่ะ...คนท้องนะเขาก็เพี้ยนๆแบบนี้แหละ ถ้ามีอะไรก็โทรหาแม่นะ...ไม่ต้องเกรงใจ เป็นลูกเขยแม่เต็มตัวแล้วสิเนี่ย!” 

คำพูดหยอกล้อเล่นๆแต่กลับทำให้อีทึกต้องเบือนหน้าหลบไปอีกทาง  ความร้อนและสีแดงคงถูกแต้มบนหน้าของเขาแล้วแน่ๆ ฮีชอลได้ทีหัวเราะใส่กอดเอวแม่เดินออกไปจากห้อง

“แม่ไปล่ะนะ....เจอกันที่บ้านจ๊ะ” ร่างเพรียวขยับตัวน้อยๆบอกลาเด็กหนุ่มสองคนก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์ ประตูปิดลงช้าๆ ฮีชอลหันกลับมองหน้าอีทึกอย่างเคยก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

 

อย่างน้อย....แม่ก็เข้าใจล่ะนะ!

………

…………..….