*[K]IMHEECHU[L]*

Prologue

.

.

이대로 끝이면
기회가 없다면….모두가 틀렸다고 말하고 있어

ถ้าจบลงอย่างนี้
ถ้าไม่มีโอกาส ก็เรียกว่าผิด….มันผิดทั้งหมด

ใช่…ผิด  ถ้าให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้มันผิดแน่ๆ

꿈꾸던 사람들이 하나둘씩 떠나버려도
변하지 않네

แม้คนที่มีความฝันจะค่อยๆหายไปทีละคนทีละคน
ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

มีสิ…เปลี่ยนสิ!…คำว่า ‘ซูปเปอร์จุเนียร์’ ยังไงล่ะที่จะเปลี่ยน!

อยากจะตะโกน….อยากจะขอร้อง….แต่ทุกอย่างก็คือความจริง
ความจริงที่แสนเจ็บปวด….ของสมาชิกซูปเปอร์จูเนียร์ทุกคน
บอยแบนด์กลุ่มเดียวที่เป็นเพียงแค่ ‘โปรเจค’

อยากจะอ้อนวอน…ต่อพระเจ้า…ต่อคนพวกนั้น
ให้ทุกคนเปลี่ยนความคิด…
แต่ก็รู้ว่าตอนนี้…ทำอะไรไม่ได้แล้ว

นอกจาก…

ยอมรับชะตากรรม…แบบนี้ต่อไป

.

.

.

‘ทำไม…พรเจ้าถึงชอบเล่นตลกกับพวกเราเหลือเกิน!’

Part 1

“…อี แต โร กือ ที มยอน คี ฮเว กา ออป ตา มยอน โม ดู กา ทึน รอด ตา โก มัล ฮา โก อิด ซอ…โค เม ดี คัดทึน เซ ซัง เง อุด จี มด ฮัล ซารัม ดึล นอน ดอ รี กา นา…เช ปัล ชู วี รึล ดน รา บวา ชอล มา เง นุน บิ ชี โพ อี จา นา…” น้ำเสียงทุ้มนุ่มรับกันได้อย่างดี ถูกเปิดคลอในรถคันประจำสำหรับเหล่าศิลปินซูปเปอร์จูเนียร์

ความสุขกับรอยยิ้มยังคงเจืออยู่บนใบหน้าของทุกคน
แม้จะเหนื่อย…กับการแสดงที่เพิ่งจบมาแต่ก็…มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ใช่..…ความสุขที่เกิดขึ้นจากเอลฟ์……และคนอื่นๆ

“ปิดเพลงซะ!” ร่างเพรียวบางที่เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลาที่ออกมาจากงานแสดงคอนเสิตร์ที่ถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรก หันกลับมาก่อนจะพูดเสียงดังใส่คนที่นั่งเบาะหน้า

ดวงตาสีนิลหันมองคนพูดด้านข้าง  ใบหน้าสวยหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

‘คิมฮีชอล’ ยันตัวเองขึ้นมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่นั่งด้านหน้าเอื้อมมือกดปิดเครื่องเสียงชื่อดัง คนหน้าหวานถอนหายใจออกมาดังๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงกับเบาะอีกครั้ง แล้วหันหน้าหนีออกนอกหน้าต่างทันที

ก็แค่กำลังหงุดหงิด…กับสิ่งที่จะเกิดขึ้น
แต่ที่มากกว่านั้น…ก็คือความเหงาต่างหาก….เหงาที่คนสำคัญกำลังจะจากไป

“เป็นอะไร?  ไม่สบายเหรอ” ใบหน้าเนียนหล่อเคลื่อนตัวเองกระซิบเข้าที่หูของร่างบางเบาๆ 
อ้อมกอดคุ้นเคยถูกมอบให้กับคนตัวเล็กอย่างทุกครั้ง

ฮีชอลถอนหายใจเบาๆ  หันกลับมาสบตากับร่างสูง...พิงหัวตัวเองลงกับไหล่กว้างของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง  เปลือกตาสวยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย “อยากกลับ…ไม่อยากฟัง…ไม่อยาก…!”

ตอบคนถามที่ยกมือเรียวของตัวเองลูบผมเนียนอย่างเคยตัว  อีทึกยิ้มจางน้อยๆ  มองคนตัวเล็กในอ้อมกอดที่หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

…เหนื่อยสินะ…

การแสดงที่คัดสรรมาอย่างดีจบลงไปแล้ว…คอนเสิร์ตครั้งแรกที่มีค่ามากที่สุดถูกถ่ายทอดออกไป….
ถึงจะร้องไห้…ถึงจะเสียน้ำตา…เจ็บปวดสักแค่ไหน…แต่ที่รับรู้ได้คือเอลฟ์ที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป

“อือ…นอนเถอะ ถึงแล้วจะปลุก” อีทึกขยีผมสวยสีส้มอ่อนของคนสวยเบา มองร่างเล็กที่พยักหน้ารับรู้น้อยๆ

ไม่ว่าเมื่อไหร่......ความรู้สึกของเขาก็ไม่สามารถส่งผ่านไปถึงจิตใจ.....
ที่ถูกเติมเต็มด้วยคำว่ารักของ ‘คนสำคัญ’ ของคนคนนี้…..
ถ้างั้น......ทำไมเขายังเลือกที่จะพยายาม......พยายามที่จะเป็นส่วนหนึ่งในหัวใจของคนนี้....

“นี่” ใบหน้าหวานของซองมินเอ่ยปากถามคนข้างตัวที่กำลังมองภาพพี่ใหญ่ของวงอย่างสนอกสนใจ “ทำไมพี่ฮีชอล……ต้องให้ปิดเพลงด้วย” 

ทงเฮขยับตัว  ถอดเอ็มพีโฟว์ที่กำลังฟังอยู่ออกมองหน้าเพื่อนรักที่ถามคำถามกับเขา ”ไม่รู้สิ......อาจจะไม่ชอบเนื้อหามั้ง”

ใจจริงแล้ว.......ผมก็ไม่ชอบเนื้อหามันจริงๆนั่นแหละ
แต่ตอนนี้....ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่.....มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว
ต่อให้อยากทำอะไรสักแค่ไหน......มันก็สายไป

รั้งเอาไว้.....ไม่ได้อีกแล้ว…

“อือ!” นัยน์ตาสีนิลสนิทเบิกโผล่งในความมืด ยกมือเรียวขึ้นมาปิดปากเอาไว้เบือนหน้าออกมองไปที่ถนนด้านข้าง หยดน้ำพราวขึ้นบนใบหน้าสวย ทั้งที่มีแอร์เย็นๆส่งผ่านมาตลอดแต่ในใจกลับร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก

“...ฮีชอล?”   เสียงทุ้มของอีทึก ฮีชอลหันกลับมามองสบตาอีกฝ่ายก่อนจะเบือนหันกลับไปอย่างเก่า

รู้ดีว่าอีทึกคิดยังไงกับเขา…...ทั้งที่ไม่อยากจะทำร้ายอีทึกไปมากกว่านี้.....
ไม่อยากจะหลอกใช้ความหวังดีอันนั้นมาโอบอุ้มตัวเอง….แต่จะผิดมั้ย....ถ้าลึกๆอยากได้ความรู้สึกแบบนั้น

“เป็นอะไร.....เวียนหัวเหรอ” น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนไม่เคยเปลี่ยน ฮีชอลไม่ตอบแต่เลือกจะเอนหัวพิงไหล่ของอีทึกมากกว่า นิ้วเรียวยาวปาดหยาดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนหน้าออกให้ “สีหน้าไม่ดีเลย.....”

“หรอ....” ริมฝีปากอิ่มยกยิ้ม ปิดเปลือกตาซ่อนแววตาสะใจ....ไม่ให้อีทึกเห็น

“ไหวรึเปล่า....บอกผู้จัดการก่อนก็ได้นะ…”

“อืม...แค่รู้สึกอึดอัดแล้วก็เวียนหัวอยาก...อึ๊ก!” มือเรียวปิดปากตัวเองให้แน่นขึ้น ขยับทิ้งตัวลงนอนกับตักของอีทึก “…..กอดหน่อยได้มั้ย....”

อีทึกถอนหายใจหนักๆ  โอบกอดคนตัวเล็กให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

ฮีชอลเป็นแบบนี้.....นานแค่ไหนแล้ว.....
ถ้าไม่เพราะบังเอิญได้มาอยู่ห้องเดียวกัน.....บางทีเขาคงละเลยคนคนนี้มากกว่าใครเพื่อน
ก็คนคนนั้น....ยังอยู่นี่น่า.....แล้วเขาจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยทำไม?

........

“ฮ้าว.....ถึงซะที” ฮยอกแจบิดขี้เกียจทันทีที่กระโดดลงจากรถ ถึงจะนั่งรถเพียงแค่ชั่วโมงกว่าๆ แต่มันก็ทำให้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว เพราะวันนี้ก็ทั้งร้องทั้งเต้นมาทั้งวัน

“นั่นสิ” เยซองพูดเสริมทับเงียบๆ หันมองร่างเพรียวของทงเฮที่เดินลงมาก่อนหน้า

“เฮ้ย!  ตื่นรึยังทงเฮ”

“อืม.....”  พยักหน้ารับหากแต่สายตาเรียวแกร่งยังคงจ้องมองไปที่อีกสองคนที่เดินลงมาตามหลัง.....พี่อีทึกพี่ฮีชอล....เบือนหน้ากลับไปหาเพื่อนรักอย่างเก่า

แววตาอบอุ่น....มือเรียวที่เคยลูบผมเนียนของเขาอย่างทุกที.....
เลือนหายไปเพราะคนคนนั้น.....
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้......ไม่ยอมแพ้พี่ฮีชอลหรอกนะ!

ฮีชอลเดินตามอีทึกลงจากรถมองน้องๆแต่ละคนที่ลงมายืนบิดขี้เกียจ 
นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองหาคนคนนั้นที่เดินลงมาจากรถอีกคัน...พร้อมกับพวกซีวอน รยออุค คยูฮยอน คังอินและชินดง เบือนหน้ากลับ มือเรียวกระตุกแขนเสื้ออีทึกเบาๆ “ขึ้นห้องกันเถอะ…”

แค่เห็นว่าไม่เป็นไร......แค่นั้นก็พอแล้ว
ในเมื่อจบกันไปแล้วตั้งแต่วันที่มีปากเสียงวันนั้น.....ก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก
ถึงแม้ความรู้สึกในส่วนลึก......มันจะขัดแย้งก็เถอะ

ฮันเกิงเหลือบมองแผ่นหลังคุ้นตาที่ปล่อยให้อีทึกพยุงกลับขึ้นไปบนห้อง 
รอยยิ้มจางๆพรายขึ้นบนใบหน้า  เขาเคยเป็นคนที่ต้องทำหน้าที่แบบนั้น....
เสียงหวานที่อบอุ่น  รอยยิ้มสวยที่หลงใหล....เขาเป็นคนเลือกที่จะทิ้งไปไม่ใช่เหรอ....

“ฮัน....ขึ้นห้องกันเถอะ” ซีวอนเรียกคนข้างตัว ร่างสูงเพรียวพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำขึ้นไปอีกด้านของตึก มองแผ่นหลังเพรียวบางอย่างเห็นใจ......ถ้าไม่เพราะโปรเจคที่จะเกิดขึ้นฮันเกิงคงไม่ต้องเลือกที่จะอยู่คนเดียวแบบนี้ 

“ซีวอน.....นอนที่ห้องรึเปล่า” ถามร่างสูงที่เดินตามหลัง

“อือ...”

ก็จบไปแล้วนี่....หลังจากที่เขาแอบคิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด.....
ประเทศจีนคือบ้านของเขา  พ่อแม่พี่และคนที่คอยให้กำลังใจเขาทุกคน.....อยากให้เขากลับไป
และเขา.....ก็คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว

“ฮัน....นายจะไม่ไปหาพี่ฮีชอลหน่อยเหรอ” ซีวอนถามร่างเพรียวที่เดินเข้าไปในห้องก่อนใคร
ใบหน้าเนียนหันมามองร่างสูงที่เดินตามเข้ามา

“ไปทำไม....” นัยน์ตาเรียวสบตาของฮันเกิง ก่อนจะเป็นฝ่ายเบือนหลบซะเอง ในเมื่อดวงตาที่ว่านั่นดูจริงจังจนซีวอนได้แต่ปิดปากเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ มองร่างเพรียวที่เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเหนื่อยใจ

ไม่ว่าจะคนนู่นหรือคนนี้......ก็ไม่มีใครปกติเหมือนอย่างที่พูดเอาไว้เลย

ซีวอนลุกขึ้นยืนช้าๆ ขยับตัวไปนั่งที่โต๊ะทำงานด้านข้างเปิดคอมบนโต๊ะตรงหน้า
นิ้วเรียวยาวคลิกเม้าสองสามครั้ง...โฮมเพจ.....อันใหม่ก็ถูกเปิดขึ้นมา  โฮมเพจที่ยังไม่ได้เปิดให้คนภายนอกเข้าแต่สำหรับพวกเขา.....เห็นมันจนชิน

โฮมเพจสำหรับพวกเขาโดยเฉพาะ....ซุปเปอร์จูเนียร์-เอ็ม....

“โจวมิ เฮนรี่.....” พึมพำคนเดียว เมื่อเปิดรูปชายหนุ่มสองคนที่ขึ้นชื่อว่าอยู่ในโปรเจคเดียวกันกับเขา ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูจากห้องน้ำข้างๆ

“ทำอะไรนะ.....ไปอาบน้ำสิ” ฮันเกิงเดินเข้ามาใกล้ ซีวอนมองเวบเพจตรงหน้าก่อนจะลุกเดินเข้าห้องน้ำตามที่อีกฝ่ายบอก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ผิด......เขาอาจจะผิดที่เลือกเส้นทางนี้
แต่ถ้าเขาเลือกเส้นทางเก่า.....มันจะถูกจริงๆนะหรอ.....เอสเอ็มต้องการอะไรพวกเขารู้ดี
เหมือนอย่างที่เขารู้ว่าฮีชอลต้องการอะไร....แต่ทุกอย่าง.....มันเป็นไปไม่ได้

ความฝันของเขา.....แผ่นดินของเขา.....และผลลัพธ์ที่ผู้ใหญ่ต้องการ
มันทำให้เขาเลือกที่จะยอมรับ.....ในสัญญาฉบับใหม่
สัญญาที่จะต้องไปจากที่นี่..... กลับไปบ้านเกิด.....กลับไปสร้างความสุขให้กับแฟนของเขา

......

TBC.