[Fic] Be Amor...3
posted on 06 Jun 2008 18:04 by femodos in Fic-Be-Amor
Chapter 3
ถ้าบอกออกไปว่าไม่มีคนสั่ง....ไม่สิ....ถ้าบอกว่ามันเป็นความต้องการของเขาด้วยส่วนหนึ่ง
เขาจะทำให้ฮีชอลเจ็บแค่ไหนกันนะ?.....
“ฮีชอล!” อีกครั้งที่ฮันเกิงขึ้นเสียง ใบหน้าสวยที่เริ่มคลอไปด้วยหยดน้ำหันกลับมามองร่างสูงของฮันเกิงอย่างไม่เข้าใจ “โปรเจคนี้....ชั้นกับคุณลีคิดเอาไว้นานแล้ว และตอนนี้พวกเราก็เริ่มอัดเสียงกันแล้ว”
เจ็บ....เจ็บยิ่งกว่าที่คิดซะอีก
เขาเจ็บ....เจ็บที่มารู้ความจริงจากปากของคนรัก
ทั้งที่เขาเคยคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง....เรื่องที่ฮันเกิงและลีซูมานกำลังคิดทำโปรเจคใหม่เพื่อไปบุกตลาดจีน....ทั้งที่เขาคอยขัดค้านมาตลอด
ทั้งการเพิ่มสมาชิกใหม่.....การแยกออกเป็นโปรเจคย่อยๆทุกอย่าง! ที่เขาพยายามต่อต้านมาเงียบๆด้วยแรงเพียงคนเดียว ตอนนี้...เขากำลังถูกเหยียบซ้ำด้วยน้ำมือของคนที่เขารัก!
ฮันเกิงจะรู้มั้ยว่าเขาแลกความสุขของตัวองเพื่อคำว่าซุปเปอร์จูเนียร์ไปเท่าไหร่!?
จะรู้มั้ยว่าคนที่นายคอยบ่นว่าทำไมต้องรับงานเยอะกว่าคนอื่น.....ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร!?
จะรู้มั้ยว่าชั้นสู้เพื่อนายไปมากแค่ไหน.....ฮันเกิง!!!
ถ้าทุกอย่างที่ทำเพื่อจะรักษาซุปเปอร์จูเนียร์ไว้ให้อยู่ด้วยกันต่อไป....ทั้งเขา อีทึก ฮันเกิง ไปจนถึงคยู...เขาก็ยินดีที่จะทำ ยินดีที่จะรับงานทุกอย่างให้มากกว่าคนอื่นกี่เท่าก็ได้
ถ้าสิ่งนั้น....มันทำให้เขารั้งฮันเกิงเอาไว้ได้....เขาก็ยินดี
เพราะฮันเกิง......คือคนที่เขารัก....รักเข้าไปแล้ว
และเขาก็อยากที่จะให้ฮันเกิงอยู่กับเขา.....อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป
ทั้งที่รู้ว่าสักวัน.....เรื่องแบบนี้ก็คงมาถึง
ฮันเกิงคือผีเสื้อของดินแดนตะวันตก....
ผีเสื้อก็แค่บินมาเที่ยวและพำนักอยู่กับดอกไม้ทางทิศตะวันออกแบบเขาเท่านั้น....
แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่มันจะต้องบินกลับไปที่ที่มันอยู่....
กับไปอยู่กับพักพวกพี่น้องและดอกไม้อีกมากมายที่อยู่ใกล้ๆ…..ในดินแดนที่มันเกิดและเติบโต
ทั้งที่เขาก็รู้ความจริงข้อนี้ดี....
ฮันเกิงเพียงแค่ผ่านมาและสักวันก็จะ......ผ่านไป
แต่ทำไมตอนนี้....เขาถึงรู้สึกว่าพื้นที่ยืนอยู่มันช่างโคลงเคลงเหลือเกิน
ความโหวงเหวงไหลเข้ามาแทนที่ความความอบอุ่นทั้งหมดที่อยู่ในร่างกาย
เจ็บ....และเสียใจ......แต่ในส่วนลึกกลับโหยหาความอบอุ่นที่กำลังจะเลื่อนหายไป
“ทำไม...?”
“ขอโทษที่ไม่ได้บอก...” ฮันเกิงมองใบหน้าสวยที่ก้มหน้าลงพึมพำอะไรคนเดียว
“...ทำไมล่ะ! รู้มั้ยว่าชั้นกับอีทึกทำอะไรเพื่อพวกนายบ้าง!! รู้มั้ยว่าพยายามแค่ไหนที่จะต่อต้านพวกเขา...ขัดค้านทุกอย่าง!! แล้วทำไม...ทำไมถึงทำแบบนี้! ทั้งหมดที่ชั้นกับอีทึกทำไป...เพื่ออะไรล่ะ!!!!”
ใช่....ถ้างั้นทั้งหมดที่ทำ มันเพื่ออะไร!?
อีทึกอาจจะทำเพื่ออยากจะรักษาคำว่าซุปเปอร์จูเนียร์เอาไว้
แต่เขา....แค่อยากจะรั้งฮันเกิงเอาไว้เท่านั้น
เพราะรู้ดีว่าตอนนี้....ทุกคนในวงมีงานเป็นของตัวเองหมดแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา....ฮันเกิงต่างหากที่จะแย่ที่สุด ฮันเกิงต่างหาก...ที่จะอยู่ในเกาหลีต่อไปได้ยังไง?
นี่ต่างหากที่เขาเป็นห่วง!....
“ แม่...”
“ห๊ะ...?”
“แม่ของชั้น....แฟนคลับของชั้น ไม่อยากให้ชั้นอยู่แบบนี้! นายรู้มั้ยว่าพวกเขาเป็นห่วงแค่ไหน! แม่ร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นชั้นไม่ได้ขึ้นเต้นบนเวทีกับพวกนาย! แม่เสียใจแค่ไหนที่ชั้นต้องเป็นแบบนี้!!....แฟนคลับที่คอยเป็นห่วงชั้นเขาก็อยาก.....อยากให้ชั้นกลับไปทำอะไรที่นั่น เขาส่งชั้นมากำลังใจขนาดไหน แล้วจะให้ชั้น...ทิ้งไปได้ยังไง!?” เสียงทุ้มแหบเจือความสั่นอย่างเห็นได้ชัด
ฮันเกิงเป็นแบบนี้ตลอดเวลาที่ต้องเอ่ยถึงที่บ้าน....โดยเฉพาะเวลาที่เอ่ยถึงแม่แบบนี้
ดวงตากลมโตที่เคยคลอไปด้วยหยดน้ำปิดลงช้าๆ ก่อนจะเปิดขึ้นมาใหม่กับแววตาที่พูดได้คำเดียวว่า....หวั่นไหวมากที่สุด ฮีชอลเม้มปากเรียวแน่นจนแทบเป็นเส้นตรง ฝ่ามือสวยถูกจิกด้วยเล็กของตัวเองจนเป็นรอยแดงไปทั่ว...
“เพราะงั้น...ก็เลยเลือกเส้นทางนี้งั้นหรอ?....ฮันเกิงนายเข้าใจรึเปล่า? ว่าโปรเจคนี้มันไม่รอด...มองยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ เอลฟ์ต่อต้าน....และถ้าที่จีนเป็นแบบนั้นด้วย...ถ้าพวกนายพลาด เท่ากับว่าพวกนาย....”
“จะหมดความหมายทันที” ต่อคำพูดของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น
“ฮีชอล....ชั้นเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร” ฮันเกิงบอกเสียงเบา “ชั้นเข้าใจ....แต่ครั้งนี้พวกชั้นทำทุกอย่างสุดความสามารถ ความพยายามทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงในนั้น....และพวกเราก็เชื่อว่ามันจะเป็นจริง”
“ได้โปรด...อย่าทำลายความฝันของพวกชั้นเลยนะ”
“บ้าที่สุด…”
อีกครั้งที่ต้องกลั้นความรู้สึกข้างใน...หากเขาไม่พูดตอนนี้
ก็รั้งมีแต่จะเจ็บกันตลอดไปนั่นแหละ......ถึงจะอยากอยู่ด้วย จะรักมากแค่ไหน.....
แต่ความจริงก็คือความจริง และมันก็โหดร้ายเสมอ.......
“ฮีชอล” น้ำเสียงเย็นๆ ฟังดูแปลกหูกว่าทุกที ทั้งเจ็บปวด...เสียใจและโหยหา
“เราหยุด......แค่นี้เถอะนะ”
ฮีชอลยืนนิ่งมองคนตรงหน้าที่เปิดปากพูดในสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด
เขาทำทุกอย่างเพื่อฮันเกิง....รักฮันเกิง....สู้เพื่อปกป้องฮันเกิงมาตลอด ให้สักวันความคิดบ้าๆที่พวกผู้ใหญ่คิดมันจะไม่เป็นจริง
เพื่อให้เขา....ได้อยู่กับฮันเกิงแบบนี้ต่อไป
แต่ตอนนี้มันสายไปแล้วสินะ....
นัยน์ตาสีนิลสนิทมองร่างสูงตรงๆไม่หลบ....ถึงเวลาที่เขาพยายามหนีมาตลอด
รู้ดีว่าวันหนึ่งพวกเขาสองคนต้องจบ....ทั้งที่อยากจะอยู่ด้วย....ตลอดไป
ริมฝีปากเรียวสั่นเมื่อต้องเอ่ยประโยคนี้จากปากของตัวเอง....
ทั้งที่คิดมาตลอดว่าจะต้องทำให้มันจบแบบนี้แหละดีที่สุด....ดีที่สุดสำหรับฮีชอลและเขา
ให้ฮีชอลเจ็บเพียงครั้งเดียว....แต่ทำไมทั้งหน้าอก ทั้งลำคอมันถึงได้รู้สึกเหมือนมีอะไรมากั้นมากดทับเอาไว้....จนแทบหายใจไม่ออก
“…ตกลง”
เรียวปากบางสั่นน้อยๆ ก้มหน้าลงจนเกือบชิดหน้าอก ฮันเกิงมองคนตรงหน้าที่ยืนตอบรับคำขอของเขาอย่างไม่ว่าอะไร นอกจากเอาแต่ก้มหน้าแค่นั้นมือเรียวทาบทับลงบนไหล่เล็กเบาๆ
แต่น้ำหนักที่รู้สึกคงทำให้ร่างทั้งร่างเจ็บแปลบได้ เพราะคนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆอย่างเห็นได้ชัด
“กลับมาเป็นอย่างเดิม....เป็นเพื่อนชั้นอย่างเคยเถอะนะ....เพราะชั้นคงอยู่ข้างๆนายต่อไปไม่ได้อีกแล้ว” คำขอร้องจากปากเรียวของฮันคยอง ฮีชอลถอนหายใจยาวมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ...
เขาเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้น....จะให้เลิกแล้วหยุดทุกอย่างกลับไปเป็นเพื่อน
ถึงปากจะตอบรับไปว่าทำได้....แต่ตอนนี้เขาคงฝืนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
เพราะที่ผ่านมา....เขาฝืนมาตลอด
ฝืนทำตัวเข้าหาฮันเกิงตลอดเวลา....เหมือนกับว่ามีเพียงแค่เขาที่รักอยู่ฝ่ายเดียว
เพราะงั้นตอนนี้....เขาไม่อยากจะฝืนอีกแล้ว
“อย่าเลยฮัน....อย่าให้ชั้นต้องฝืนไปมากกว่านี้” รอยยิ้มสวยถูกส่งให้กับร่างสูง ก่อนจะหันกลับเดินออกไปจากห้องของร่างสูงที่ได้แต่เงียบอยู่คนเดียว
ไม่มีหยดน้ำไหลออกมาจากดวงตา.....
ไม่มีเครื่องหมายอะไรที่บอกว่าฮีชอลเสียใจ นอกจาก......รอยยิ้ม
รอยยิ้มสวยที่ฝืนสุดๆ.......ฝืนจากความรู้สึกภายในที่เอาแต่ตะโกน....บอกว่ารัก
......
อ่านแล้วเห็นใจฮันขึ้นมาตงิดๆนะค่ะเนี๊ย=[]=)!!!!
#1 By Nashimah :SMILE~* on 2008-06-06 19:28