*[K]IMHEECHU[L]*

Exodus

อีทึกหันกลับไปมองใบหน้าสวยที่แยกเขี้ยวใส่อย่างเคยอีกรอบ นึกขำในใจกับท่าทางแบบนี้ “พวกนายนี่นะ...วิ่งมาแบบนี้ ถ้าเกิดฮีชอลล้มจะว่าไง?” บ่นใส่เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างระอา

“ก็แหม~ พวกพี่ไปฮันนีมูนกันมา....คิดถึงจองฮีจะตายอยู่แล้ว” ตอบกลับอย่างไม่สนใจ พลางยื่นมือออกมารับของฝากจากอีทึก

“ฮันนีมูน! ใครไปกันห๊ะ? ลีทงเฮ” ใบหน้าสวยแดงระเรื่อจากคำพูดของน้องชายคนสนิทก่อนจะกลายเป็นวิ่งไล่ตีอีกฝ่ายซะอย่างนั้น อีทึกได้ส่ายหัวอย่างระอา พลางก้มลงหยิบถุงมากมายที่เจ้าตัวดีปล่อยทิ้งทันทีที่เห็นฮีชอลขยับตัว

เท้าเรียวก้าวยาวๆเข้าไปในห้องนั่งเล่น ที่ดูเหมือนจะโดนบรรดาลิงๆทั้งหลายพร้อมใจกันเข้ามาบุกยึดที่ซะอย่างนั้น ถอนหายใจหนักๆพลางวางทุกอย่างลงที่พื้นกลางห้องรับแขก

“โห  ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยพี่อีทึก” ชินดงขยับตัวลุกเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก เด็กหนุ่มร่างท้วมขยับถุงตรงหน้าสองถุงอย่างสนใจ ไม่ต่างไปจากเมมเบอร์คนอื่นๆที่พร้อมใจกันเดินเข้ามาดู

“คิบอม...นายบอกฮีชอลกับทงเฮให้หยุดด้วยนะ ชั้นจะเข้าไปนอนก่อน เดี๋ยวต้องออกไปอัดชูคิระอีก” อีทึกมองบรรดาลิงทั้งหลายยิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาเด็กหนุ่มอีกคนที่ไม่ได้เข้าไปสนใจกับข้าวของตรงหน้า เสียงทุ้มเรียกให้ใบหน้าหล่อนั่นพยักหน้ารับอย่างห้ามไม่ได้

ร่างโปร่งเดินเซเข้ามาในห้องอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงกับที่นอนของตัวเองตรงหน้า พลางปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งไปพร้อมกัน

อย่างน้อยเขาก็พาฮีชอลไปเที่ยวไปหาพ่อกับแม่แล้ว ถึงจะยังไม่ได้บอกอะไรพวกท่าก็ไม่เป็นไร ยังไงซะครอบครัวของเขาก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้วถ้าจะมีคงจะไม่พ้นครอบครัวของฮีชอลมากกว่า

พ่อของยัยนั่นรู้เรื่องนี้เข้า....เขาจะทำยังไงดีนะ?

ส่ายหัวไปมาสะบัดไล่ความคิดที่อยู่ในหัว  พลิกตัวกลับไปอีกด้านก่อนจะดึงผ้าห่มให้ขึ้นมาถึงหน้าอกแล้วซุกหน้ากับหมอนนอนพัก เหนื่อยมาทั้งวันเดียวต้องไปลุยงานต่ออีก...เขาอยากจะนอนเอาแรงให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

เสียงเปิดประตูและปิดลงเบาๆ อีทึกขยับตัวซุกกับที่นอนให้มากขึ้น คงจะเป็นฮีชอล....ที่เขามาดูเขาว่าเป็นอะไรรึเปล่าเพราะตั้งแต่กลับมาก็หลบเข้ามานอนในห้องเลยโดยไม่ได้บอกใคร

“ฮีชอลเหรอ?....ชั้นขอนอนหน่อยนะ เดี๋ยวช่วยปลุกด้วยละกัน” บอกเสียงแหบไม่ได้หันไปมองว่าอีกฝ่ายจะทำหน้ายังไง อยากจะลืมตามองแต่ก็สู้ความเหนื่อยของตัวเองไม่ได้

เจ้าของชื่อขยับเดินเข้ามาหาพร้อมทั้งยิ้มจางๆให้ นั่งลงด้านข้างกับที่ว่างที่อีกฝ่ายเหลือ ก่อนที่จะเอื้อมมือเรียวลูบผมอีกทึกเบาๆ ก้มหน้าลงจนเกือบชิดจูบนุ่มที่หน้าผากของอีกฝ่าย แวบหนึ่งที่เห็นอีทึกแย้มรอยยิ้ม

“ขอบใจนะตาบ้า”

พึมพำข้างหูก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้องให้ร่างเพรียวได้พักผ่อนให้เพียงพอ ลักยิ้มสวยพราวบนแก้มเนียน

“อืมมม” นัยน์ตาเรียวสีสวยปรือขึ้นช้าๆ สีหวานของทงเฮและคนอื่นๆยังคงดังก้องไปทั่วห้อง “กี่โมงแล้วนะ...คิบอม” ฮีชอลปิดตาลงปรับเรตินาของตัวเองก่อนจะเอ่ยปากถามเด็กหนุ่มที่นั่งดูหนังอยู่ด้านข้าง

“ตื่นแล้วเหรอฮะพี่ฮีชอล...สามทุ่มแล้วครับ” ใบหน้าหล่อคมคายมองพี่ชายหน้าสวยยิ้มๆ “ไปปลุกพี่อีทึกเถอะครับ...เดี๋ยวจะไปอัดชูคิระสาย”

พยักหน้ารับกับคำพูดพลางดันตัวลุกขึ้นอย่างเร็วจนเซเข้าหาคิบอมที่อยู่ด้านข้าง

“พี่ฮีชอล! ช้าๆสิครับเดี๋ยวล้มไปแล้วพี่อีทึกจะมาว่าผมอีกว่าไม่ดูแล” พยุงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น มองร่างเพรียวในวงแขนของตัวเองที่ยกมือขึ้นบีบขมับตัวเองเบาๆ

“โอเครึเปล่า?...พี่ฮีชอล”

“อ๊ะ...อื้อ” ฝืนยิ้มให้น้องชายคนสนิทก่อนจะดันตัวเองเดินกลับเข้าไปในห้อง

“อีทึก....ทึก~กี้ ตื่นได้แล้ว” นิ้วเรียวเอื้อมดึงรั้งผ้าห่มสีขาวออกจากตัวของอีกฝ่าย มองร่างโปร่งที่ขยับหนีขำๆ ตีลงไปที่แขนเรียวของอีทึกแรงๆทีนึง “ตื่นได้แล้ว!!”

  หัวเราะเบาๆ มองร่างโปร่งที่ขยับตัวลุกขึ้นมาช้าๆตามที่เขาเขย่า เสียงครางแบบขัดใจรอดออกมาถ้าไม่ใช่เพราะเขาก็คงไม่มีใครได้เห็น “ปาร์คจองซู! ตื่นได้แล้วววว”

“อื้อ...ตื่นแล้วๆ” ตอบรับทั้งที่ยังไม่ลุกก่อนจะขยับดึงให้คนที่นั่งเรียกอยู่ล้มลงมานอนด้วย เสียงหวานวีนใส่อย่างตกใจ

“ตื่นแล้วก็ลุกสิ!! ชั้นง่วงแล้วนะ...อยากนอนด้วย” อีทึกลืมตามองคนตัวเล็กที่เขากอดเอาไว้ ใบหน้าสวยอมลมเบ้ปากอย่างหงุดหงิด จนอดไม่ได้ที่จะต้องเลื่อนมือไปทาบหน้าผากขงอีกฝ่าย

“ไม่สบายเหรอ”

“เปล่า....ชั้นเหนื่อยนะ แล้วก็อยากนอนแล้วด้วย นายลุกไปแต่งตัวได้แล้วไปเดี๋ยวฮยอกแจก็คงมาเรียก” มือเรียวสวยปัดมือของอีทึกออกเบาๆ ก่อนจะดันอีกฝ่ายให้ลุกออกไปช้าๆ อีทึกหัวเราะขำๆ จูบหน้าผากคนตัวเล็กก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นว่าใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ไปนะฮีชอล” เสียงทุ้มอ่อนโยนบอกร่างเพรียวบนเตียง ก่อนที่มือแกร่งจะหยิบผ้าห่มที่ร่นลงไปจนถึงเอวขึ้นมาคลุมให้อีกที

อีทึกชะลอฝีเท้าที่จะก้าวออกไปจากห้อง หันมองร่างเพรียวบนเตียงอย่างแปลกใจ ทำไมกันนะ?...ทำไมเขาถึงไม่อยากเดินออกไปจากห้องแบบนี้  ไม่อยากทิ้งฮีชอลไว้คนเดียว รู้สึก....กังวลแปลกๆ

“ไปกันเถอะครับพี่อีทึก” เสียงของฮยอกแจทำให้อีทึกต้องสะบัดหัวไล่ความกังวลแปลกๆออกไปให้หมด หันไปขานรับกับผู้จัดการที่ร้องเรียกมาไล่หลังอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงเพลงหวานถูกเปิดคลอ อีฮยอกแจเหลือบมองร่างโปร่งของพี่ชายคนสนิทที่มาจัดรายการด้วย  มองพี่อีทึกที่กำลังหยิบมือถือขึ้นมาดูก่อนจะวางเอาไว้ที่เดิม

“มีอะไรรึเปล่าพี่อีทึก? ทำไมวันนี้พี่ดูแปลกๆ” ถามอย่างเป็นห่วงปกติ...พี่ชายของเขาถึงจะไม่เข้าขั้นบ้า แต่ก็ไม่ได้ดูวิตกกังวลจนวิกลจริตแบบนี้ - -*

“ไม่รู้สิ”

“ห่วงพี่ฮีชอลเหรอฮะ” ฮยอกแจรับกระดาษจากสตาฟ์หญิงที่เดินเอาเข้ามาให้ ปากเรียวเอ่ยถามพี่ชายข้างตัวพยักหน้ารับขอบคุณ

“อืม...” อีทึกถอนหายใจยาว มือเรียวกดคลิกเม้าส์ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ให้เป็นเป้าสายตาของกล้องที่กำลังส่องมาทางพวกเขาตลอดเวลา

“ไม่มีอะไรหรอกฮะ...อยู่ในบ้านแถมพวกทงเฮก็อยู่ด้วย  ถ้าเป็นห่วงว่าพี่ฮีชอลจะไม่ได้นอนผมยังว่า....เข้าท่ากว่าเลย” บอกปนขำพลางนึกถึงสิ่งที่ตัวเองพูด อีทึกมองหน้าน้องก่อนจะหัวเราะตามไปด้วยอีกคน

“นั่นสินะ…ฮ่าๆๆ ชั้นคงต้องเป็นห่วงไอ้พวกลิงนั่นแทนแล้วสิ เผื่อฮีชอลจะจัดการอย่างหมดความอดทน” บอกยาวๆกลั้นขำ แต่ฮยอกแจได้แต่ยิ้มแหยๆ นึกหน้าเพื่อนรักตอนกำลังโดนพี่ฮีชอลเล่นงานพลางยกมือปาดเหงื่อตัวเอง

....แกร๊ก...

มือเรียวปิดประตูลงเบาๆ  หรี่ตามองผ่านความมืดเสียงทีวียังคงเปิดคลอทำให้ฮีชอลเดาได้ไม่ยากว่าคงจะมีเมมเบอร์คนอื่นๆที่ยังนั่งอยู่ในห้องของเขา เท้าเรียวก้าวเดินเข้าไปหามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มสามคนตรงหน้า

“ยังไม่ไปนอนกันอีก” เสียงเรียกเย็นๆทำให้แต่ละคนสะดุ้ง ฮีชอลกลั้นหัวเราะพลางถลึงตามองเด็กหนุ่มที่หันกลับมาอย่างพร้อมเพรียมพลางนึกในใจว่าเขาคงเป็นผีหรืออะไรสักอย่าง

“โธ่! ตกใจหมดเลยพี่ฮีชอล โชคดีว่าหนังยังไม่มานะเนี่ยไม่งั้นคงได้วิ่งป่าราบหัวตั้งกลับห้องแน่ๆ” เยซองเอ่ยปากพลางยกมือลูบหน้าอกตัวเองขึ้นลงเบาๆ ฮีชอลแยกเขี้ยวใส่กับคำพูดของเด็กหนุ่ม

“ชั้นจะไปห้องน้ำ” บอกเสียงหวานพลางเดินลัดไปที่อีกด้านของประตู รอยยิ้มเย็นฉายบนใบหน้าสวย รอยยิ้มที่ทำให้เด็กหนุ่มทุกคนเริ่มรู้สึกหวาดเสียวลึกๆ “พวกนายก็....ระวังหน่อยล่ะเพื่อจะมีอะไรโผล่มาจริงๆ”

พูดจบก็เดินผ่านไปเร็วๆ ไม่วายกดปิดไฟที่อยู่ด้านข้างของประตูห้องน้ำ หัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงร้องตกใจของน้องๆแต่ละคน

“เฮ้อ~” ถอนหายใจยาว มองตัวเองในกระจก....คงเพราะเขาเดินทางไปกลับที่บ้านกับที่นี่จนแทบไม่ได้พัก ร่างกายเลยล้าอย่างอดไม่ได้ เมื่อครู่ตอนนอนในห้องก็ยังดีอยู่แต่พอลุกขึ้น....ความร้อนในร่างกายก็ทำให้ต้องขมวดคิ้ว เหนื่อยใจ

เขากำลังเป็นไข้...

ฮีชอลเท้าแขนลงกับอ่างล้างหน้า ถอนหายใจหนักๆก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำ....ก็แค่น้ำอุ่นถ้าได้อาบสักนิดก็คงหาย  คิดได้แค่นั้นเท้าของตัวเองก็ก้าวไปตามที่สมองสั่ง

ร่างเพรียวเปิดน้ำให้ไหลลงมาตามฟักบัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องออกไปหยิบเสื้อผ้า เพราะที่ห้องน้ำนี่เขาไม่เคยเอาอะไรมาทิ้งไว้ ปกติก็จะอาบแต่ห้องน้ำในห้อง ฮีชอลหันหลังกลับก่อนจะก้าวออกไปเร็วๆอย่างเคยจนลืมนึกถึงขั้นบันไดที่ถูกสร้างให้สูงกว่าระดับพื้น

นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะหลับลงโดยอัตโนมัติ รับรู้เพียงแค่ตัวเองต้องล้มลงไปกับพื้นแน่ๆ แวบหนึ่งที่นึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับอีทึก แววตาเรียวสีน้ำตาลที่เคยปกป้องเขาตลอดเวลา ‘จองฮี...ฮีชอล...ไม่เจ็บแน่นะ กระแทกโดนอะไรรึเปล่า’

ร่างเพรียวบางกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ฮีชอลร้องครางเบาๆด้วยความเจ็บ ใบหน้าสวยเหยเก ทั้งปวดหัวแถมยังลุกไม่ขึ้น....แล้วกลิ่นคาวเลือดนี่มันอะไร? เปลือกตาสวยปิดสนิท....เหลือเพียงแค่ร่างเพรียวที่หายใจอ่อนๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายไปและถูกแทนที่ด้วยความมืด

“...ทึก...พี่อีทึก! พี่อีทึกฮะ!!” ร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัว หันมองฮยอกแจที่ตะโกนเรียกเขาอย่างเหลืออด มือเรียวเผลอกระชับมือถือในมือจนแน่น

“โทษที...มีอะไรฮยอกแจ” ผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ ถามกลับเบาๆ

“จะกลับกันรึยังฮะ...เพลงปิดจบไปสักพักแล้วนะ พี่โอเครึเปล่าผมเห็นพี่เหม่ออย่างเดียวเลย” ฮยอกแจถามพี่ใหญ่อย่างเป็นห่วง

“เปล่า”

“ถ้าพี่ไม่สบายใจก็รีบกลับกันเถอะฮะ จะได้กลับไปดูแลพี่ฮีชอลเร็วๆ” พยักหน้ารับกับคำพูดของน้องคนสนิท อีทึกหลับตาลงก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่ พร้อมกับรอยยิ้มหวานอย่างเคยที่อีทึกมักจะแสดงออกไม่ให้น้องๆต้องคิดมาก

ถ้าเพียงแค่ท้องฟ้าที่สวยงามตรงหน้านี้...ไม่ได้ซ่อนความโหดร้ายเอาไว้เบื้องหลังอีทึกคงสบายใจกว่านี้  ทุกครั้งที่เขารู้สึกกังวล...มันมักจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับสมาชิกในวงเสมอ  แต่คราวนี้คนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดกับไมใช่คนอื่นไกล...แต่เป็นฮีชอล

ได้แต่ภาวนา....ถ้าวันนี้มีคนดูเขาจัดคิสแล้วสังเกตอะไรได้ เขาอาจจะโดนผู้ใหญ่ว่าอีกครั้งก็ได้...แต่เขาก็ไม่มีกระจิตกระใจจะทำจริงๆ ความรู้สึกโหวงเหวง และเสียใจทำให้เขาได้แต่นั่งมองมือถือเงียบๆตลอดเวลา กลัว...กลัวว่าจะมีคนโทรมาบอกอะไรกับเขา

อีทึกถอนหายใจยาว  ผ่านมาแล้วตั้งแต่ตอนเขาจัดคิสและแม้กระทั่งตอนนี้ที่กำลังนั่งรถกลับหอพัก  ค่อยๆใจชื้นขึ้นมามากกว่าเดิม เส้นทางที่กำลังจะกลับไปถึงบ้านดูไกลแต่มันก็เพียงแค่ไม่กี่กิโล

ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง...ไม่ให้ความกลัวของเขาเป็นจริง

ภาวนาในใจเงียบๆ เบือนหน้ามองตรงไปทางตึกของห้องพักที่กำลังชัดเข้ามาเรื่อยๆ ฮยอกแจได้แต่มองพี่ใหญ่อย่างไม่เข้าใจ เขาเคยเห็นพี่อีทึกกังวลก็จริงแต่มันก็ไม่เคยที่จะเป็นหนักขนาดนี้

“ขอบคุณมากครับ...กลับระวังนะครับ” บอกผู้จัดการพร้อมรอยยิ้ม อีทึกยืนมองรถของผู้จัดการขับออกไปช้าๆ ก่อนจะหันกลับมากอดคอน้องที่ชายอยู่ด้านข้าง

“ขึ้นข้างบนกันดีกว่า”

“แหม...อารมณ์ดีขึ้นมากระทันหันเลยนะพี่อีทึก” เด็กหนุ่มหัวเราะขำก่อนจะถูกพี่ใหญ่เขกหัวตัวเองแรงๆทีนึงให้ต้องร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บ “รอผมด้วยสิ!”

เท้าเรียวสองคู่ขยับเดินออกจากลิฟต์ อีทึกแทบจะออกวิ่งเลยด้วยซ้ำหากไม่ติดว่ามีฮยอกแจอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่มหัวเราะก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปช้าๆ ปล่อยให้พี่ใหญ่เดินเข้าไปในห้องคนเดียว

“ฮีชอล” เสียงทุ้มหวานเรียกชื่อคนรักทันทีที่เปิดประตูเข้ามา มองสภาพห้องที่เงียบสงบเพราะน้องๆแต่ละคนคงกลับไปนอนที่ห้องแล้ว รอยยิ้มสวยจางขึ้นบนใบหน้าหล่อก่อนที่เจ้าตัวจะสาวเท้าเร็วๆไปที่ประตูห้องนอน

“ฮีชอลชั้นกลับมาแล้ว” บอกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะชะงักเมื่อหันกลับมามองความว่างเปล่าภายในห้อง อีทึกคิ้วชมวดอย่างใจเสีย....

ความรู้สึกกลัวจับใจ อีทึกกระชับกระเป๋าที่สะพายไว้แน่น ก่อนจะวางมันลงกับเตียงแล้วเดินเข้าไปดูในห้องน้ำในห้อง ว่างเปล่า...เป็นคำตอบที่อีทึกได้รับ ร่างสูงโปร่งขยับตัวถอยหลังกลับออกมาช้าๆ


.....

TBC.