*[K]IMHEECHU[L]*

Special Gift for Park Jungsoo [Eeteuk]

080701

.

.

.

.

.
วันเกิดใครหว่า???....คริคริ

.

.

.

.

.

.

.

.

แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะจ๊ะ ลีดเดอร์คนเก่ง...

ไปฉลองกับฮีชอลก็ขอให้พักผ่อนกันด้วยนะ! *ขำ

.

.

.

จากเด็กในวันนนั้น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กลายเป็นชายหนุ่มคนนี้

.

.

.

.

Happy Birthday TO Eeteuk shi!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ขอให้เป็นอีกปีที่ดีอีกปีนึง  *ตบมืบเข้าหากันเเล้วอธิษฐาน XDD~

ผ่านไปอีกปีแล้วนะ...ที่ได้รู้จักกับนาย  ปาร์คจองซู  ชื่อนี้..รู้สึกว่าจำได้ขึ้นใจแล้วตอนนี้ ^^
ปีที่แล้วผ่านไป....ปีนี้ก้าวเข้ามา

อะไรที่เลวร้ายก็ขอให้โยนทิ้งไป  รับสิ่งดีๆใหม่ๆที่จะก้าวเข้ามาในชีวิตนะจ๊ะลีดเดอร์

...........

Fiction : Eternal

Author : Femodos [ปอนด์]

….

“ฮึ่ย!” เสียงทุ้มเจือความแหบน้อยๆครางในลำคออย่างหงุดหงิด  จนทำให้น้องชายร่วมวงอีกสองคนที่กำลังจะเดินผ่านห้องไปหันกลับมาให้ความสนใจอย่างเป็นห่วง

“ฮยอง...เป็นอะไรรึเปล่า” คังอินเดินเข้ามาพร้อมกับซองมิน มือหนาวางแปะลงบนไหล่กว้างอย่างเคย

ปาร์คจองซูขยับตัวน้อยๆ มองใบหน้าน้องรักสองคนก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาทางปากอย่างช้าๆ  “เปล่า....แค่หงุดหงิดนิดหน่อย”  ตอบคำถามก่อนจะขยับนิ้วในมือเปิดหน้าเวบต่างๆขึ้นมาอย่างไม่นึกแคร์สายตาใคร

ฮึ่ย!

นึกสบถในใจอีกรอบ....

พวกคุณคงไม่เข้าใจใช่มั้ยครับ? กำลังคิดจะถามผมอย่างที่คังอินและซองมินถามอย่างนั้นรึเปล่า?
ใช่ครับ!
เพราะตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิดอย่างที่บอกนั่นแหละ!

หงุดหงิดเรื่องอะไรนะเหรอ?

แล้วพวกคุณคิดว่าลีดเดอร์หน้าตาดี หล่อ เท่ นิสัยดี มากความสามารถอย่างผมจะต้องมาเครียดมาหงุดหงิดเรื่องอะไรกันล่ะครับ?

นอกซะจาก....

เรื่องของคนคนนั้น!!

“อะไรนะ?! ฮีชอลไปเดตกับฮันคยองตอนกลับมาจากจีน?”  ผมเผลอขึ้นเสียงสูงใส่ปลายสายทางโทรศัพท์ที่กำลังโทรมาเล่าเรื่องที่เจ้าตัวบังเอิ๊ญ บังเอิญไปเปิดไซเวิลด์ของฮีชอลมาซะอย่างนั้น “อืมๆ...ขอบใจ  งั้นก็ฝากดูแลฮีชอลด้วยล่ะ”

ถอนหายใจกับความใจดีของตัวเอง....

ครับ...

ที่ผมปาร์คจองซูหรืออีทึกกำลังนั่งกลุ่มใจตอนนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องของฮีชอลกับฮันคยองอย่างเคย
ทั้งที่เมื่อปีที่แล้ว....ผมกับเค้าก็เพิ่งจะตกลงคบกันจริงๆจังๆซะทีอย่างที่น้องๆหลายคนต้องการ >///<
ใครที่จำไม่ได้ก็ลองกลับไปอ่านเรื่องเมื่อตอนปีที่แล้วดูนะครับ...ฮ่าๆๆๆ พูดไปก็เขิลไป~ ผมอายนะเนี่ย!

เอาล่ะๆ....เข้าเรื่อง...แฮ่ม!

พวกคุณก็รู้นี่!
ว่าผมอีทึก หรือทึก~กี้ๆของน้องๆเคยตกเป็นผู้รับเคราะห์รับกรรมจาก...ใครคนหนึ่ง จนต้องการมาเป็นเคะให้กับคังอิน ซีวอน หรือเป็นเมะให้กับซองมิน ทงเฮ....แต่ก็ยังเหมือนเคย

ผมไม่เคยได้เป็นเมะให้ฮีชอลจริงๆซะที!!

จะมีก็แต่เจ้าฮันคยอง ซีวอน หรือใครต่อใครอีกมากมายยยย ที่ไม่ว่ายังไง...ก็แมนกว่าฮีชอลตลอดเวลาเท่านั้นแหละ! แล้วทำไมถึงมีแผมคนเดียววว ที่ไม่ได้เป็นเมะให้ฮีชอลล่ะครับ?? T__T

เอาเถอะ!

เฮ้อ...

ใครจะคิดยังไงก็ช่าง...ผมรู้แค่ว่า  ผมเป็นเคะให้คังอิน เป็นเมะให้ซองมิน ทงเฮ
แต่สุดท้าย....
ผมเป็น ‘เจ้าของ’ ฮีชอลคนเดียวก็พอ ฮ่าๆๆๆ

เพราะงั้น....ฮ่าๆๆๆ ผมเลยแอบทิ้งอะไรไว้ที่ไทยนิดๆหน่อยๆ ให้ใครต่อใครได้คิดเล่น...
ก็ที่นั่น...มันไม่ใช่ที่นี่นี่ครับ  ผมไม่ต้องกลัวว่าจะโดนลงโทษที่แอบ...เอิ่ม...หวานกับฮีชอลเล็กน้อย >///<
เล็กน้อยเท่านั้น!! เพราะเบื้องหลังมันมากกว่านั้น....พวกคุณก็รู้นี่ ใช่มั้ยครับ?!

อ่า....แต่ใครอยากรู้มากกว่านี้
ก็รอเรื่องที่ผมจะเล่าคราวหน้าก็แล้วกันนะครับ!

ส่วนตอนนี้...

เฮ้อ....ผมกำลังเศร้าที่ฮีชอลหายไปไหนก็ไม่รู้  ไม่เห็นคิดจะมาดูแลผมบ้างเลย ให้ตายสิ!
ยิ่งมีข่าวว่าไปเดตกับฮันที่สวนสนุกมาแบบนั้น....ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า T__T  มีแฟนแต่เค้าไม่รัก ไม่สนใจ...อึ่ก!  ทึกกี้อยากร้องไห้~ =[]=

ขนาดฮีบอมมี่ยังได้นอกกอดด้วยทุกคืน!  แต่ดูผมสิ....กว่าจะกลับถึงห้อง  ฮีบอมมันก็แย่งที่นอนไปหมดแล้วววว
สักวัน...ผมจะลักพาตัวฮีบอมไปฝากเจย์หรือเจ้าบ้ายุนโฮเลี้ยงสักเดือนเลยคอยดู!!

“ฮยอง~ ฮยองคร้าบบบ” อีทึกละสายตาจากไซเวิลด์ตรงหน้า หันกลับไปหาคนเรียกก่อนจะเลิกคิ้วสูงเป็นคำถามเมื่อเห็นบรรดาน้องๆแต่ละคนทำตาแป๋วเหมือนแมว (ท่าจะติดจากฮีชอลนะเนี่ย!)

“พวกเราจะออกไปหาอะไรกิน ฮยองจะไปด้วยมั้ย...”

นิ่งไปสักพัก....ก่อนที่ผมจะถอนหายใจอีกรอบ แล้วส่ายหน้าตอบน้องๆ 
ก็ตอนนี้ผมแทบไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลยนี่นา

อีกอย่าง….

ถ้าฮีชอลกลับบ้าน...ผมจะได้อ้อนเค้าอย่างเต็มที่ด้วยไง! คุณว่าดีมั้ยล่ะ? ^^ กว่าไอ้เด็ฏพวกนี้จะกลับก็ปาเข้าไปดึก....ผมจะได้มีเวลาของตัวเองบ้าง  >///<

“งั้นเดี๋ยวพวกเราจะซื้อกลับมาให้นะครับ!” พยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจกับเกมตรงหน้าต่อ ส่วนสายตานะเหรอ...ผมกำลังจ้องมือถือเครื่องใหม่ที่เพิ่งได้มาหลังจากไปทำหายที่ไทยนี่สิ

“เฮ้อ~ ไม่คิดจะโทรมาหากันบ้างเลยรึไงเนี่ย”

“บ่นอะไรห๊ะ! ไอ้ลีดเดอร์งี่เง่า” เสียงหวานคุ้นเคยทำให้ผมสะดุ้งเสียวสันหลังวาบ ก่อนจะค่อยๆหันกลับไปมองต้นเสียงที่ยินเท้าเอวอยู่ด้านหลัง

“มาเมื่อไหร่เนี่ย” ถามออกไป ก่อนจะทำหน้าบึ้งเล็กน้อยให้รู้ว่าผมกำลังนึกงอลเค้าอยู่ในใจ ฮีชอลแค่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยีผมของผมอย่างนึกสนุก แววตาเรียวสีนิลสบกับสีมะฮอกกานีของผมผ่านจอคอม ก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆเลือนลงมาโอบรอบคอผม

เพราะไอ้ท่าทางแบบนี้นะสิ....แล้วผมจะโกรธเค้าได้ไง

“ก็คิดถึงใครบ้างคนนั่นล่ะ...เลยรีบกลับมา กลัวว่าถ้านานกว่านี้ใครบ้างคนจะเฉาตายไปซะก่อน!” คำพูดกับท่าทางช่างไม่เข้ากันซะเลย!  ไอ้เสียงหวานๆที่กระซิยข้างหูกับท่าทางที่น่ารักแบบเด็กพร้อมกับคำขอโทษที่บอกผ่านการหอมแก้ม >////<  นี่ล่ะครับ! คิมฮีชอลของปาร์คจองซู!!

“ไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวชั้นไปทำอะไรให้กิน...” ผมนึกอยากจะแกล้งงอลให้มากกว่านี้อีกด้วยซ้ำ แต่ก็นะ...ผมก็รู้ดีว่าคนอย่างคิมฮีชอลเค้าจะง้อก็คงมีแต่ผมคนเดียวละครับ...ง้อด้วยความน่ารักแบบนี้   เฉพาะที่อยู่สองคนด้วย!  “อย่าดื้อสิ...เดี๋ยวไม่สบายอีกนะ” ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมองฮีชอลที่ทำหน้าง้อ

ที่จริงผมกับเค้าก็สูงไม่ต่างกันเท่าไหร่....ติดว่าฮีชอลจะสูงกว่าผมด้วยซ้ำ = =!
แต่ผมกับไม่เคยคิดว่าคนคนนี้สูงเท่าผมเลยสักนิด....ทำไมนะเหรอ?
คึคึ  ก็ผมดูมีเนื้อกว่าเค้าอีกนี่ครับ!  ฮีชอลบอบบางจะตาย...แล้วจะสูงกว่าผมได้ยังไง...ใช่มั้ยครับ?

“ขี้เกียจนี่...วันนี้ไปเที่ยวกับฮันมาเหนื่อยจะแย่!” เสียงหวานที่เคยรื่นหู ผมกลับรู้สึกกว่ามันขัดๆยังไงไม่รู้แหะ...แต่ก่อนจะได้คิกอะไรอีก ผมว่าสีหน้าผมคงบอกออกไปหมดแล้ว

“เหรอ?...งั้นก็คงไม่ต้องกินอะไรแล้วสิ  น่าจะกินอะไรกันมาแล้วนี่!” ผมปล่อยมือฮีชอลออกอย่างนึกโมโห  แล้วลุกเดินออกไปจากตรงนั้น  ถ้าไม่ติดว่า...

กลีบปากอิ่มสีชมพูที่บ่นใส่หูเมื่อครู่จะบรรจงทาบลงกับเรียวปากของผมอย่างพอดิบพอดีนี่สิ...
สุดท้ายผมก็เลยต้องเลยตามเลยล่ะกัน (ทึกหื่น) แค่ผมแตะลิ้นลงที่ริมฝีปากของฮีชอลเบาๆ ดันนิดๆแค่นั้นผมก็สามารถแรกผ่นเข้าไปเอาความหวานจากภายในได้แล้ว  แต่ก็นะ...ถ้าผมจะแกล้งเค้าพวกคุณคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย?

“อืมมม” เสียงหวานครางเบาๆในลำคอ ยิ่งทำให้ผมอยากจะเก็บความหวานให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ ก่อนจะผละออกแล้วจูบที่เรียวแก้มเนียนอย่างหวงแหน ขบเม้มที่ซอกคอขาวให้เป็นรอยแดงๆ แวบหนุ่งที่ผเห็นฮีชอลเบิกตากว้าง...กับสิ่งที่ผมจะทำ

“อ๊ะ...อย่าสิ....อืออ” แต่ผมก็ไม่ฟังเสียงอะไรทั้งนั้นแหละ ^^
แค่กดจูบแรงๆฮีชอลก็แทบจะล้มลงไปกับพื้นอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าผมโอบกอดเอาไว้แบบนี้....

“จะฆ่ากันรึไง!!” ใบหน้าหวานแดงระเรื่อด้วยความอายปนโกรธ ผมแค่หัวเราะน้อยๆแล้วจูงมือฮีชอลเข้าไปในห้อง....

คงไม่ต้องเล่าต่อแล้วล่ะมั้ง?
ผมคิดถูกใช่มั้ยที่ไม่ออกไปกับพวกนั้น ^^

......

“แคก แค่กๆๆ” 

มือเรียวแกร่งยกปิดปากตัวเอง ก่อนจะนอนราบไปกับโซฟากลางห้อง
หลายวันนี้...ปาร์คจองซูแทบจะกลายเป็นหมาทึกที่กำลังจะเฉาตาย...เพราะขาดเจ้าของมาคอยดูแล

“เฮ้อ~” ถอนหายใจยาว แล้วปิดเปลือกตาลงพักเหนื่อย....ยิ่งมาไม่สบายเอาช่วงนี้ก็ยิ่งอยากจะเป็นบ้า!

ก็เพราะว่าหลายวันมานี่ฮีชอลเข้าโรงพยาบาลนี่สิครับ....ลีดเดอร์คนเก่งอย่างผมก็อดไม่ได้ที่อยากจะไปหา  ถ้าไม่ติดว่าตารางงานที่มากมายกำลังรอให้ผมชำระ  ป่านนี้ผมคงได้ไปนอนเฝ้าฮีชอลที่โรงพยาบาลมากกว่าจะมานอนเหงากับเจ้าฮีบอมกันอยู่สองคน

“เหมี้ยวววว” อีทึกขยับตัวน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับลงมาบนหน้าท้องของตัวเอง เปลือกตาเรียวเปิดขึ้นปรับเรตินาก่อนจะจับเจ้าขนปุยสีเทาเข้ามาใกล้จนแทบชิดหน้า 

“หือ?...คิดถึงฮีชอลสินะ  ชั้นเองก็คิดถึงไม่แพ้นายหรอกน่าาา  แต่จะไปหามันก็ไม่ได้นี่สิ...เดี๋ยวก็ต้องไปทำงานแล้ว  เฮ้อ~ แกกับชั้นมันหัวอกเดียวกัน...”

rrrRRRRrrr

“ครับ....ครับๆ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” วางเจ้าฮีบอมกับมือถือลงกับโต๊ะตรงหน้า ถอนหายใจยาว

จะว่าไป....ฮีชอลเองก็ไม่คิดจะโทรหาผมเลยรึยังไงกัน  แม้แต่ข้อความก็ไม่คิดจะมี...จะส่งมาหา! ทั้งที่น้องๆก็บอกว่าผมไม่สบายแบบนี้เนี่ยนะ!!

นี่ผมสาบานได้ว่าไม่ได้กำลังน้อยใจคนเจ็บนะ!!

สาบานต่อฮีบอมมี่ก็ได้ว่าผมไม่ได้กำลังงอลฮีชอลสักหน่อย!!!

“ฮีชอลฮยอง~ ไม่คิดจะไปโทรไปหาพี่อีทึกหน่อยเหรอครับ” คิมคิบอมขยับแอปเปิ้ลเข้าปาก หันกลับมาถามพี่ใหญ่ที่นอนมองมือถือในมืออยู่นานมากกก นับตั้งแต่ก่อนเค้าจะก้าวเข้ามาในห้องนี้ด้วยซ้ำ!

นัยน์ตากลมโตละสายตาจากมือถือวางมันลงบนเตียงสีขาวที่คลุมด้วยผ้าปูอย่างสะอาด อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับมาทำตาโตๆจ้องอีกฝ่ายเขม็ง “ทำไมชั้นต้องโทร?  ตานั่นต้องโทรมาหาสิถึงจะถูก!  ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ก็ไม่โผล่หัวมาเลยสักครั้ง...มัวแต่ไปเดตกับสาวอยู่สิท่า!”

เฮ้อ....

เพราะแบบนี้ไงล่ะฮะ  ผมถึงอยากให้พี่โทรไปหา...
เห็นพูดแบบนั้นแต่ก็ยกมือถือขึ้นมองไม่ต่ำกว่ายี่สิบครั้งแล้วนะ...ถ้าไอ้คนปลายสายมันรู้ก็คงจะดีสิ  แต่นี่...
โว๊ย!!! เอาแต่ใจกันทั้งคู่เลยแหะ!!

พี่อีทึกก็อีกคน...ไม่สบายเพรามันแต่รับงานเป็นภูเขานั่นแหละ!
แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลพี่ฮีชอลกันห๊ะ?!  คิมคิบอมอยากจะตีพี่ใหญ่สองคนนี้จริงๆ!!!!

“แต่พี่เขาอาจจะกำลังทำงานอยู่ก็ได้นะครับ...เห็นว่างานกำลังยุ่งเลย...ด้วย” พุดเสียงเบา เหลือบมองปฏิกิริยาของคนบนเตียงที่หันขวับมาค้อนอย่างทันทีที่เอ่ย

“แล้วไง?  ชั้นกับงานอันไหนมันสำคัญกว่ากันล่ะ!” เอาแล้ว...แค่ปกติก็ขี้งอลอยู่แล้ว พอมาเข้าโรงพยาบาลแบบนี้ ดีกรีความดื้อคงไมต้องพูดถึง คิบอมได้แต่มองสภาพพี่คนสวยบนเตียงก่อนจะแอบถอนหายใจหนักๆ ปลงกับตัวเองที่ต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้

โดนพี่อีทึกให้มาดูพี่ฮีชอลนะไม่เท่าไหร่หรอก...
แต่ต้องมาเป็นกลางให้ทั้งคู่นี่สิ....เรื่องใหญ่เลยล่ะ  เค้าควรจะไปจ้างทนายทั้งสองฝ่ายมาเคลียร์กันดีมั้ยเนี่ย? = =

“นี่คิบอม....พี่มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”

“ครับ?”  ร่างเพรียวขยับเข้าหาอีกฝ่ายที่นั่งมองปฏิทินในมือ  แวบหนึ่งที่แอบเห็นว่าริมฝีปากอิ่มชมพูซีดๆนั่นเผยยิ้มอ่อนโยนจางๆ ก่อนจะได้แต่รับฟังคำขอร้องจากรุ่นพี่เงียบๆ

......

“เซง งิล ซุล ฮา ฮัม นี ดะ...เซง งิล ซุล ฮา ฮัม นี ดะ....ซา รัง ฮา นึล อีทึกชิ ...ซง งิล ซุก ฮา ฮัม นี ดะ!!” รอยยิ้มกว้างของลีดเดอร์คนเก่งกระจายเต็มใบหน้าทันทีที่เห็นเซอร์ไพร์จากรายการคิสเดอะเรดิโอที่นำโดยรุ่นน้องสุดซี้ อีฮยอกแจเข้ามาพร้อมกับเค้กก้อนโต

ผมหัวเราะไปกับสิ่งที่ได้รับแก้เขิลอย่างอดไม่ได้ 
ฮ่าๆๆๆ แก่ขึ้นอีกปีแล้วสินะครับ...แต่ยังไงผมก็ยังหล่อแล้วก็เท่แบบนี้อยู่เหมอืนเดิมนั่นแหละ!

เฮ้อ...ว่าแต่ตอนนี้  ฮีชอลเค้าจะจำวันเกิดของผมได้รึเปล่าเนี่ย?

“ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณมากครับ...ขอบคุณทุกคนที่อวยพรให้ แล้วก็ขอบคุณเอลฟ์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างมาตลอด! ขอบคุณมากครับ!” ผมกล่าวขอบคุณสตาห์ทุกคนและเอลฟ์ที่มารออยู่ด้านนอก

วันนี้ผมมีความสุขมาก....
ไม่สิ....ตั้งแต่ปีที่แล้วผมก็มีความสุขมาตลอด  เพราะผมมีคนที่ผมรักมีคนที่คอยห่วงใย มีน้องๆ มีครอบครัวที่อบอุ่น มีแฟนคลับที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ 
แต่คนสำคัญที่สุด...หวังว่าเค้าจะจำวันเกิดผมได้นะ

นัยน์ตาสีมะฮอกกานีก้มลงมองนาฬิกาสีขาวบนข้อมือ ก่อนจะเงยหน้าแล้วถอนกายใจเบาๆ

....เที่ยงคืนกว่า....

ป่านนี้ฮีชอลคงหลับไปแล้ว...ทั้งที่ผมอยากจะไปฉลองวันเกิดด้วยกันกับเค้าซะหน่อย  แต่ถ้าไปตอนนี้คงทำให้โรงพยาบาลวุ่นวายน่าดู  อีกอย่างฮีชอลเองก็ต้องพักผ่อน

“ฮยอง...ถอนหายใจทำไม วันนี้วันเกิดนะครับ ควรจะยิ้มถึงจะถูก” ฮยอกแจถามผมเบาๆระหว่างที่เดินขึ้นรถ
นั่นสินะ...ผมควรจะยิ้มตอบรับความสุขถึงจะถูก 

แต่ถ้าความสุขของผม...คือการได้อยู่กับคนที่รักล่ะ?

ผมขอแค่นี้....พระเจ้าจะมอบให้ผมได้รึเปล่า?

ผมก้าวเท้าตามฮยอกแจลงจากรถเงียบๆ ทั้งสองมือเต็มไปด้วยของขวัญจากบรรดาแฟนคลับจนต้องให้ฮยอกแจช่วยถือขึ้นไปด้วย 

วันนี้...ผมมีความสุขจริงๆนั่นแหละ 

“กลับมาแล้วววว” สองเสียงประสานกัน พลางเปิดประตูบ้านพร้อมกับเอาของขวัญทั้งหมดไปวางที่กลางห้อง นัยน์ตาเรียวมองความว่างเปล่าของห้องอย่างแปลกใจ กอ่นจะหันกลับไปหาคนที่เดินขึ้นมาด้วยแต่ก็เหลือเพียงความว่างเปล่า....

“เฮ้! ฮยอกแจ....ซองมิน  คังอิน ชินดง เยซอง อยู่รึเปล่า” ตะโกนถามก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องของเขากับฮีชอล แต่ก็ต้องหันกลับมาอย่างเคยเมื่อไม่พบบุคคลที่เอ่ยปากเรียกเลยสักคน

พรึ่บ!

“เฮ้ย!” เสียงทุ้มสะดุ้งหลุดออกมา เมื่อจู่ๆไฟในห้องก็ดับพรึ่บลงอย่างนัดกันไว้ อีทึกเค้นหัวเราะเย็นๆ พอจะเดาออกว่าพวกนั้นคงเล่นอะไรเซอร์ไพร์เค้าในวันเกิด แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีอะไรนิ่มๆมาโดนที่ขา

ก้มลงก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคือฮีบอมมี่ที่เดินเข้ามาคลอเคลียอย่างทุกที  อุ้มจนตัวยุ่งไว้กับตัวพลางขยับเดินไปที่สวิสต์ไฟ มือเรียวควานหาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะกดเปิดมัน

“แฮปปี้เบิรด์เดย์ครับ/ฮะ พี่อีทึก!!” นัยน์ตาเรียวสีน้ำตาลสดใสสั่นอย่างถูกใจเมื่อเห็นสมาชิกทุกคนที่เอ่ยชื่อยืนล้อมรอบเขาเอาไว้พร้อมกับร้องเพลงสุขสันต์วันเกิด

“ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ!”

“แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะพี่....อย่าทำตัวติ๊งต๊องมากนักล่ะ!!”

“ฮ่าๆๆๆ....ผมรักพี่ครับ....แต่น้อยกว่าพี่ฮีชอลล่ะนะ”

เสียงอวยพรพร้อมกับกล่องของขวัญถูกยื่นให้เขาอย่างเคย  ก่อนที่ปาร์ตี้เล็กๆในบ้านจะเริ่มขึ้น  ถึงสมาชิกจะมาไม่ครบแต่ทุกคนก็โทรมาสุขสันต์วันเกิดเขาจนครบหมดแล้ว...

ถ้าจะขาด...

คงมีเพียงคนที่เขารอมากที่สุด “คิมฮีชอล”

 “อ้าว...คิบอม! มาด้วยเหรอเนี่ย ไหนว่าติดงานไง?” ซองมินตะโกนถามร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องเงียบๆ คิมคิบอมเพียงแค่ยิ้มอย่างทุกทีก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาพี่ใหญ่ที่กำลังนั่งอยู่กลางวงของน้องๆคนอื่น

“สุขสันต์วันเกิดครับพี่...”

“คิบอม? ขอบใจนะ...แล้วของขวัญล่ะ” ฮ่าๆๆ ผมไม่ผิดใช่มั้ยครับ?  ที่ถามนะก็ถามไปงั้นแหละ...เพราะผมคิดว่าเค้าน่าจะฝากของขวัญหรือคำอวยพรมากับคิบอมที่ไปเยี่ยมทุกวัน...

ผมก็แค่อยากรู้ว่าเค้าคิดถึงผมบางรึเปล่าเท่านั้นเอง ^^

คิบอมนิ่งไปครู่ใหญ่....

จนผมต้องหัวเราะออกมา “ล้อเล่นนะ...พี่ถามไปงั้นแหละ  มากินไรก่อนสิ...”  มือเรียวขยีผมของคิบอม  พลางกระชับคออีกฝ่ายเข้ามากอดให้นั่งลงมาในวง  แอบแปลกใจเมื่อเด็กหนุ่มที่น่าจะเข้าใจการแกล้งของสมาชิกในวงหรือนิสัยของแต่ละคนอย่างคิบอมยังคงทำหน้าเครียดอยู่ “คิบอม?”

“อ่า...ผมมีของขวัญให้พี่นะ  แต่ว่า...ไม่รู้ว่าพี่จะอยากได้รึเปล่านี่สิ” คิบอมบอกอีทึก  น้ำเสียงเด็ฏหนุ่มดูจริงจังจนอดเขว้ไม่ได้

“อะไรอ่ะคิบอม?  นายหาสาวมาให้พี่อีทึกรึไง” คังอินที่นั่งใกล้สุดเขยิบเข้ามาแตะไหล่ของอีทึกหนึ่งทีเล่นเอาผมสะดุ้งสุดตัว...ก็เพราะใครล่ะที่ชอบพูดเรื่องแบบนี้ให้ผมกับฮีชอลทะเลาะกันได้ทุกวัน = =! นี่ขนาดวันเกิดผมมันยังไม่ล่ะเว้น....

“นั่นสิ...ระวังพี่ฮีชอลรู้เข้าแล้วอาระวาดน้าาา” เสียงน้องๆดังทะลุหูซ้ายหูขวาของอีทึก พี่ใหญ่เจ้าของชื่อเพียงแค่ยิ้มแห้งๆตอบน้องชายตรงหน้า

“คิบอม....ไหนล่ะของขวัญ?”

เอ่ยถามออกไปพลางหันมองรอบตัวที่น่าจะมีกล่องหรือขนมอะไรอยู่ แต่ก็ยังไม่เจออยู่ดีจนสุดท้ายผมเลยได้แต่นั่งมองหน้าไอ้น้องชายที่ทำเป็นไม่รู้ร้อนเอาซะเลย

ให้ตาย!  ทงเฮไปคบให้สโนว์ไวท์นี่ได้ไง - -*

“ไม่ได้อยู่ที่ผมหรอกครับ...ถ้าพี่อยากเห็น  ผมมีข้อแม้ข้อหนึ่ง...พี่ต้องตอบคำถามผมก่อนได้รึเปล่า?” อีกครั้งที่อีทึกต้องเงียบ....เมื่อจู่ๆคิมคิบอมที่ได้ชื่อว่าเป้ฯน้องชายของฮีชอลมาถามอะไรแบบนี้

ไม่ใช่ว่ากลัวนะ....

แต่ผมแปลกใจ....อะไรหนักหนาที่ทำให้คิบอมมันต้องมาถามผมแบบนี้?
แต่ไอ้ความอยากรู้อีกนั่นแหละ...ผมเลยพนักหน้ารับกับสิ่งที่คิบอมเสนอ...ไม่รู้ว่านี่วันเกิดผมหรือวันเกิดใครกันแน่? - -*

“เอาสิ...”

“....สิ่งที่พี่อยากได้มากที่สุดตอนนี้คืออะไรครับ?” น้ำเสียงทุ้มแหบเอ่ยออกมา  ผมได้แต่นั่งเงียบ....

ปัญหาที่ยากที่สุดเลยล่ะครับ....เพราะผมไม่รู้ว่าไอ้น้องคนนี้มันเตรียมอะไรมาให้ - -*
เห็นเงียบๆแบบนี้แต่ก็น่ากลัวใช่ย่อย เล่นเอาฮีชอลต้องยอมแพ้ได้ขนาดนั้น

ผมถอนหายใจยาวๆ หันมองรอบตัวที่บรรดาน้องทุกคนต่างก็กรูเข้ามานั่งล้อมยังกับว่าผมเป้ฯนักแสดงชื่อดังงั้นแหละ  ปิดเปลือกตาลงช้าๆ “...พี่อยากเจอ....ฮีชอล”

พูดออกไปแล้วววว >[] ผมอายเป็นเหมือนกันนะ! ยิ่งโดยเฉพาะกับไอ้พวกนี้...อร๊ากกกกกกกก คิดถูกรึเปล่าเนี่ยที่พูดออกไป??!!

และแล้วสิ่งที่ผมคาดไว้ก็ถูก....ไอ้พวกลิงทโมนทั้งหลายพร้อมใจกันแซวผมสุดๆเลยครับ!
ถ้าไม่ติดว่าเพราะเจ้าคิบอมนะ...ไม่มีทางเด็ดขาดที่ผมจะพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน!! ให้ตาย...>/////<

“งั้นรอแปปนะครับ....ผมจะไปเอาของขวัญมาให้” คิบอมพูดทิ้งท้าย ก่อนจะลุกออไปนอกห้องปล่อยให้ผมโดนพวกลูกลิงล้อเลียนกันไปใหญ่

จนสุดท้ายผมเองต้องเป้ฯฝ่ายลุกเดินออกไปหน้าระเบียงที่เดิม....
ไม่สิ...= =!
แค่คล้ายกันกับปีที่แล้ว...คล้ายกับที่ที่ผมได้ขอคบกับคนที่ผมรัก
และที่ที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุด...ที่ได้เป้ฯเจ้าของคนที่ผมเฝ้ารอมานานอย่าง ‘คิมฮีชอล’

ผมปล่อยตัวเองให้ยืนรับลมเงียบๆ ทุกครั้งที่ออกมาที่ตรงนี้ รู้สึกเหมือนฮีชอลจะมาอยู่เคียงข้างเสมอ...
มีความอบอุ่นที่ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว  ทั้งที่ลมหนาวพัดมากระทบใบหน้าแขนเรียวแต่กลับไม่ได้สัมผัสถึงความหนาวเลย
คงเพราะ....หัวใจของผมมีความอบอุ่นของฮีชอลอยู่เต็มไปหมดล่ะมั้งครับ?

….ก๊อก ก๊อก....

เสียงเคาะกระจกเบาๆทำให้ผมหันกลับไปมอง 

ทั้งที่รู้สึกว่าคุ้นเคยกับสายตาคู่สวยคู่นั้น....ริมฝีปากเรียวคู่นั้น  แก้มเนียนที่เคยสัมผัสไหล่บางที่เคยโอบกอด...
แต่ทำไมตอนนี้หัวใจถึงได้เต้นตกตักจนเกือบจะหลุดออกมาข้างนอกแล้วกันเนี่ย?!
ผมแทบจะก้าวเท้าไม่ออกด้วยซ้ำ  ราวกับว่าตัวเองถุกตรึงอยู่กับที่ด้วยสายตาที่จับจ้องมา

ถ้าไม่ติดว่าคิบอมเลื่อนประตูให้คนที่นั่งบนรถเข็นได้เห็นหน้าผมชัดๆ  ผมคงต้องยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกนาน....

“นี่!  อยากหนาวตายเหรอ?  ทำไมชอบออกมายืนตากลมอยู่เรื่อยเลยห๊ะ?” เสียงหวานที่ผมคิดถึงและอยากฟังมาตลอดที่ไม่ได้ไปหา นับแต่วันที่ฮีชอลเข้าโรงพยาบาลกำลังบ่น  ผมหัวเราะน้อยๆก่อนจะก้าวเข้าไปหาแล้วเข็นอีกฝ่ายให้มาชิดติดขอบระเบียง

“ฮีชอล....ขอบคุณนะ”  ผมกระซิบบอกเขาข้างหู แวบหนึ่งที่เห็นใบหน้าสวยนั่นขึ้นสีแดงระเรื่อ

ที่ขอบคุณ...เพราะผมขอบคุณจริงๆ
จริงๆวันนี้...สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดก็คือการได้เจอฮีชอลนั่นแหละ....

ผมอยากอยู่กับเค้าอยากใช้วันที่สำคัญที่สุด...กับคนที่ผมรัก ^^

“ขอบคุณอะไรเล่า! วันเกิด’แฟน’ ตัวเองทั้งทีจะให้นอนอยู่เฉยๆได้ยังไง?  อีกอย่างตาบ้าที่ไหนก็ไม่รู้...ไม่คิดจะไปหากันเลยด้วยซ้ำ!!” มือเรียวตีแขนอีทึกอย่างหมั่นไส้ นึกน้อยใจที่ถูกอีกฝ่ายทิ้งทันทีที่เข้าโรงพยาบาลไปผ่าตัดแบบนั้น

“ก็แล้วเพื่อใครล่ะ?...ถ้าไม่เร่งทำงานแล้วพรุ่งนี้ลีดเดอร์จะมีเวลาอยู่กับเจ้าหญิงทั้งวันได้ยังไงกันครับ” บอกอีกฝ่ายก่อนจะดึงให้ลุกขึ้นมานั่งในอ้อมกอดของตัวเองแทน

ใบหน้าสวยอมลมแก้มป่องอย่างเสียหน้า...รู้หรอกว่าอีทึกทำแบบนั้นเพื่ออะไร

“ก็น่าจะโทรหากันบ้างนี่....ไม่สบายด้วยไม่ใช่รึไง?” เสียงหวานอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด อีทึกก้มหน้าลงซบกับผมเนียนของฮีชอลอย่างอารมณ์ดี 

ก็ทุกครั้งที่เค้าอยู่กับผม...ฮีชอลดูอ่อนโยน บอบบาง น่าทะนุถนอมกว่าใคร

“ขอโทษ...”

“หึ...” เงยหน้ามองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเค้นหัวเราะเสียงเบา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของฮีชอล สร้อยคอเงินกับจี้กล่องสี่เหลี่ยมใสที่ใส่รองเท้าแก้วอยู่ข้างใน “สุขสันต์วันเกิดนะ...จองซู”

ผมได้แต่ยิ้มกว้างกับสิ่งที่ฮีชอลให้ 
รองเท้าแก้วคืออะไร...ผมว่าพวกคุณก็รู้....
ผมเป็นเจ้าชายของฮีชอลสินะ...^^ เป็นคนที่ฮีชอลต้องการอย่างนั้นใช่รึเปล่า

มือเรียวขาวค่อยๆใส่สร้อยกับคอของผมอย่างเบามือ แล้วก็อมยิ้มแบบเด็กๆใช่สองมือจับหน้าผมสั่นไปมาอย่างที่เคยทำที่ไทย....>////<  ฮีชอลน่ารักมั้ยครับ?

ผมดึงรั้งเค้าเข้ามากอดอีกครั้งก่อนจะจูบลงที่ปากของฮีชอลเบาๆ เป็นการขอบคุณ....

….”ขอบคุณนะ...เจ้าหญิงฮีชอลของลีดเดอร์อย่างปาร์คอจองซูคนนี้”….

“ขอบคุณ....”

“รัก”

“รักมาก...”

“รักมากที่สุดรู้มั้ย?”

เสียงหวานบอกผม....เบาๆข้างหู

คำพูดที่ทำให้ผมยิ้มออก
บอกแล้ว...ว่าปีนี้ผมก็คงมีความสุขมากอีกปีหนึ่ง
ตราบใดที่ฮีชอลและผมยังคงเป็นของกันแหละกันแบบนี้ ^^

……

จบแล้วววววว =[]=!
ในที่สุดก็จบ!! เริ่มแต่ง 6 โมง เสร็จตอน..2 ทุ่มครึ่ง!!!
พระเจ้า.....ฟิคเรื่องนี้เร็วสุดๆไปเลยให้ตาย!!! เล่นเอาใจหายใจคว่ำ พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกก็ขอโทษนะจ๊ะ ^^

……….