A reason for soulmate A deeper meaning

Special fic…

Title : Christmas with you

Author : Femodos [ปอนด์]

Note : เพลงประกอบฟิคอยู่ด้านล่างของฟิคนะค่ะ ^^ เพลง Christmas with you ของ SE7EN

Dowload song :: Christmas with you

….

Christmas with you….

.....

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน...การที่ได้อยู่เคียงข้างคนที่รักก็คือความสุขที่สุดของผม

“คัต!”

เสียงผู้กำกับใหญ่ตะโกนดังลั่นผ่านจากจุดที่มีมอนิเตอร์ เสียงตะโกนที่สั่งหยุดชะงักการกระทำของทุกคนแทบจะในทันที

“เดี๋ยวอีกชั่วโมงเราจะเริ่มถ่ายกันอีก พวกนายก็ไปพักก่อนไป” ร่างเพรียวถอนหายใจเฮือกใหญ่วางไม้ตีกองในมือลงกับเจ้าเครื่องดนตรีตรงหน้า สบตากับเด็กหนุ่มอีกสามคนที่เหลือ

“จะไปไหนก็ไปเถอะ ฉันจะเข้าไปนอนสักหน่อย” บอกเสียงพล่า

“งั้นเดี๋ยวผมกับเจย์จะไปซื้ออะไรมาให้ก็แล้วกันนะ  นายจะไปด้วยมั้ยคังอิน?” คิมจองโม ขยับตัวเล้กน้อยยืนเคียงข้างเจย์ก่อนจะหันกลับมาถามร่างท้วมของรุ่นน้องอีกคน

“ไปสิ!” ตอบแทบจะทันที ฮีชอลมองตามเพื่อนและน้องที่สนิทที่สุดสามคน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ

ใบหน้าสวยดูเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด คงเพราะช่วงนี้เค้าไม่สบายล่ะมั้งแล้วยังมีงานเข้ามาเรื่อยๆไม่หยุด ไหนจะซ้อม ไหนจะถ่าย ไหนจะเต้น ถ้าไม่ติดว่าวันนี้จำเป็นต้องมาอัด BOB จริงๆเค้าก็อยากจะนอนอยู่บ้านให้รู้แล้วรู้รอด!

“อ้าว...ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เสียงหวานถามติดจะสูงหน่อยๆ นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างอย่างแปลกใจ ถามเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“สวัสดีครับ!” ทักพร้อมกับก้มหัวจนแทบจะเก้าสิบองศา ชอยมินโฮเงยหน้ามองรุ่นพี่ยังกลัวๆ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ยังมีรอยยิ้มพิฆาตใจสาวแต้มอยู่ที่มุมปาก

ให้ตาย ...ไอ้เด็กคนนี้เหมือนหมอนั่นยังกับแกะ!!

“พวกผมถูกเรียกให้มาอัด BOB กับพวกพี่นะครับ” บอกเสียงหวาน “ว่าแต่...แล้วคนอื่นล่ะฮะ?” ชอยมินโฮถามกลับ เรียกให้คนหน้าหวานกว่าแยกเขี้ยวใส่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าไอ้นิสัยกวนๆนี่มันติดมาด้วยเพราะว่าบังเอิ๊ญ บังเอิญ! หรือว่าไอ้บ้านั่นไปมีลูกไว้ตั้งนานแล้วกันนะ!

 “พวกเจย์ออกไปหาอะไรกินนะ แล้วนี่นายมากันทั้งหมดเลยรึเปล่า” เดินนำอีกฝ่าย ชอยมินโฮหัวเราะกับท่าทางของพี่ชายคนสวยเล็กน้อย ถึงจะไม่ค่อยสนิทมากนักแต่ก็รู้ดีว่าพี่ชายคนนี้น่ากลัวแค่เปลือกนอกอย่างที่พี่ยุนโฮพูดจริงๆ

มองใบหน้าสวยที่ดูเหนื่อยติดจะซีดแล้วก็อยากจะถามอาการอยู่หรอกนะ ติดที่ว่านิสัยอย่างเขามันไมใช่แบบนั้นนี่สิ “ครับ...แทมินก็อยู่ที่ห้อง” บอกขำๆ รู้ดีว่าพี่ชายคนนี้สนิทกับใครในวงตัวเองมากที่สุด

หน้าเหมือนกันยังกับแม่ลูก...

เท้าเรียวก้าวยาวๆไปไม่เท่าไหร่ ทั้งฮีชอลและมินโฮก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องที่ติดป้ายว่า SHINee คนตัวเล็กกว่าหันกลับมามองหน้า ชั่งใจอยู่สักพักก็เลือกที่จะเป็นคนเปิดประตูเข้าไปเอง

“มินโฮ!!” เสียงหวานของเด็กหนุ่มหน้าหวานคนนึงตะโกนทันทีที่ประตูห้องถูกเปิด ฮีชอลเพ่งตามองเจ้าลิงอีกสี่ตัวกลางห้องก่อนจะได้แต่ถอนหายใจ ‘คิมคิบอม’ แฟนเจ้าเด็กนี่สินะ คิดแล้วก็ได้แต่มองอย่างเซงๆ

ยอมรับว่ารู้จักไอ้เด็กพวกนี้มาพอสมควร สนิทที่สุดก็แทมินที่หน้าเหมือนเค้าแถมยังน่ารักน่าแกล้ง แต่พอนานเข้า...ก็พอดูออกว่าอะไรๆมันต้องเกิดขึ้น

แต่ความรู้สึกหวงนี่มันอะไรกัน?!!

“ฮีชอลฮยอง~!” เจ้าของชื่อยืนมองภาพเด็กหนุ่มตัวเล็กที่สุด บอบบางที่สุดกับไอ้หนุ่มอีกคนที่คิมฮีชอลไม่ชอบหน้าเอาซะเลย...จะใครซะล่ะถ้าไม่ใช่....จงฮยอน...คิมจงฮยอน!!

“ว่าไง?”  มือเรียวขยีผมนุ่มสีดำสนิทของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู พลางยิ้มเย็นให้กับจงฮยอนที่เดินเข้ามาด้วย

ไม่ได้ไม่ชอบ...แต่เค้าแค่กำลังหวงลูกมากกว่า (?)

คนตัวเล็กหลุดขำอย่างอดไม่ได้ ภาพพี่ชายหน้าสวยที่เวลาไม่ชอบใครแล้วก็แสดงออกมาตรงๆจนทำให้ใครต่อใครกลัวเค้ายังจำได้ดี แต่ว่า...ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่ฮีชอลจะไม่ชอบซะหน่อยนี่น่า

“ก่อนมาผมเจอพี่อีทึกด้วย” บอกคนที่ยืนอยู่ข้างๆมองเพ่อนในวงเต้นซ้อมเพลงไปเรื่อยๆ แวบหนึ่งที่เห็นสีหน้าของพี่ฮีชอลแปลกไป ...แปลกไปอย่างที่ไม่เคยเห็น ดูเหงาจนผิกปกติ...

“อือ...หมอนั่นไปบริษัทล่ะสิ” คำพูดราบเรียบแต่ทำให้คนได้ยินขมวดคิ้ว

อย่างกับว่าพวกพี่ไม่ได้อยู่ด้วยกันงั้นแหละ...

“อ้าว? พี่อีทึกไม่ได้บอกพี่เหรอฮะ” แทมินขยับมุมปากยกยิ้มจางๆ เอกลักษณ์ของเจ้าเด็กคนนี้คือเวลายิ้มนั่นแหละ ที่ทำให้ฮีชอลทั้งรักทั้งหวงขนาดนี้

มองอีกฝ่ายก่อนจะพยักหน้ารับ ไม่ใช่ว่าไม่ได้บอก...แต่เค้าไม่ได้เจออีทึกมากี่วันแล้วต่างหาก ขนาดตอนที่เข้าโรงพยาบาลหมอนั่นก้ไปญี่ปุ่น ส่วนเค้าเองก็ได้แต่ทำงาน งาน งาน! แบบนี้ทุกวันๆ ไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องเลยด้วยซ้ำ!

บ้างทีแทบอยากจะหนีกลับบ้าน ห่วงว่าไอ้คนที่อยู่คนเดียวมันจะไม่ยอมนอน...ไม่ยอมกิน ไม่สบาย ที่สำคัญถ้าพาใครเข้าบ้านอีก...ไม่ตายก็คงเลี้ยงไม่โต! คอยดูสิปาร์คจองซูอย่าให้จับได้ก็แล้วกัน!!

“แทมิน...” เสียงทุ้มนิ่มเรียกชื่อเด็กหนุ่มที่เค้านั่งคุยด้วย ฮีชอลหันมองคนมาเรียกอย่างแปลกใจ ‘ชอยมินโฮ’ ไม่ใช่แปลกใจหน้าตาเจ้าหนุ่มนี่หรอก แค่แปลกใจกับสายตาที่มองมาต่างหาก ดูเหมือน....เหมือนเวลาที่อีทึกมองเค้าในตอนแรกๆ

โอ้วววว ไม่นะ!!!

“หือ? มีอะไรเหรอมินโฮ” สะดุ้งเล็กน้อยกับท่าทางของแทมิน เด็กหนุ่มตัวเล็กยิ้มอย่างเคย แต่...แปลกไปนิดนะ!

“พี่อนยูเรียกนะ” บอกอีกฝ่าย พลางส่งยิ้มให้ฮีชอล

สาบานได้....ว่าไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้าผมตอนนี้เหมือนตาบ้านั่นไม่มีผิด!!

ทั้งคำพูดการกระทำ....มันทำให้ผมคิดถึง ...คิดถึงตาบ้านั่นจริงๆนะ

“ไปสิ ฉันเองก็จะกลับห้องไปนอนซะหน่อยอีกสักพักถ้าไงก็เดินไปเรียกที่ห้องด้วยล่ะกัน” บอกเสียงหวานพลางดันตัวลุกขึ้น ชะงักเมื่อเห็นมือที่ส่งมาจากมินโฮ มองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะจับให้อีกคนช่วยดึงขึ้นยืน

ปาร์คจองซู...นี่ลูกนายจริงๆใช่มั้ย?!!

“ขอบใจ” บอกเสียงเบา

มินโฮมองแผ่นหลังบางที่เดินออกไปแทบจะทันที หันมองหน้าแทมินก่อนจะหัวเราะออกมาน้อยๆ ทำไมจะไม่รู้ว่าพี่ฮีชอลนิสัยยังไงก็เค้าเอง...สนิทกับพี่อีทึกมากที่สุดด้วยซ้ำ ไม่ต่างไปจากคนที่ยืนด้านข้างที่สนิทกับพี่ฮีชอลอย่างกับแม่กับลูก

“ไปแกล้งพี่เค้า!” มือเรียวตีแขนขาว คนเสื้อกล้ามสีดำตัวเดียวเบ้หน้าเล็กน้อยก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด เรียกสีแดงระเรื่อแต้มใบหน้าเนียนของแทมินไม่ยาก อ้อมกอดกระชับเล็กน้อยให้คนตัวเล็ก

“หรือจะให้แกล้งนายล่ะ” ถามกลับพลางกัดที่ติ่งหูของอีกฝ่ายเบาๆ

“ฮ่ะๆ...ปะ...ปล่อยเลยนะ คนอื่นก็อยู่!” คนตัวเล็กกว่าพยายามดันตัวออก เบี่ยงหน้าหนีคนขี้แกล้งที่กอดตัวเองจากด้านหลัง ชอยมินโฮยิ้มกว้างก่อนจะกอดคนตัวเล็กกว่าให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

ใครอาจจะไม่รู้...แต่สำหรับชอยมินโฮคนนี้ มีแค่ลีแทมินคนเดียวเท่านั้น!

…..

“ให้ตายเหอะ!” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ฮีชอลก็แทบอยากจะทิ้งตัวเองลงกับโซฟาที่จัดไว้ซะแรงๆ

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิด...แต่สายตาของไอ้เด็กมินโฮนั่นเหมือนตาบ้าปาร์คจองซูชัดๆ ครั้งก่อนก็ทีหนึ่ง...กอดกันบนเวทีคิดว่าเค้าไม่รู้รึไงกันนะ! ถึงจะดูแมนแบบนั้นก็เถอะแต่ใครจะรู้ล่ะว่าถ้าเกิด...หมอนั่นเกิดชอบอีทึกขึ้นมา!!

อร๊ากกก.....ไม่นะ!!!

เปลือกตาสวยปิดลงพร้อมกับอาการถอนหายใจเฮือกใหญ่

เค้าอาจจะแค่คิดถึงอีทึกมากเกินไป...ก็เลยพาลไม่ชอบคนที่ทำนิสัยแบบนั้นก็ได้!

จะไปหึงเด็กให้มันได้อะไรกันล่ะ! ....หึง?!!

นี่เค้ากำลังหึงอีทึกกับเจ้ามินโฮนั่นงั้นเหรอ????

“อร๊ากกกกกกก!!!!!” กรีดร้องออกมาพลางขยับซุกหน้าเข้ากับผนังนุ่มของโซฟา “ให้ตายเหอะ....ไม่คิดจะมาหากันบ้างเลยใช่มั้ย” เบาจากแทบไม่ได้ยิน หากแต่สำหรับคนที่มาอยู่ในห้องตั้งแต่แรก...ได้ยินเต็มทั้งสองหู

คนตัวสูงกว่าขยับนั่งลงข้างโซฟาอย่างเงียบๆ ริมฝีปากหนายังกลั้นขำกับสภาพของคนรักเมื่อครู่

ปาร์คจองซูมาอยู่ในห้องตั้งนานแล้วล่ะ...เพราะรู้จากพวกมินโฮว่าจะมาอัดรายการกับฮีชอล เลยอดไม่ได้ที่จะฝากงานไว้กับเจ้าฮยอกแจกับซองมินที่วันนี้ว่างกันดีนัก ขอผู้จัดการได้ก็ติดรถของพวกมินโฮมาที่นี่เลย

ปากอิ่มหยักยิ้มมองคนตัวเล็กที่เริ่มหลับสนิทอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวปัดปรอยผมที่ปรกหน้าออกเบาๆ ก่อนจะวางมือลงกับหน้าผากเนียนของอีกฝ่าย ไออุ่นจากคนที่นอนอยู่ทำให้อีทึกต้องถอนหายใจเบาๆ

“ยังไม่หายอีกเหรอเนี่ย” บ่นพึมพำกับตัวเอง เลื่อนมือลงมาเกาะกุมมือเล็กที่ติดจะเย็นน้อยๆ

“คิดถึงจนแทบบ้าเลยรู้มั้ย...คิดถึงครับเจ้าหญิง”

กลีบปากหยักประทับลงกับเรียวปากได้รูปของฮีชอลเบาๆ เขาไม่อยากทำให้ฮีชอลตื่น...แต่ความคิดถึงก็ทำให้อยากที่จะจูบอยากจะกอดคนตรงหน้านี้ให้หายคิดถึง

“อือ...” เสียงหวานครางน้อยๆเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคย เปลือกตาหนักอึ้งลืมมองคนที่นั่งอยู่ด้านข้างตัว ภาพตรงหน้าพล่ามัวจนทำให้นึกว่าตัวเองตาฝาด ก่อนจะได้แต่ฉีกยิ้มกว้าง... ”ทึกกี้?”

มีเพียงลักยิ้มที่บุ๋มลงไปที่แก้มซ้ายเป็นคำตอบรับเสียงเรียก กับใบหน้าติดจะกวนๆแต่ฉายแววคิดถึงอย่างไม่ปิดบัง “ไม่สบายแล้วทำไมไม่บอกคังอินหรือจองโมล่ะ”

ยิ้มกว้าง....ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเชิดใส่อีกคนแทน

อีทึกหัวเราะขำกับท่าทางของฮีชอล มือแกร่งเอื้อมขยีผมอีกฝ่ายเล่นอย่างเคย “ห่วงหรอกนะ...ถึงได้ถามนะ” บอกเสียงทุ้ม ฮีชอลมองอีกฝ่ายชั่งใจ อยากจะโกรธ อยากจะด่า อยากจะตีซะหลายๆที แต่พอเห็น...ทั้งการกระทำทั้งสายตาและความรู้สึกที่ได้รับก็ทำให้โกรธไม่ลง

“ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย ว่าแต่ทึกกี้เถอะ....ทำไมถึงมาได้ล่ะ!” บอกเสียงเบาเขยิบให้อีทึกขึ้นมานั่งด้านข้าง เอนหัวพิงไหล่อีกฝ่ายอย่างทุกที

“มากับพวกมินโฮนะ เห็นเจ้าพวกนั้นบอกว่ามาอัดที่นี่เลยขอตามมาด้วย” บอกเบาๆ กดจูบลงกับกุ่มผมเนียนสีเดียวกันกับเค้าที่เพิ่งไปทำมาเมื่อกี่อาทิตย์ก่อน บางคนอาจจะไม่สังเกตแต่ก็คงมีบ้างล่ะนะที่เห็นว่ามันคือสีเดียวกัน...

“ว่างมากรึไง” ถามกลับเสียงขุ่น ไมได้อยากจะประชดนะ...แต่ปกติทุกทีอีทึกก็เห็นงานมาก่อนทุกครั้งนอกซะจากจะว่างจริงๆนั่นแหละ!

ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะดึงฮีชอลเข้ามาวางหน้าลงกับไหล่เล็ก “ขอโทษ...” บอกก่อนกระชับวงแขนแกร่งให้แน่นขึ้น ฮีชอลเองก็ขยับตัวพิงหน้าอกอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ

เป็นคำขอโทษที่อีทึกไม่ผิดเลยสักนิด...

เสียงหวานสลับกับเสียงของอีทึกดังตลอดเวลา ร่างโปร่งมองคนที่นอนตักตัวเองอยู่ด้วยรอยยิ้ม ทุกครั้งที่เห็นฮีชอลยิ้มเค้าชอบมองรอยยิ้มแบบนั้นมากกว่าที่จะมองเวลาคนตัวเล็กร้องไห้

“ฮ่าๆๆ...จริงสิ แล้วสรุปว่าแทมินกับมินโฮงั้นเหรอ?” พยักหน้าใบหน้าสวยคลายยิ้ม นัยน์ตากลมโตสบตาอีทึกอย่างเด็กตัวเล็กๆที่รอขนม มือแกร่งเลื่อนมาบีบจมูกอีกฝ่ายเบาๆ ก้มลงจนแทบชิดรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างกันแค่นิดเดียว ดวงตาแววฉายภาพอีกฝ่ายอยู่ภายในอย่างชัด

“คิดถึง...” เสียงหวานขาดหายไปพรอ้มกับสัมผัสอุ่นหวานที่เข้ามาแทนที่ ลิ้นเรียวกวาดเข้ามาในโพร่งปากอย่างชำนาญ ไม่ได้ขัดขืน หากแต่ตอบรับอย่างเต็มที่ จูบหวานและอบอุ่นทีอีทึกมองให้ ผละออกก่อนจะกดริมฝีปากลงมาอีก

นานที่อีทึกจูบฮีชอลซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ฮีชอลพยายามสูดอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุดทุกครั้งที่อีทึกผละออก ใครกันนะที่บอกว่าคนอย่างอีทึกจะจูบใครไม่เป็น...อีทึกจูบเก่งกว่าที่ใครต่อคิดต่างหาก ทุกครั้งที่ได้รับรสสัมผัสหวานไม่ต่างไปจากน้ำผึ้งที่กินเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด อยากจะลิ้มลอง อยากจะได้รับและอยากจะป้อนให้อย่างไม่สิ้นสุด

“อือ...คิดถึง...คิดถึงมาก” บอกก่อนจะซบลงกับอกกว้าง อีทึกคลายยิ้มน้อยๆมือเรียวลูบผมอีกฝ่ายคล้ายปลอบเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่นจากคนในอ้อมกอด

“ไม่เห็นต้องร้องเลย” กระซิบข้างหู “จะมาหาบ่อยๆ....อย่าร้องเลยนะ”

เขาพอเดาออกว่าฮีชอลคิดอะไร....เมื่อวันก่อนที่เค้าเองนั่งดู Good daddy ตอนใหม่ที่เพิ่งฉายไปเมื่อวันก่อน ก็แทบทำให้เขานั่งไม่ติดที่ เบอร์มือถือที่ฮงกี กอนโม ยังบัม และเซยุนพยายามค้นในมือถือของฮีชอลทำเขาสะดุ้งเมื่อได้ยินว่ามีชื่อเค้าออกมาด้วย

รู้หรอกว่าช่วงนี้เค้ากับฮีชอลแทบจะไม่ได้เจอกันเลย แต่คนผิดก็คงเป็นเค้าเองนี่แหละที่ลืมไปทำงานจนลืมกระทั่งโทรไปหาคนตัวเล็กคนนี้ พอมาเห็นสีหน้าของฮีชอลใน Good daddy ก็อยากจะบ้า

ฮีชอลเหงาจนรู้สึกได้ ดวงตากลมๆที่เคยสดใสทั้งต่อหน้ากล้องและต่อหน้าคนอื่นดูซึมอย่างเห็นได้ชัด...

“เหอะ!! จะมาบ่อยๆ...แล้วนาย..อึ่ก...ก็ไม่มา!! ไปตายซะเลยไป!! ตาบ้าเอ๊ย~!!!” คนตัวเล็กเงยหน้ามอง เงียบเล็กน้อยก่อนจะตวาดใส่อีทึก แวบหนึ่งที่อีทึกชะงักก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังแล้วดึงฮีชอลเข้ามากอด ลูบผมอีกฝ่ายเบาๆ

“ถ้าตายแล้ว...คิมฮีชอลจะเสียใจมั้ยครับ”

“จองซู!!!” ผลักอีทึกออกอย่างแรง เรียกชื่อจริงเสียงดัง ดวงเรียกจ้องอย่างเคืองๆ

“ฮ่าๆๆ....ล้อเล่นน่า จะทิ้งคนขี้แยคนนี้ได้ไงครับ” บอกข้างหู กอดฮีชอลให้แน่นกว่าที่เคย เสียงสะอื้นที่บ้างทีเค้าก็อยากได้ยินดังรอดมาเบาๆ 

“ไม่รู้ล่ะ! ...วะ...วันนี้...ทึกกี้ต้องอยู่กับฉันตลอดเวลาด้วย” เสียงหวานครือน้อยๆบอก อีทึกฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม แน่นอน...ก็วันนี้เค้ามาเพื่ออยู่กับฮีชอลตลอดเวลา แม้คนตัวเล็กจะไม่ขอแต่เค้าก็จะอยู่

 “อะแฮ่ม!” มือเรียวปล่อยฮีชอลออกจากอ้อมกอดอย่างอัตโนมัติ มองเด็กหนุ่มอีกสามคนที่เดินเข้ามาในห้อง “ขอเข้าไปในห้องหน่อยได้มั้ยครับ?” หัวเราะกับคำแซวของคังอิน ฮีชอลยิ้มเย็นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตักของอีทึกไม่สนใจสายตาของคนที่เหลือ

“แหม~! ตะกี้ยังดูง่วงๆอยู่เลยได้ยาดีเลยนะ” เสียงทุ้มของคนที่พูดน้อยบอกทันทีที่นั่งลงตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามก่อนจะดึงจองโมให้นั่งลงมาด้วย

“นายเองก็ใช่ย่อยนี่...ดูจองโมสิหน้าแดงใหญ่เลย” อีทึกตอบกลับแทนฮีชอล มองใบหน้าสวยของคิมจองโมที่ระเรื่อขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่เข้าเห็นว่าเจย์ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด คังอินหัวเราะเสียงดังกับคำพูดของอีทึกสลับกับหน้าของจองโม

“เตรียมตัวเถอะ...ได้เวลาแล้ว” คนถูกแซวกระแอ่มสองสามรอบก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง มือเรียวดึงมือของตัวเองออกจากเจย์ช้าๆ แต่ไม่วายโดนอีกฝ่ายดึงลงไปกอดอยู่ดี

“งั้นผมไปดูเจ้าพวกนั้นก่อนล่ะกัน” คังอินละสายตาจองสองคู่เพี้ยนตรงหน้า ก่อนจะเลี่ยงออกไปช้าๆ

“ปล่อย!”

“ไม่ปล่อย...อีทึกยังไม่ปล่อยฮีชอลเลย...จะอายอะไร?” เจย์ถามกลับมองหน้าคนรักตัวเองเคืองๆ ถึงจะรู้ว่านิสัยจองโมเป็นยังไงแต่ก็อยากจะแกล้งอยู่ดี

“ก็นั่นมันฮีชอลกับอีทึก! ไม่ใช่ฉันกับนาย” ตอบกลับเสียงเบา ใบหน้าสวยยังอายอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งทำได้แต่หลบสายตาที่อีทึกกับฮีชอลมองมาอย่างขำๆ “ไม่รู้ล่ะ...ลุกได้แล้วเจย์” มือเรียวเอื้อมดึงอีกฝ่ายขึ้นมา เจย์หันมองอีกสองคนก่อนจะขยับลุกขึ้นช้าๆ

“อือ...ปล่อยให้คนไม่ได้อยู่ด้วยกันเค้าได้อยู่ด้วยกันบ้าง” บอกทิ้งท้ายก่อนเดินจูงมือจองโมออกไป เสียงหัวเราะของจองโมทำให้ร่างเพรียวที่นอนบนตักของอีทึกหน้าแดงระเรื่อ

“ลุกได้แล้วมั้งเดี๋ยวผู้กำกับว่าเอานะ” อีทึกก้มลงบอกอีกฝ่ายเบาๆ เสียงทุ้มอบอุ่นทำให้ฮีชอลเบ้หน้า ก็เค้าอยากจะนอนกับความรู้สึกแบบนี้มากกว่า อาจเพราะงานที่เข้ามาตลอดทำให้เวลานอนก็น้อยแถมยังนอนไม่ค่อยหลังเพราะติดนิสัยที่ต้องมีคนมากอดอย่างคนคนนี้อีก

“แต่ยังง่วงอยู่เลย...ฮ้าววว” บอกเปรยๆ ตากลมโตดูงอแงอย่างเห็นได้ชัด

“อีกเดี๋ยวเดียวก็ได้กลับบ้านแล้ว อย่าดื้อสิครับเจ้าหญิง” มือแกร่งดันไหล่ฮีชอลเบาๆ ใบหน้าสวยอมลมเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ

“ไปดูมั้ย?” ถามเสียงหวาน อีทึกพยักหน้ารับขำๆก่อนจะเป็นฝ่ายจูงคนตัวเล็กเดินออกไป

เด็กหนุ่มเสื้อสีดำกับกางเกงเข้าตัวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องชะงักก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง ไม่ต่างไปจากร่างเล็กที่เดินตามออกมาติดๆ อีทึกเองก็ยิ้มตอบมีเพียงฮีชอลคนเดียวที่มองก่อนจะแยกเขี้ยวใส่

แทมินสะกิดร่างสูงข้างตัวอย่างมินโฮมองมือของอีทึกที่เกาะกุมมือเล็กไม่ปล่อยก่อนจะได้แต่ยิ้มแก้เขิล เขาพอรู้ว่าคู่นี้น่ารักแต่ไม่คิดจะมาเจอกับตัวอย่างนี้

“เดี๋ยวนั่งคอยที่มอนิเตอร์ก็แล้วกัน” บอกเสียงเบา เหลือมองสตาฟ์คนอื่นที่ง่วนอยู่กับการเตียมอุปกรณืมือแกร่งลูกผมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนก่อนจะดันไหล่ให้ก้าวไปข้างหน้าน้อยๆ

“น่ารักเนอะ” ร่างเพรียวสะกิดคนข้างตัวที่เดินตามมาติดๆ มินโฮยิ้มกว้างรับกับคำพูดของแทมิน “ฮีชอลฮยองน่ารักอีทึกฮยองต้องหวงมากแน่ๆถึงได้ตามมาถึงนี่”

“ฮ่าๆ นั่นสินะ...ดูสายตาพวกเค้าสิ” มือเรียวชี้ผ่านไปที่ฮีชอลที่มองมาทางพี่อีทึก สายตาที่ห่วงใยและแคร์อย่างบอกไม่ถูก บอกนี้สินะ...ที่เรียกว่า ‘ความสุข’ ของการได้เคียงข้างใครสักคน

คนที่เป็นหัวใจและใบหน้าอีกครึ่งหนึ่ง...

.....

“คัต! เอาล่ะเสร็จแล้วทำดีมาก เจอกันหลังวันคริสมาตร์นะ” เสียงทุ้มแฟบตะโกนขึ้นมาอย่างเคย ฮีชอลถอนหายใจยาวเดินเข้าไปหาร่างเพรียวที่ยืนอยู่ด้านข้างของทีมผู้กำกับ ก้มหัวขอบคุณก่อนจะเลี่ยงออกไปเฉยๆ

“เหอะ! คริสมาตร์ก็วันนี้นี่แหละ...พูดได้เนอะเหมือนจะได้หยุดยาวเลย” เสียงหวานบ่นเบาๆ กับใบหน้าที่ดูเหนื่อยแต่พยายามกวน อีทึกเลยได้แต่หัวเราะ

“เอาน่า...วันนี้อยากไปไหนมั้ย” เดินเคียงข้างฮีขอลกลับไปที่ห้อง ส่วนเจย์กับคังอินกลับไปตั้งนานแล้วมีแค่เค้าที่ยืนรอฮีชอลอยู่คนเดียวกับพวกมินโฮที่เหลือ

“อยากไปดื่ม” ตอบกลับแทบจะทันที อีทึกโคลงหัวอีกฝ่ายไปมาเบาๆ

“ดื่มไม่เก่งยังจะกล้าดื่มอีกนะ”  บอกทั้งที่ยังเดินไปข้างๆ ยิ้มกว้างเมื่อเห็นฮีชอลหันมาค้อนควับเอาซะทีหนึ่ง “งั้นเอาเจ้าพวกที่เหลือไปด้วยมั้ย หรือว่าจะกินที่บ้าน”

ฮีชอลเงียบไปเล็กน้อย “ไปกินที่ร้านก็ได้ นานๆที...พวกที่อยู่ก็มีแค่ไม่กี่คน” พยักหน้ารับกับคำพูดของอีกฝ่าย มือเรียวควานหามือถือในเสื้อก่อนจะเอาออกมากดเบอร์เมมเบอร์ที่อยู่ด้วย ระหว่างที่รอฮีชอลเก็บของ

 .....

เสียงเพลงหวานเข้ากับบรรยากาศคริสมาตร์ในวันนี้ ร่างเพรียวในชุดเสื้อยืดสีขาวถูกคลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวสีชมพูตัวเก่ง นั่งข้างร่างโปร่งของอีทึกอยู่ไม่ห่าง บรรยากาศในร้านดูอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่มาคงเพราะการตกแต่งด้วยแสงไฟสีขาวนวลล่ะมั้งทำให้ฮีชอลดูขาวขึ้นไปอีก

“อย่ากินมากล่ะ พรุ่งนี้ก็ทำงานอีก” น้ำเสียงหวานบอกอีกฝ่ายกัดๆ เพราะรู้ดีว่าอีทึกนะเมาอยากแค่ไหนแต่สภาพแฮงค์นี่สิ...แทบจะทุกครั้งที่มาดื่มด้วยกัน

คนถูกว่าเพียงแค่ยิ้มรับกับความห่วงใยของคนด้านข้าง มือแกร่งเอื้อมดึงรั้งให้ฮีชอลเอนซบลงกับไหล่ของตัวเอง

รอยยิ้มถูกแต้มขึ้นบนใบหน้าของคนทั้งสองคน คริสมาตร์นี้อาจจะไม่ได้หวานหวือหวาเหมือนคนอื่น แต่แค่นี้ก็มากเพียงพอที่จะเติมเต็มความรู้สึกในใจ นิ้วเรียวที่ว่างสอดประสานกันจนแน่น

อีทึกมองเหล่าน้องคนอื่นๆที่ออกไปเต้น หรือนั่งกับคนรักของตัวเองเงียบๆ โต๊ะที่เลือกอยู่มุมในสุดทำให้พวกเค้าสบายใจแถมยังเป็นร้านที่มาประจำ จะต้องไปแคร์อะไรอีกล่ะ

“เมื่อสี่ปีก่อน...จูบแรกของนายก็วันนี้สินะ” อีทึกเปรยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ จำได้ดี...วันนั้นเวลานั้นฮีชอลกับเขา ครั้งแรกที่รู้สึกก่อนที่ฮีชอลจะคบกับฮันเกิง แต่ตอนนี้ เวลานี้...ปาร์คจองซูคือเจ้าของทั้งตัวและหัวใจของคนนี้

“...ทำเป็นพูด...ทึกกี้เองไม่ใช่เหรอที่เริ่มนะ!” ว่าใส่เสียงเบา ก่อนจะก้มหน้างุดลงกับหน้าอกตัวเองเรียกเสียงหัวเราะจากอีทึกได้ไม่ยาก

“แล้วปีนี้....เป็นฉันอีกแล้ว...จะเบื่อมั้ย” ถามพลางเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอลล์ ก่อนจะมีเพียงความเงียบที่เป็นคำตอบ พูดจบเจ้าตัวก็ก้มลงปิดปากเรียวสวยของอีกฝ่ายที่กำลังรอรับสัมผัสคุ้นเคยของคนตรงหน้าอย่างอีทึก

ฮีชอลปรือตาลงอย่างช้าๆ มือเรียวเอื้อมรั้งอีกฝ่ายออกไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว  ปากเรียวก็เผยอขึ้นปล่อยให้อีกฝ่ายได้ลวงเกินอย่างที่ต้องการ ลิ้นเรียวกวาดต้อนความหวานหยดแล้วหยดเล่าลิ้นเล็กของอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย  ครางออกมาเบาๆ กับสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้ ความหอมหวานปานน้ำผึ้งจากปากเรียวสวยของฮีชอลทำให้อีทึกอดไม่ได้ที่จะกวาดเอารสชาติหอมหวานนั้นให้ได้มากที่สุด 

“อื้อ...” เสียงหวานครางสั่น จากการกระทำของคนที่ได้ชื่อว่าลีดเดอร์..หรือนางฟ้า อีทึกถอนจูบออกมองหน้าอีกอย่าง มือเรียวเล็กเอื้อมรั้งต้นคอของอีทึกไว้ “ไม่เบื่อ..”

“ไม่ว่าปีหน้าหรืออีกสักกี่ปี...ก็ไม่เบื่อ” บอกเสียงหวานข้างหูอีทึก “หรือว่าอยากให้ฉันไปจูบกับคนอื่นล่ะ” ท้าอย่างทุกที มองหน้าหล่อที่ดูเข้มขึ้นมานิดหน่อย

“กล้าเหรอ?”

“แล้วคิดว่ากล้ามั้ยล่ะ....”

อีทึกไม่ตอบแต่เลือกที่จะกดจูบลงอีกครั้งมากกว่า ก่อนจะคอยแต่มอบความหวานให้แก่กันและกัน มือเรียวของอีกฝ่ายโอบรอบคอตัวเอง ผละริมฝีปากออกก่อนจะขบเม้มเบาๆที่ซอกคอขาว “คิมฮีชอลต้องเป็นของปาร์คจองซูคนเดียว...อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยนายให้ใครง่ายๆนะ”

“คริคริ...” มีเพียงเสียงหวานที่หัวเราะกับคำพูดแบบนั้น

“หลงมารักลีดเดอร์งี่เง่าแล้ว...จะไปรักใครได้อีกล่ะ”

...อีทึกยิ้มกว้างนัยน์ตาเรียวสบตาอีกฝ่ายไม่หลบ...

“ลีดเดอร์งี่เง่าคนนี้ก็รักใครไม่ได้เช่นกันครับ”

...ฮีชอลเองก็ยิ้ม ยิ้มจนเห็นลักยิ้ม....

“รักนะ...ตาบ้าเอ๊ย~!!!”

ก็แค่คริสมาตร์ แต่เป็นคริสมาตร์ที่มีคุณค่าของพวกเราสองคน เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน...การที่ได้อยู่เคียงข้างคนที่รักก็คือความสุขที่สุดของผม ของปาร์คจองซูและคิมฮีชอลตลอดไป

“เมอร์รี่คริสมาตร์ครับ!!!”

……