*[K]IMHEECHU[L]*

[Short Fic] Burst into tears..[1]

Author : Femodos [ปอนด์]


- -

Burst into tears..



..ร้องไห้งั้นเหรอ?..


..ใครกันละที่อยากจะร้องไห้..


ตัวผม..หรือว่าเค้า..ปาร์คจองซู


- -





[01]



นัยน์ตาสีนิลถูกปิดลงทันทีที่เจ้าของมันล้มตัวลงบนที่นอนไร้สีสันนากจากสีขาว


สีขาว..ที่บริสุทธิ์ เพียงสีเดียวเท่านั้น…


คิมฮีชอลพ่นลมหาใจออกมาเบาๆ ทั้งที่ยังคงปิดเปลือกตาสนิทอยู่อย่างนั้น มือเรียวถูกยกขึ้นชูกลางอากาศก่อนจะกำเอาไว้ แล้วคลายออกช้าๆ


..เหมือนต้องการจะไขว่คว้าอะไรสักอย่าง…?


ถอนหายใจเบาๆอีกครั้ง พร้อมกับลดระดับมือลงแล้วขยับตัวซุกหน้าลงกับหมอนสีขาวใบโปรด


..หลายครั้งแล้วที่ต้องทำแบบนี้...


เพราะอะไรกันนะ?..


- -



“ฮ่าๆ..งั้นเหรอ? ชั้นเองก็แอบตกใจเหมือนกันว่าทำไมพวกนายถึงได้รีบกลีบมา”


“อื้อ ไม่งั้นพวกเราก็คงไม่รีบกลับมาหรอกครับ”


เสียงพูดคุยมากมายดังพอที่จะเรียกสติของคนที่กำลังคิดอะไรอยู่คนเดียวอย่างคิมฮีชอลให้ตื่นได้ง่ายๆ


..คงกลับมากันหมดแล้วสินะ..พวกยุนโฮ..ก็ด้วยสินะ..


ร่างบางดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงสีขาวอย่างช้าๆ


ไม่รู้ว่าเพราะอาการเหนื่อยรึเปล่ากันนะ? ถึงทำให้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดราวกับกำลังถูกดูดออกไป?


..หรือเพราะ..ผมกำลังเหนื่อยจริงๆ..


เปลือกตาสีสวยถูกเปิดขึ้นช้าๆ พร้อมกับที่คนสวยสะบัดหัวไล่ความง่วงให้ออกไปจากหัวของตัวเอง
พอดีกับที่ใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา..
คนที่คุ้นเคย..ปาร์คจองซู


..สายตาที่จ้องมาอ่อนโยนเช่นเดิม..


แต่ มีอะไรสักอย่างที่แปลกออกไป?


..ใช่…คงจะเป็นรอยยิ้มล่ะมั้ง? รอยยิ้มที่ดูเจ็บปวด


นายเองก็เจ็บปวดเหมือนกันเหรอ อีทึก?


“เพิ่งตื่นเหรอ? ออกไปข้างนอกสิ พวกยุนโฮมาแนะ” เสียงพูดเป็นคำแรกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้อง
ไม่เคยเปลี่ยน.. อีทึก ยังเหมือนเดิม..อยู่รึเปล่านะ?


เสียงพูดทุ้มหวานตามสไตล์ของเจ้าตัว ทั้งอบอุ่น อ่อนโยนและกรีดหัวใจไปพร้อมๆกัน..


ฮีชอลชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินปลายประโยคที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากเรียวสวยตรงหน้า แววตาเรียวสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับสู่สภาพเดิม หากแต่พอถึงเวลาที่จะมองกลับไปหาอีทึก ร่างสูงตรงหน้ากลับเบนหน้าหนีหลบสายตาจากเค้า


ยุนโฮ?


ชื่อของรุ่นน้องที่ฮีชอลสนิทที่สุดตั้งแต่เดินเข้ามาใน SM entertainment


ชื่อที่อีทึกเคยบอกว่า..’ไม่ชอบ’ แต่ก็ไม่ได้ ‘รังเกียจ’


ฮีชอลเข้าใจความหมายในข้อนี้ดี


แต่..ทำไมอีทึกถึงไม่เคยเข้าใจ


“…” ไม่มีเสียงตอบจากคนสวย จนอีทึกต้องลอบถอนหายใจเบาๆ เท้าเรียวก้าวเข้าไปหาคนสวยตรงหน้าที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นหันหน้าเข้าหาคนสวยตรงหน้า


“ฮีชอล..” เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิม มือเรียวเอื้อมไปจับมือคนตรงหน้ามากุมไว้ แต่ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรอีก อีทึกก็จำต้องปล่อยมือจากร่างบางแล้วลุกขึ้นยืนทันทีราวกับสิ่งที่ทำมันผิด?


“พี่อีทึก!” เสียงหวานของนักร้องนำคนสวยจากวงบอยแบนด์รุ่นพี่..คิมแจจุง


อีทึกหันกลับไปมอง ก่อนจะยิ้มให้เด็กหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้า.. ร่างสูงบางชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกคนที่อยู่ในห้อง ก่อนจะค่อยๆระบายยิ้มอย่างที่ฮีชอลบอกได้คำเดียวว่า ‘ฝืน’ สุดๆ


“เอ่อ…ขอโทษฮะ ไม่คิดว่าพี่..จะอยู่ด้วย” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยออกมาเบาๆ ราวกับเจ้าตัวพยายามที่จะไม่ทำให้มันสั่น พร้อมกับก้มหัวขอโทษอย่างมีมารยาท ก่อนจะอึกอักเข้าไปอีกเมื่อเห็นคนสวยที่ได้ชื่อว่า ‘เจ้าหญิงน้อยของวงซูปเปอร์จูเนียร์’ อย่างฮีชอลเพียงแค่มองอีทึกสลับกับแจจุงไปมาแค่นั้น
ไร้สีหน้าหรือการแสดงออกอะไรที่จะทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด


“เราออกไปข้างนอกกันดีกว่า แจจุง ให้ฮีชอลได้พักผ่อนเถอะ” อีทึกมองบรรยากาศตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจ แล้วเดินเข้าไปจับบ่าเล็กของแจจุงอย่างอ่อนโยน พร้อมกับพาเจ้าตัวเดินออกจากห้องทันทีที่แจจุงพยักหน้า


...ไม่คิดว่าจะมาเจอกันในที่แบบนี้อีก..

..ไม่คิดเลยจริงๆ..


คิมฮีชอล ..คิมแจจุง ..จองยุนโฮ ..และปาร์คจองซู

- -



ฮีชอลมองตามหลังร่างสูงที่เดินพาคนตัวเล็กบอบบางคนนั้นออกจากห้อง
รอยยิ้มระบายที่ริมฝีปากเล็กน้อย


..รอยยิ้มที่ไม่รู้ความหมาย..


เท้าเรียวสองคู่ก้าวออกมาจากห้องนอนสีหวาน เรียกให้คนที่นั่งคุยกันอยู่กับคนอื่นๆ แต่สมองกลับไม่ได้สนใจหันมามองก่อนจะปรายสายตามองผ่านไปในห้องที่ทั้งคู่เพิ่งเดินออกมาด้วยกันเมื่อครู่


อีทึกจูงมือแจจุงให้มานั่งลงที่โซฟาด้านข้างของตัวเอง ก่อนจะพาตัวเองเข้าร่วมบทสนทนาไปด้วยอย่างสนุกสนาน ต่างจากคนที่นั่งอยู่เคียงข้างอย่าง..คิมแจจุง.. และเด็กหนุ่มที่เอาแต่ยิ้มและพูดเสริมบ้างมาตลอดอย่าง..จองยุนโฮ..


แจจุงนั่งมองใบหน้าด้านข้างของอีทึก ก่อนจะเบือนสายตาไปสบกับคนๆหนึ่งที่คิดว่าจะคอยเอาใจใส่กันมาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน


แต่พอถึงเวลาแบบนี้…ก็ไม่เคยคิดถึงคนๆนี้อยู่ในสายตา หรือเพราะ..ตอนนี้คนที่น่าสนใจกว่า
คนที่อยากเข้าไปหาและอยู่ใกล้ๆมากกว่าคือ..คนที่อ่อนแอกว่าใครงั้นเหรอ?


ยุนโฮนั่งมองแจจุง อีทึกและคนอื่น อย่างเบื่อๆ


ใช่!..เบื่อ จนไม่คิดอยากจะมองภาพตรงหน้า ไม่คิดว่าคนสวยที่เค้าคอยเฝ้ามองตลอดเวลาอย่างคิมแจจุงกับพี่อีทึกจะ….


“เอ่อ…พี่อีทึก พี่ฮีชอลไปไหนครับ” สุดท้ายก็ทนไม่ได้..


ใครกันจะทนมองคนที่ตัวเองรักหรือ ‘แฟน’ ของตัวเองนั่งคุยอยู่ข้างๆกับ ‘แฟนเก่า’ ได้แบบนี้!


อีทึกชะงักสายตาที่มองน้องๆคนอื่นๆเล่นเกมตรงหน้าอย่างสนุก แวบหนึ่งที่..นัยน์ตาสีสวยสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อมองหน้าคนที่ถาม แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น…


อีทึกคลายยิ้มให้เด็กหนุ่ม ก่อนจะชี้ไปที่ประตูห้องมุมสุดที่ถูกปิดสนิทอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ที่เค้าเดินออกมาจากห้อง


รอยยิ้มอ่อนโยนกับแววตาที่เจ็บปวด?
..เข้ากันดีนะ ว่ามั้ย?..


ยุนโฮพยักหน้ารับ เบนสายตามองผ่านคนที่นั่งด้านข้างอีทึกแล้วเดินออกไปทั้งอย่างนั้น


ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง..ก็คงต้องใช้เวลา


แจจุงถอนหายใจเบาๆกับการกระทำของคนตรงหน้า.. ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ไม่อยากให้น้ำตาที่คลออยู่ต้องไหลออกมาให้ใครต่อใครเห็น สุดท้าย.. ไม่ว่าใคร ‘แฟนเก่า’ ก็ยังเป็นที่หนึ่งอยู่งั้นเหรอ?


อีทึกหันมองคนตัวเล็กที่นั่งเคียงข้าง ทั้งที่ตัวเริ่มสั่นน้อยๆจากการกลั้นเสียงสะอื้น


แต่เพราะแจจุงก้มหน้าคนอื่นเลยไม่รู้ว่าตอนนี้..คนคนนี้กำลังร้องไห้อยู่ มือเรียวลูบเบาๆบนผมเนียนนุ่มของอีกฝ่าย การกระทำที่ทำให้คนที่กำลังจะเดินเข้าห้องไปแต่ก็ยังคิดที่จะหันกลับมามองอยู่ดีอย่างยุนโฮพูดไม่ออก


..ทำไมกันนะ ถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้กัน.. ..ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..

- -


ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตู ที่ทำให้จิตใจที่ไหววูบอยู่แล้วของร่างบางต้องสั่นไหวขึ้นไปอีก


ทำไมจะไม่รู้? ว่าคนที่กำลังเคาะอยู่เป็นใคร
แต่ ที่กำลังกลัวนะ..กลัวตัวเองมากกว่า!


ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออก เพราะยุนโฮรู้ดีว่านิสัยของฮีชอลเป็นยังไง.. ต่อให้เคาะไปแค่ไหน ก็ไม่เดินมาเปิดให้อยู่ดี นอกซะจากคนคนนั้นจะเป็น..คนสำคัญจริงๆ..


ฮีชอลถอนหายใจเบาๆ ไม่ให้คนที่เข้ามาเห็น เด็กหนุ่มมองคนสวยที่นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาอย่างคุ้นเคยแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง


“….” ไม่มีประโยคใดออกจากปากเรียวสวยของฮีชอล


“ผม..ขอโทษ” นานกว่าที่จะมีใครเปิดปาก ยุนโฮก้มหน้าลงมองฝ่ามือที่วางอยู่บนตักของตัวเอง
ประโยคที่คาใจมาตลอด..ประโยคที่รู้ดีว่าฮีชอลต้องการได้ยิน..มาตลอดเช่นกัน


“..ไม่เป็นไร” ใบหน้าเนียนสวยเหลือบมองการกระทำของยุนโฮก่อนจะระบายยิ้มออกมา
ยิ้มที่สดใสแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความเจ็บปวดเสมอ


“พี่…ผม..ผมขอโทษจริงๆ ..พี่อย่าโกรธแจเลยนะ ผมผิดเองที่..’รัก’ แจทั้งที่ผมก็คบกับพี่อยู่..ผม..ได้โปรดเถอะนะครับ..อย่าโกรธแจจุงเลย แจไม่เกี่ยวอะไรด้วย พี่.. พี่จะทำอะไรผมก็ได้ แต่อย่าโกรธแจเลยนะครับ!” ยุนโฮทรุดลงกับพื้น ก่อนจะก้มหัวให้ฮีชอล ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของคนสวย จนฮีชอลได้แต่มองอย่างอึ้งๆ


..นี่สินะ..ที่ชั้นแพ้


..แพ้ ..แพ้คิมแจจุงมาตลอด


“ลุกขึ้นเถอะยุนโฮ มานั่งข้างๆพี่สิ” เสียงหวานพูดเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะให้คนที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้างของเตียงได้ยิน ร่างสูงเงยหน้ามองใบหน้าหวานอย่างงงๆ ก่อนจะลุกขึ้นตามที่คนตัวเล็กสั่ง แล้วนั่งลงด้านข้าง…


มือเรียวเล็กที่ดูดผอมลงไปมากของฮีชอลยกขึ้นลูบผมอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ใบหน้าเนียนยิ้มให้อย่างที่ยุนโฮไม่เข้าใจในความหมาย เด็กหนุ่มมองการกระทำของคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ


ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นสิ้งที่คั่นอยู่กับหนังสือที่ฮีชอลดูเมื่อครู่
แวบเดียวที่เด็กหนุ่มไม่เข้าใจ..แวบเดียวเท่านั้นก่อนที่ยุนโฮจะระบายยิ้มอ่อนๆให้ตัวเอง


..ภาพของอีทึกและฮีชอลที่อยู่ด้วยกัน..


รอยยิ้มที่ยุนโฮไม่ได้เห็นมานานกลับมีให้อีทึกเห็นตลอดเวลา
เจ็บมั้ย? ที่ของของตัวเองกลายเป็นของคนอื่นแบบนี้


..แน่นอน ..เจ็บสิ


“แล้วคบกับแจเป็นไงบ้าง? มีความสุขมั้ย” เสียงหวานเอ่ยราวกับว่าไม่เคยมีเรื่องระหว่างคนทั้งคู่ ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่มากเกินไปกว่าพี่และน้อง ราวกับฮีชอลและยุนโฮเป็นเพียงแค่พี่น้องกันจริงๆเท่านั้น


“ผม…ทะเลาะกับเค้าก่อนที่จะมาที่เกาหลีครับ” เด็กหนุ่มบอกฮีชอลตรงๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่ที่ตัก ฮีชอลชะงักเล็กน้อยที่ได้ยิน ทำไมจะไม่รู้ว่า..ทะเลาะเรื่องอะไร?


“งั้นเหรอ?”


เพราะงั้น..นายก็เลยเป็นห่วงแจจุงอย่างนั้นใช่มั้ย..อีทึก?


เพราะนายเห็นและรู้ดีว่าแจจุงไม่สบายใจอย่างนั้นใช่มั้ย?


เพราะ..ว่านายเพียงแค่มองเด็กคนนั้นในฐานะของน้องชายเท่านั้นใช่มั้ย?


ตอบชั้นสิ…ปาร์คจองซู!!!



“ครับ..แล้ววันนี้ผมก็ทะเลาะกับเค้าอีก หลังจากที่พี่กลับมาก่อน” ยุนโฮถอนหายใจเบาๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพราะเค้าเห็น..แจจุงกับอีทึก…ก็เลยพาลโมโหใส่ไปทั้งอย่างนั้น อีกทั้งตัวเองยังกังวงกับเรื่องที่ผ่านมาที่ทำกับพี่ฮีชอลไว้


กลายเป็นว่าแทนที่จะได้ทำความเข้าใจกัน กลับทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายลงซะนี่!


- -


“แจ..จะว่าชั้นมั้ย? ถ้าชั้นจะไปหา..พี่ฮีชอล” เสียงทุ้มมีน้ำหนักของเด็กหนุ่มที่แม้จะอายุน้อยหากแต่ความคิดและความอดทดกลับมากกว่าใครอย่างจองยุนโฮดังขึ้นเบาๆ ข้างหูนักร้องนำคนสวย


คิมแจจุงละสายตาจากภาพเมฆสีขาวที่อยู่ด้านข้าง ในระดับสายตาเวลาที่อยู่บนเครื่องบินอย่างนี้
เด็กหนุ่มหน้าหวานหันกลับมามองคนพูดด้วยนัยน์ตาที่แฝงไปด้วยความหมายหลากหลาย..


แต่ที่รับรู้ได้ ..คือ ..ความหวั่นไหวและเจ็บปวด


มือเรียวกว้างของยุนโฮทาบลงบนหน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนจะขยับเลื่อนตัวเองเข้าหาคนรัก เพราะนั่งด้านหน้าและใกล้ริมหน้าต่างในกลางดึกแบบนี้ ..คงไม่มีใครตื่นขึ้นมาสังเกตเห็นอะไรได้หรอก


ริมฝีปากเนียนทาบลงกับหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน เหมือนทุกครั้งที่มีให้


แต่คราวนี้กลับเรียกหยดน้ำสีใสให้กลับมาคลอที่ดวงตาสวย แจจุงพยายามกลั้นหยดน้ำที่ทำท่าจะไหลเอาไว้ไม่ให้คนด้านข้างรู้ตัว


“จะกลับไป ..หาพี่ฮีชอล ..งั้นเหรอ?” เสียงหวานสั่นเครือเบาราวกับไม่อยากจะพูด
ยิ่งทำให้ยุนโฮได้แต่ดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้


เพียงแค่นั้นก็รู้สึกถึงหยดน้ำที่ระเรืออยู่บนไหล่กว้าง..


แจจุงร้องไห้เพราะจองยุนโฮอีกแล้ว ..


“แจ.. ชั้น..อยากไปขอโทษพี่เค้า” กระซิบกลับที่ข้างหู เสียงทุ้มสั่นไหวไม่ต่างกัน


แจจุงช้อนตาขึ้นมองคนที่กอดตัวเองอยู่เงียบๆ แววตาที่เคยเข้มแข็ง..ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน
ถ้ามองไม่ผิด..ยุนโฮกำลังรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด


เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกช้าๆ เหมือนจะพยายามเรียกความกล้าให้กลับคืนมา..?
“นั่นสินะ ..เรา ..ทำผิดกับพี่เค้าเอาไว้มาก”“


แจ…?”


“ชั้นเอง.. ก็อยากจะกลับไปหาพี่อีทึกดูเหมือนกัน” เสียงหวานตอบกลับมาเบาพอๆกับแววตาที่มองออกไปนอกหน้าต่าง.. แววตาที่ยุนโฮบอกไม่ถูกว่าคนตรงหน้าต้องการบอกอะไร


หวังเพียงแค่..แจจุงจะไม่กลับไปหาพี่อีทึกก็เท่านั้น!
แต่ตอนนี้ ..ไม่ใช่แล้วสินะ แจจุงอยากกลับไปหาคนคนนั้นแล้วสินะ!


ยุนโฮมองใบหน้าหวานอย่างไม่มีความรู้สึก จนแจจุงต้องหลบสายตา



เพราะแจจุงเคยรักอีทึกมากขนาดไหน?
แจจุงเคยมีความสุขกับคนที่ชื่อปาร์คจองซูขนาดไหน?
แจจุงเคยร้องไห้..ให้คนที่ชื่ออีทึกไปมากเท่าไหร่ ใครจะรู้ดีไปกว่า..จองยุนโฮคนนี้!!!


“อยากกลับไปหาอีทึกขนาดนั้นเลยเหรอ?!” ร่างสูงจับไหล่ร่างบางที่หันมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างแรง จนแจจุงต้องร้องออกมาเบาๆ


ร่างบางมองคนตรงหน้าของตัวเอง ใบหน้าเนียนหล่อกับแววตาที่เคยดูอ่อนโยนบัดนี้กลับดูเย็นชาจนแจจุงได้แต่อึ้ง..อึ้งจนพูดไม่ออก


“ตอบมาสิ!! คิมแจจุง!!!!” ยิ่งความเงียบคือคำตอบ..ก็ยิ่งทำให้อารมณ์โกรธของยุนโฮมากขึ้นเรื่อยๆ…


“จ..เจ็บ ..ชั้นเจ็บ!! ยุนโฮ!!” แจจุงสบตายุนโฮไม่หลบ แววตาตัดเพ้อให้ร่างสูง


“ใช่สิ!..ไม่ว่าเมื่อไหร่จองยุนโฮก็ไม่สามารถแทนอีทึกได้สินะ!!!!..ไม่ว่าเมื่อไหร่…ชั้น..ก็เป็นได้แค่นี้..สำหรับ..นาย” คำพูดสุดท้ายที่ยุนโฮเอ่ยออกมา ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกออกจากที่ แม้ต้นประโยคจะดูรุนแรงแต่ทุกคำพูดที่พูดออกไป.. แจจุงรู้ดีว่ายุนโฮเจ็บปวด!

- -

พระเจ้า.. ผมกับยุนโฮทำอะไรที่ร้ายแรงลงไปแล้วใช่มั้ย?


ถ้าพระองค์มีจริง.. ผมจะขอให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงได้รึเปล่า?


ให้พวกเค้าทุกคน.. กลับมาอยู่แบบเดิมได้รึเปล่า?


ส่วนตัวผม.. จะแหลกสลายไปหรือจะหายไปจากโลกนี้เลยก็ได้!


..ขอเพียงแค่ ..ให้ยุนโฮ ..ให้พี่อีทึก …และพี่ฮีชอลกลับมาเป็นอย่างเดิมได้รึเปล่า?!


- -



อีทึกลูบกลุ่มผมเนียนของแจจุงไปมาเบาๆอยู่อย่างนั้น นาน ..จนสุดท้ายร่างสูงต้องขอตัวออกมาพร้อมกับจูงมือร่างบางออกมาด้วย เพราะถ้าอยู่ต่อไป ..ไม่รู้ว่าเค้าหรือว่าแจจุงกันแน่ ..ที่จะเป็นบ้าไปเสียก่อน!!


เท้าเรียวของแจจุงก้าวเดินตามที่ถูกอีทึกดึงให้เดินตาม แต่ถึงกระนั้นเด็กหนุ่มก็ยังคงก้มหน้าตลอดเวลา


ก่อนที่เท้าเรียวจะหยุดลงที่ดาดฟ้าของตึก ..ที่ๆไม่ค่อยมีใครขึ้นมา


..แต่เป็นที่ที่เงียบสงบที่ ‘เค้า’ และ ‘ฮีชอล’ ชอบที่จะขึ้นมาอยู่


อีทึกดึงร่างสูงบางเข้ามากอด มือเรียวบีบหนักให้มือเล็กรู้สึก
ความอบอุ่น..ที่อีทึกมอบให้ผ่านมือเรียวที่จับอยู่ยิ่งทำให้แจจุงร้องไห้หนักกว่าเดิม


แจจุงสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ หยดน้ำไหลอาบแก้มเนียนสวยทั้งสองข้าง


แต่ถึงอย่างนั้น..คิมแจจุงก็ไม่มี ..ไม่เหลือแม้แต่แรงที่จะยกมือขึ้นมาเช็ดมันให้หายไป


พี่ฮีชอลกับยุนโฮเคย ‘คบ’ กันมาก่อน.. ก่อนที่จะมาเจอกับผู้ชายที่ชื่อคิมแจจุงคนนี้!!
พวกเค้ารักกัน!! เหมือนที่อีทึกรักและดูแลคิมแจจุงเสมอ!


แต่ถึงอย่างนั้น.. ก็ยังมีคนโง่สองคนที่ทำลายความรักบริสุทธิ์ด้วยมือของตัวเอง
จองยุนโฮ และคิมแจจุง..
คนสองคน ..ที่ทำร้าย ..ทำลายจิตใจของคนรักของตัวเองให้แหลกสลาย ด้วยมือของตัวเอง!!!!


“ขอโทษ ..ผมขอโทษฮะพี่อีทึก! พี่ฮีชอล! แต่ผม.. รัก ‘เค้า’ เข้าไปแล้วจริงๆ!!! ..ผมรักยุนโฮมากเกินไปแล้ว!!!” หยดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียน แรงสะอื้นมากมายจากเจ้าตัว และคำพูดที่ออกมาจากจิตใจส่วนลึก


ทำให้อีทึกได้แต่มองเงียบๆ เด็กหนุ่มตรงหน้าที่เค้าเคยรักและหลงมากมาย
คิมแจจุง ..’เจ้าหญิง‘..ที่น่ารัก สดใส ร่าเริง ที่ทำให้อีทึกหลงรักได้จนแทบไม่เหลือเผื่อใจให้ใครอีก!


หลายครั้ง…ที่เค้าเจ็บเจียนตายเวลานึกถึงช่วงเวลาที่เคยผ่านมากับคนคนนี้


หากแต่ตอนนี้..มันไม่ใช่!


เพราะเสียงของหัวใจอีทึก ..กำลังร้องบอกว่า ‘คิมฮีชอลต่างหากคือคนที่อีทึกจะรักในเวลานี้!’

เด็กหนุ่มตรงหน้า ..คิมแจจุง ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับรุ่นน้องร่วมค่าย อย่างที่ฮีชอลเคยบอกรึเปล่านะ?
เหมือนที่ฮีชอลพูดถึงยุนโฮ..ใช่มั้ย?


ถ้าใช่ ..ผมเองคงจะมีความสุขมาก



“แจ..แจจุง พี่ไม่ได้โกรธอะไรนายเลยนะ” ปลอบร่างบางเสียงเบา


แจจุงเงยหน้ามองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ ภาพที่เห็นพล่าเลือนไปด้วยหยดน้ำที่คลออยู่กับดวงตา


ภาพของอีทึกที่ยิ้มอ่อนโยน ใช่รึเปล่า? “ตอนนี้..พี่มีความสุขมาก กับคนที่พี่ ’รัก’ “ เสียงพูดอ่อนโยน แจจุง..กระพริบตาไล่หยดน้ำที่คลออยู่ ก่อนจะถูกมือเรียวของอีทึกเช็ดมันออกไป


ใช่! ..ตอนนี้อีทึกกำลังยิ้ม ..ยิ้มที่อ่อนโยนมากเสียด้วย
อ่อนโยนในแบบที่แจจุง ..ไม่เคยเห็นตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน


“พี่มีคนที่พี่ ‘รัก’ แล้วเหรอ?” ถามกลับอย่างไม่แน่ใจ แต่ที่เห็นวันนี้.. จะใช่คนที่แจจุงรู้สึกผิดมากอีกคนรึเปล่า?“


อืมม..”


“บอกผมได้มั้ย? ..ว่าเค้าไม่ใช่คนที่ผมทำร้ายจนเจ็บ ..ไม่ใช่พี่ ..ไม่ใช่พี่ฮีชอลใช่มั้ยฮะ?” ถามกลับเสียงสั่นกลัว


..ใช่!!กลัว ..เพราะกลัวว่าคนที่อีทึก ‘รัก’ จะเป็นพี่ฮีชอล กลัวว่า ..จะทำอะไรร้ายแรงลงไปอีก


“อื้อ ..ฮีชอล” ตอบกลับพร้อมยิ้มอย่างเคย แต่กลับดูอ่อนโยนเสมอทุกครั้งที่พูดถึงคนคนนี้ คิมฮีชอล ..ทำให้อีทึกเป็น’นางฟ้า’ เต็มตัว นางฟ้าที่อ่อนโยนเสมอ เมื่ออยู่เคียงข้างเจ้าหญิงที่เข้มแข็งหากแต่อ่อนแออย่างคิมฮีชอล


“พี่..โกหก ..พี่อีทึกโกหกใช่มั้ย?” มือเรียวบางเอื้อมจับไหล่กว้างเอาไว้อย่างเคยตัว
รอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าอย่างฝืนๆ


“ขอโทษ..แจ แต่ตอนนี้..พี่ ..รักฮีชอล” อีทึกสบตาแจจุงไม่หลบ ..


“โกหก! แล้วผม ..จะคุยกับพี่ฮีชอลยังไง!!? ผมจะมองหน้าพี่เค้าได้ยังไง!!” มือเรียวทุบลงบนไหล่กว้างของอีทึกไม่ยั้ง คนตัวสูงดึงแจจุงเข้ามาในอ้อมกอด ทั้งที่อีกฝ่ายยังคงทุบตีตัวเองอยู่อย่างนั้น!


“ดะ..ได้ยังไง ..จะคุย..ได้ยังไง ..จะมองหน้ายังไง” แจจุงพึมพำกับอกกว้างของอีทึกไม่หยุด หยดน้ำตายิ่งไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งอีทึกลูบผมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนเท่าไหร่ ..แจจุงก็ยิ่งร้องไห้มากขึ้นเท่านั้น!


แล้วที่ทำอยู่ตอนนี้ล่ะ?


อยู่กับพี่อีทึก ..ร้องไห้ข้างๆพี่อีทึก ..กลับมาหาพี่อีทึก!


นี่ ‘เรา’ จะทำผิดอีกสักเท่าไหร่กัน!



“แจ..แจจุง ฟังพี่!” อีทึกกอดคนตัวเล็กให้แน่นขึ้นไปอีก


“ผมทำผิดต่อพี่เค้า ..มากจริงๆ” เสียงหวานสั่นพึมพำไม่หยุด ยิ่งทำให้อีทึกต้องเขย่าไหล่บางให้คนตรงหน้ารู้สึกตัวซะที


“แจ!! โบแจ!!! ตอนนี้…พี่กับฮีชอล ไม่ได้โกรธอะไรพวกนายเลย! เรื่องมันผ่านไปแล้ว ..และพี่เองก็ขอบใจที่มันเกิดขึ้น ..ทำให้พี่ได้เจอกับ ..ฮีชอล ..ได้เจอกับคนที่พี่ ‘รัก’ จริงๆ!!” เสียงทุ้มนุ่มพูดดังๆ เรียกชื่อที่ไม่คิดจะเรียกออกมาอีกครั้งจากปากของตัวเอง ‘โบแจ’


‘โบแจ’ เอาไว้สำหรับคนสำคัญไม่ใช่เหรอ?“


แต่ ..แต่พี่ฮีชอล ผม..ทำร้ายเค้าไว้หลายเรื่อง ..ทั้งยุนโฮ และตอนนี้ ..ก็พี่ด้วย!!!” “….แจ”
“อึก…อ…ฮือ..ผ..ผม..สุดท้าย…ก็ทำร้ายพี่ฮีชอลตลอดเวลา! ..ทั้งที่พี่รักผม ..มากกว่าใครซะอีก!!..อึก…ฮืออ”


หยดน้ำตามากมายไหลพรูออกจากดวงตาคู่สวย อีทึกได้แต่มอง ..อยากจะเอื้อมมือไปจับ ไปกอดปลอบและเช็ดน้ำตาให้ อย่างที่เคยทำให้กับคนตรงหน้า
หากแต่เมื่อเอื้อมมือออกไป อีทึกก็หยุดชะงักมือเรียวของตัวเองเอาไว้ก่อนจะถึงตัวของอีกฝ่าย


อย่างที่แจจุงพูด ..ถ้ายังทำ ก็เหมือนทำร้ายฮีชอลกันทุกคน


“แจ ..พี่ว่า เราเข้าข้างในกันเถอะ ..ไปหาฮีชอล ไปหา..ยุนโฮ ใหัทุกอย่างมันจบลงดีมั้ย?” ถามอีกฝ่าย ทั้งที่รู้ว่าแจจุงจะต้องส่ายหน้าหรือตอบว่า ‘ไม่’ แน่ๆ แต่ไม่ว่ายังไงวันนี้อีทึกก็จะพาน้องคนนี้ไปหาฮีชอล ไปทำให้ทุกอย่างมันจบ..ให้ได้!


ถึงตัวเองจะยังไม่แน่ใจ เรื่องของฮีชอลกับยุนโฮก็เถอะ…


แต่..อีทึกเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าฮีชอลได้เจอกับแจจุง ได้เจอกับยุนโฮในตอนนี้


..สิ่งที่ฮีชอลจะพูด ..คืออะไร?


ไม่ว่าคำตอบของฮีชอลจะออกมายังไง …ปาร์คจองซู ก็ยังเป็นคนเดิม…
..จะรักคิมฮีชอลและคอยปกป้องเจ้าหญิงคนนี้ห่างๆตลอดไป..



แจจุงไม่ตอบแต่กลับก้มหน้าร้องไห้เข้าไปอีก ก่อนจะถูกดึงให้ลุกขึ้นด้วยมือของอีทึก แล้วเดินออกไปเงียบๆ ทั้งอีทึกและแจจุง


ไปเจอกับความจริง..ที่ทั้งโหดร้ายและเจ็บปวดอย่างนั้นเหรอ?


“อ้าว? พี่อีทึก!” เสียงหวานของซองมินทักด้วยรอยยิ้มหลังจากหันกลับมาเห็นคนสองคนที่กำลังเดินเข้ามา


“จะไปไหนกันเหรอ?” อีทึกถามกลับน้องๆ ปรายตามองคนในกลุ่ม ก่อนจะเงียบลงไปนิดนึงเมื่อเห็นว่า คนที่ขาดไปคือ ..ฮีชอลและยุนโฮ..


“กะจะออกไปหาอะไรกินกันหน่อยนะฮะ พี่อีทึกกับแจจุงไปด้วยกันมั้ย?” เสียงหวานถาม เอียงคอยิ้มน่ารักให้กับอีทึกและแจจุง รุ่นพี่สองคนมองน้องตรงหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหันมามองหน้ากัน


“ไม่ล่ะ แล้วฮีชอลกับยุนโฮล่ะ? ไม่ได้ไปด้วยเหรอ?” อีทึกตอบซองมินยิ้มๆ เปลือกตาสีสวยหลุบลงเล็กน้อย หากไม่ใช่คนขี้สังเกตคงจับผิดได้ยากว่าตอนนี้..อีทึกรู้สึกยังไง?


“ฮะ..พี่ฮีชอลไม่สบาย พี่ยุนโฮเลยอาสาดูให้ฮะ” ซองมินตอบกลับ ก่อนจะมองเข้าไปในห้องอย่างห่วงๆ ..ก็ฮีชอลนะเป็นคนที่ซองมินรักมากนี่นา..


“ซองมิน!!!” ลีซองมินสะดุงน้อยๆ ..ก่อนจะหันกลับไปมองทางต้นเสียงเห็นคังอินยืนตะโกนเรียกอยู่ เด็กหนุ่มเลยได้แต่ยิ้มแหย่ๆ ให้อีทึกแล้วรีบขอตัวออกไป


“รีบกลับล่ะ อย่าเที่ยวกันเพลินนะ!” อีทึกตะโกนไล่หลังไป ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวสูงด้านหลังที่ยืนก้มหน้าตั้งแต่ได้ยินว่า ..ยุนโฮดูแลฮีชอล..


“เข้าไปกันเถอะ” หันกลับมาพูดกับแจจุง แล้วจูงมือให้อีกฝ่ายเดินตามเข้ามา

.

.


ภายในห้อง..เงียบสะงัดเมื่อไร้บรรดาพวกลิงทั้งหลาย ที่คอยส่งเสียงโหวกเหวกตลอดเวลา
แจจุงบีบมืออีทึกแน่นขึ้น เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปหยุดยืนที่หน้าของพี่ฮีชอล


ก๊อก ก๊อก


“ฮีชอล.. ชั้นเอง เข้าไปได้มั้ย?” อีทึกเคาะประตู ก่อนจะเอ่ยปากอย่างเคย


“อื้อ ..เข้ามาสิอีทึก” เสียงหวานตอบกลับมา พร้อมกับที่เจ้าตัวเดินมาเปิดประตูให้
คนเพียงคนเดียว ..ที่ทำให้ฮีชอลเป็นได้ขนาดนี้ ..ปาร์คจองซู

“ทำไม..ไม่ไปกับพวกซอง..” เสียงหวานชะงักไปเมื่อเปิดประตูเห็นใบหน้าของอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของอีทึก


“ไม่สบายเหรอ? ทำไมไม่นอนล่ะ?” อีทึกเลื่อนตัวเองตามหลังคนสวยเข้าไป ก่อนจะเห็นเด็กหนุ่มอีกคนนั่งอยู่ที่ข้างเตียงกำลังเปิดดูสมุดอัลบั้มของฮีชอลอย่างสนอกสนใจ


“อื้อ ..ก็ดีขึ้นแล้ว เข้ามาสิ..แจจุง” ตอบอีทึก ก่อนจะหันกลับไปมองเด็กหนุ่มหน้าสวยที่ยืนเงียบอยู่หน้าห้องเหมือนไม่กล้าที่จะเข้ามา


เท้าเรียวสวยก้าวเข้ามาในห้องอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะเงียบไปอีกเมื่อเห็น ‘ยุนโฮ’ นั่งอยู่ที่เตียงของฮีชอล แจจุงเดินตามอีทึกไปเงียบๆ ก่อนจะนั่งลงที่เตียงด้านข้างของอีทึก


ใบหน้าสวยมองแจจุงและอีทึกสลับไปมาอย่างไม่เข้าใจ พอๆกับที่ยุนโฮหยุดดูสมุดอัลบั้มตั้งแต่เห็นว่าใครอีกคนเข้ามา


“ฮีชอล..แจจุงมีเรื่องจะคุยกับนาย” อีทึกบอกร่างบางที่ยืนอยู่ด้านข้าง


ฮีชอลถอนหายใจอย่างอึดอัด ก่อนจะย้ายตัวเองมานั่งที่เตียงตรงข้ามกับแจจุง แววตาเรียวสวยจ้องมองอีกฝ่ายไม่หลบ… ใช่อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ ..ระหว่างเราถึงจะจบ


“ผม…”


“แจจุง..ถ้านายอยากขอโทษ ชั้นว่า..มันไม่ต้องหรอกนะ” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างแจจุงที่กำลังพยายามบอกอะไรสักอย่างกับฮีชอล


แววตาสวยหวานหันมองคนข้างตัวอย่างไม่เข้าใจ

..หรือยุนโฮ ..จะกลับไปหาพี่ฮีชอลแล้ว..



เด็กหนุ่มปิดเปลือกตาลงช้าๆ ไม่ให้คนข้างตัวได้รู้ว่าตอนนี้คิมแจจุงกำลังจะถูกทำลายด้วยคำพูดของจองยุนโฮ คนที่คิมแจจุง ‘รักสุดหัวใจ’


“พี่ฮีชอล ..พี่อีทึก ..เรื่องที่เกิดขึ้นมันเพราะผมเอง ..อยากไปโทษแจเลยครับ คนที่ผิดนะผมเอง!! ขอโทษครับ!..”เสียงทุ้มมีน้ำหนักของยุนโฮดังก้องไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสะงัด ฮีชอลปิดเปลือกตาลงเหมือนไม่อยากจะรับรู้เรื่องอะไรอีก แต่กลับแจจุงเด็กหนุ่มเงยหน้ามองยุนโฮอย่างไม่เข้าใจ


..ทำไมนะเหรอ?..

เพราะ..เพราะผมไม่อยากได้ยินคำพูดที่เอาแต่ปกป้องคิมแจจุงตลอดเวลานะสิ

ไม่ว่าจะอีทึกหรือยุนโฮ ทั้งสองคนนั้นก็รักแจจุง ..รักเด็กหนุ่มที่ใสซื่อ บริสุทธิ์คนนี้มากกว่า ปีศาจอย่างเค้า!!



ที่ทำเหมือนโกรธนะ ..ผมโกรธตัวเองมากกว่า!

ที่เอาแต่อิจฉาแจจุงตลอดเวลา!


เพราะทุกคนที่ผมรัก…รักน้องชายของผมคนนี้มาก่อนเสมอ! ไม่ว่าจะอีทึก หรือยุนโฮ ผมถึงได้..เกลียด ..เกลียดตัวเองมาก!!!


“…ลืมมันไปซะเถอะ ..ทั้งนายและก็นาย” เสียงหวานของฮีชอลเอ่ยออกมาเบาๆ สลับกับนิ้วที่ชี้ไปมาระหว่างยุนโฮและแจจุง ใบหน้าสวยของฮีชอลซีดลงมากกว่าที่เห็น หากแต่ไม่มีใครสังเกต


ความรู้สึกหลากหลายที่กำลังบีบบังคับฮีชอล
ตั้งแต่วันที่รู้ข่าวว่าดงบังชินกิจะมาอัดรายการร่วมด้วย


ตั้งแต่วันนั้น..คิมฮีชอลเลยต้องทำงานเหมือนคนไร้วิญญาณ เพราะทันทีที่พวกดงบังชินกิรับปากเรื่องการอัดรายการ งานทั้งหลายที่ต้องทำ..ต้องรับผิดชอบ ..จำเป็นต้องสะสางให้เสร็จ ให้ตัวเองว่าง..ไปอัดรายการให้ได้อย่างที่สังกัดต้องการ

ตั้งแต่วันนั้น..ที่ไม่เคยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ..และความรู้สึกอีกมากที่เกิดขึ้น ทั้งอยากเจอ ..ทั้งไม่อยากเจอ ..ทั้งกลัว ..คอยซัดเข้ามาราวกับเกลียวคลื่น


อีกครั้งที่แจจุงจะเอ่ยปากแต่แล้วก็ต้องกลายเป็นร้องออกมาเสียงดังมากกว่า
เมื่อจู่ๆ ..คนที่เข้มแข็งเมื่อครู่ ทรุดลงกับพื้นราวกับไร้เรี่ยวแรง


เปลือกตาสวยปิดสนิท พร้อมกับร่างทั้งร่างที่แทบจะล้มลงสู่พื้นถ้าไม่มีมือเรียวของใครคนหนึ่ง คนที่ยืนอยู่เคียงข้าง..คิมฮีชอลตลอดเวลา คว้าเอาไว้



“พี่ฮีชอล!!!”



สองเสียงของยุนโฮและแจจุงประสานออกมาแทบเป็นเสียงเดียว ก่อนที่เด็กหนุ่มทั้งคู่จะรีบถลาเข้าไปช่วยอีทึก


โชคดีที่อีทึกคว้าเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้น..คงมีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้


เด็กหนุ่มอาวุโสที่สุดจัดแจงพาร่างบอบบางของฮีชอลไปวางที่เตียงสีขาว มือเรียวกำมือเล็กเอาไว้ตลอดเวลา


ทั้งที่ไม่พูดอะไรเลยออกมาสักคำ..


“อึก..อ..พ..พี่ฮีชอล ไม่สบายอีกแล้วเหรอฮะ?..ผม..ทำให้พี่..เป็นแบบนี้อีกแล้ว” แจจุงถลาเข้าไปนั่งเคียงข้างร่างสูง มองคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทบนเตียงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถูกจองยุนโฮดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด



“ไม่ใช่ความผิดนาย..แจจุง..อย่าร้องนะ”


จองยุนโฮมองภาพพี่ชายคนสวยกับ ‘อีทึก’ มือเรียวที่ประสานกันเอาไว้อย่างนั้น..บอกทุกอย่างหมดแล้วใช่มั้ย?


ไม่ใช่ความผิดของพวกเค้าอีกแล้วใช่รึเปล่า?


เพราะต่อให้ต้องกลับมาหาฮีชอล ยุนโฮก็พูดได้เต็มปากว่า..“คนที่ผมรักตอนนี้คือ..คิมแจจุง” เหมือนอย่างที่ฮีชอลรู้ และใช่! ..เค้าเองก็รู้ ..ว่าต่อให้ตอนนี้กลับไปหาพี่ฮีชอล ตัวเค้าเอง..ก็คงไม่สามารถกลับไปรักได้อย่างเคยอีกแล้ว

เพราะ ..หัวใจดวงนี้ ..มีแต่คนที่ชื่อ ‘คิมแจจุง’ เต็มไปหมด!!


คิดได้แค่นี้ยุนโฮก็ดึงร่างของแจจุงเข้ามากอด ..กอดเอาไว้
พวกผม..ทำถูกแล้วใช่มั้ยครับ พี่ฮีชอล?


นาน..ตั้งแต่ที่ฮีชอลล้มลงไป นานมากที่ทั้งยุนโฮและแจจุงไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากได้แต่นั่งมองภาพที่พี่อีทึกจับมือพี่ฮีชอลเอาไว้


ได้แต่พูดคำว่า ‘ขอโทษ’ อยู่ภายในตลอดเวลา



มือเรียวสวยของแจจุงกระตุกแขนเสื้อสีขาวของยุนโฮเบาๆ ให้คนตัวสูงหันมาหาตัวเอง ก่อนจะพึมพำเบาๆ “พี่อีทึก…ไปดูพี่เค้าหน่อยดีมั้ย?”


ยุนโฮมองแจจุงสลับกับอีทึกไปมา ก่อนจะพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายตามที่แจจุงบอก


มือเรียวหนาจับลงที่ไหล่กว้าง ก่อนจะเอ่ยปากเรียกชื่อ “พี่อีทึกครับ ..พี่ไปพักก่อนมั้ย? เดี๋ยวผมกับแจจุงจะดูพี่ฮีชอลให้เอง” บอกอีทึก ทันทีที่เจ้าของชื่อหันกลับมามอง

ร่างสูงส่ายหัวเป็นคำตอบ จนยุนโฮได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง


“รู้อะไรมั้ยยุนโฮ” เสียงทุ้มนุ่มของอีทึก ไล่หลังกลับมาหลังจากที่เจ้าตัวเดินมาลงที่เก้าอี้ตัวเดิม เด็กหนุ่มขานรับกลับเบาๆ อย่างไม่เข้าใจความหมาย


“ฮีชอล..ไม่เคยโกรธพวกนาย ยัยบ้านี่ก็แค่..ทำตัวไม่ถูกเวลาที่เจอก็เท่านั้น” บอกคนสองคน ทั้งที่ยังหันหลังให้ มือเรียวของอีทึกยกขึ้นลูบหน้าผากเนียนเบาๆ


ยุนโฮมองการกระทำของรุ่นพี่ ก่อนจะแย้มรอยยิ้ม เพราะ..น้ำเสียงที่ใช้ บอกได้ดีทีเดียวว่า คนพูดอ่อนโยนแค่ไหนเวลาอยู่กับคนคนนี้


“แล้วทำไม..ถ้างั้น..พี่ฮีชอลถึงไม่…”


“เพราะพี่..อยู่กับนายยังไงแจจุง ขอโทษด้วยนะ ..พี่เองก็คิดอะไรไปหลายอย่าง กว่าจะรู้ตัว..ก็ตอนที่ฮีชอลพูดเมื่อครู่” พูดตอบคำถามทั้งที่แจจุงยังเอ่ยออกมาไม่ครบ


“เมื่อครู่?” เสียงหวานถามกลับอย่างไม่เข้าใจ
ตอนที่พี่ฮีชอลล้มเมื่อครู่ ..เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะเค้าเองก็ไม่ได้มองหน้าพี่ฮีชอลสักเท่าไหร่


“ขอบคุณครับพี่ ..ที่เข้าใจผม” แต่คนที่ตอบกลับกับเป็นเสียงของคนข้างตัวทั้งอย่างนั้น แจจุงหันมองยุนโฮราวกับต้องการคำตอบ


“ไม่เป็นไร…ใช่มั้ยอีทึก?” อีกครั้งที่ทำให้ตัวเย็นเฉียบเสียงหวานของคนที่นอนหลับไปเมื่อครู่ ดังขึ้นเบาๆ ทั้งแจจุงและยุนโฮรีบหันกลับไปมอง


อีทึกยังกุมมือเรียวเล็กเอาไว้ตลอดเวลา มองใบหน้าหวานซีดของฮีชอลอย่างเป็นห่วง แล้วพยักหน้าลงน้อยๆเหมือนยืนยันในสิ่งที่คนตรงหน้าพูด


..ใช่! ..ไม่เป็นไร


ฮีชอลดันตัวเองขึ้นช้าๆ โดยมีอีทึกคอยช่วย เด็กหนุ่มหน้าหวานยิ้มอ่อนๆให้อีกฝ่าย ก่อนจะเบนสายตากลับมามองน้องอีกสองคน


“ชั้น ..อาจจะเคย ‘โกรธ’ พวกนาย ..แต่ตอนนี้ชั้น ..ไม่ใช่แบบนั้น ขอโทษนะแจจุง ที่ชั้นเองก็ชอบทำอะไรให้นายคิดมาก ..หลายครั้งที่ทำเย็นชาใส่นาย ..แต่ไม่ใช่ว่าชั้นยังรักยุนโฮอยู่หรอกนะ”


ฮีชอลมองหน้าแจจุง ก่อนจะเอ่ยปากในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะพูดมาก่อน ปากเรียวสวยสั่นน้อยๆ มือเรียวบีบมืออีทึกแน่นกว่าเก่า จนร่างสูงต้องเขยิบตัวเข้ามาใกล้คนป่วยแล้วโอบไหล่เล็กเอาไว้


“ชั้น ..แค่อิจฉา ..ที่ใครต่อใครที่ชั้นรัก ต่างก็สนใจนาย รักนายกันทั้งนั้น!! ไม่ว่าจะยุนโฮ หรือแม้แต่อีทึก!!! ..รู้มั้ยว่าอะไรที่ทำให้ชั้นกลัว!! ชั้น..กลัวว่านายจะกลับมา ..กลับมาทำให้คนที่ชั้นรักมากที่สุดตอนนี้เปลี่ยนไป!! เข้าใจมั้ย!?”


ร่างบางสั่นสะอื้นอย่างหยุดไม่ได้ หยดน้ำตาสีใสไหลลงมาตามเรียวแก้ม เช่นเดียวกับคำพูดมากมายถูกสั่งให้ออกมาจากปากเรียวสวย คำที่รุนแรงและโหดร้ายสำหรับคนสองคน ..คิมแจจุง ..และคิมฮีชอล


อีทึกดึงฮีชอลเข้ามากอดไว้ ร่างบางซุกใบหน้าหวานเข้ากับอกกว้างโดยไม่แคร์สายตาใคร

คิมแจจุงเป็นคนที่เจ็บปวด แต่ตอนนี้..คนที่เจ็บปวดมากที่สุดนะ คือคิมฮีชอลต่างหาก
เพราะคนที่ได้ว่า ‘เย็นชา’ และไม่เคยแม้แต่จะร้องไห้อย่างคิมฮีชอล กลับร้องไห้ออกมาอย่างง่ายๆ ถ้าไม่เพราะคนคนนี้เก็บความเจ็บปวดเอาไว้มาก ก็คงเป็นคนที่รักและแคร์ปาร์คจองซูมากที่สุด!!


ยุนโฮและแจจุงมองภาพตรงหน้านิ่งๆ


ก่อนที่คนสวยจะปล่อยให้หยดน้ำตาไหลลงมาช้าๆ โดยไม่มีการเช็ดออกหรือแม้แต่เสียงสะอื้น ก่อนที่ร่างบอบบางจะหลุดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนข้างตัว ..ยุนโฮ


“ขอโทษฮะ ..พี่ฮีชอล แต่ตอนนี้..ผมเองก็ไม่ต่างจากพี่หรอกนะ ผมเองก็รักยุนโฮมากจนกลัวว่าเค้าจะเปลี่ยนไปเหมือนกัน”


“จบสักทีนะครับ ..เรื่องของพวกเรา” ยุนโฮกอดแจจุงไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยปากบอกฮีชอลและทุกคนที่อยู่ในห้องรวมทั้งตัวของเค้าเอง ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงของอีทึกกับแจจุง หันมองกันยิ้มๆ ก่อนจะลุกเดินกันออกจากห้องไป


“นั่นสินะ ..มันจบแล้วล่ะ ..ฮีชอล” อีทึกตอบรับคำพูดของยุนโฮยิ้มๆ กระซิบลงที่ข้างหูของร่างบางเบาๆ จนคนตัวเล็กกว่าพยักหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงซุกหน้ากับอกกว้าง


อีทึกระบายยิ้มอ่อนให้กับฮีชอล


น้อยครั้งที่จะเห็นคนท่ามากแบบคนคนนี้ พูดเรื่องในใจสักครั้ง น้อยครั้งจริงๆ..ถึงจะอ่อนแอต่อหน้าเค้าบ่อยๆแต่ฮีชอลก็ไม่เคย พูดอะไรแบบนี้ ..จนเค้าเองก็กลัว ..กลัวสิ่งที่ฮีชอลกลัวเหมือนกัน


แต่ตอนนี้


ปาร์คจองซู ..เชื่อในตัวของคิมฮีชอลมากกว่าใคร


“ชั้น..เองก็รักนายมากเหมือนกันนะรู้มั้ย? ..เจ้าหญิง” กระซิบบอกคำรักข้างหู ก่อนจะมอบจุมพิตแสนหวานลงบนหน้าผากเนียน ความอบอุ่น ความรักที่อีทึกมีให้ ตอนนี้คงได้คำยืนยันแล้วสินะ ..ว่าคิมฮีชอลรักปาร์คจองซูมากแค่ไหน?


ชั้นรักนายนะ ..ปาร์คจองซู
เพราะนายคือลีดเดอร์ของหัวใจชั้น


- -


“พี่ยุนโฮ พี่แจจุง ทำอะไรกันฮะ?” เสียงหวานของทงเฮ ดังมาเรียกให้คนสองคนที่แอบดูอยู่ตรงซอกประตูสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะทำนิ้วส่งสัญญาณให้คนอื่นเงียบ แล้วแอบดูความน่ารักของลีดเดอร์กับเจ้าหญิงต่อไป ..พร้อมกับพวกลิงที่กระโจนกันมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น


“น่ารักเนอะ ให้ตายเถอะ..พี่ฮีชอลนี่เหมือนเด็กเลย” เสียงหวานของใครสักคนทีแอบดูอยู่ดังขั้นมาเบาๆ


“นั่นดิ พี่อีทึกก็ด้วย”


“เฮ้ย! ดูเงียบๆเดะ เดี๋ยวพี่เค้าก็รู้หรอก ไอ้พวกนี้!” คังอินพูดพร้อมกับชี้นิ้วให้ดูภาพภายในต่อ


.

.

.

.

.

“ฮีชอล..จะทำยังไงกับไอ้พวกหน้าประตูดีล่ะ? หืมม.” เสียงทุ้มหวานกระซิบถามข้างหูของฮีชอลเบาๆ


“เดี๋ยวก็รู้” บอกเสียงหวาน ยิ้มให้อีทึก ร่างสูงเองก็ยิ้มตอบเหมือนกัน ฮีชอลดันตัวเองออกจากอีทึก ยิ้มกว้างอย่างที่เคยเป็น ..ก่อนที่จะเจอเรื่องนี้


..ท่าทางน่ารัก เอาแต่ใจ ที่อีทึกคนเดียวที่ได้เห็น ..เจ้าหญิงปีศาจของนางฟ้าลีดเดอร์..


ปล. ใครบอกว่าฮีชอลคนเดียวที่น่ากลัว ปาร์คจองซูเองก็น่ากลัวไม่แพ้กันหรอกนะ เรื่องความบ้ากับการแกล้งคนนะ!



The End or Tbc.